Po wyborach w USA: nie ma tego złego
Gdybym był Amerykaninem, martwiłbym się mimo wszystko kompletnym rozchwianiem nastrojów politycznych w moim kraju.
Gdybym był Amerykaninem, martwiłbym się mimo wszystko kompletnym rozchwianiem nastrojów politycznych w moim kraju.
Zdążyliśmy przywyknąć do doktryny Monroe’a 2.0, czyli do strategii, wedle której Stany Zjednoczone pragną umocnić swoje wpływy w Ameryce Łacińskiej. Okazuje się jednak, że region ten kusi nie tylko Waszyngton. Dobrze widać to po emocjach, jakie wywołały wybory prezydenckie w Brazylii.
Republika Federalna Niemiec coraz śmielej wchodzi gospodarczo i politycznie na podwórko Waszyngtonu w Ameryce Południowej, jednocześnie ograniczając inwestycje w samych Stanach Zjednoczonych.
Europejski, liberalny establishment nie ma już wielkiego pola manewru, jeśli mowa o polityce zagranicznej. Po pierwsze, musi się skupić na gaszeniu wewnętrznych pożarów, a w przypadku Francji brzmi to zupełnie dosłownie. Po drugie, liczy się z tym, że partie, które rosną obecnie w siłę, jawnie kontestują dotychczasowe działania. Po trzecie, niezadowoleni z rosnących cen energii i pogarszającego się statusu materialnego obywatele mają nastawienie coraz bardziej izolacjonistyczne.
Od dawna uważam, że kiedy tylko dochodzi do kolejnych prób dogadywania się pomiędzy Waszyngtonem a Moskwą, to my, w Warszawie, zawsze możemy liczyć na Moskwę. To znaczy czekać na to, aż Władimir Władimirowicz ostatecznie w imię swoich elukubracji pogrzebie każdy misterny plan ułożony przez biegłych dyplomatów, a nawet pobłogosławiony przez samego prezydenta USA.
August Hanning to pierwszy w historii były szef niemieckiego wywiadu BND zatrzymany za szpiegostwo. Oficjalnie prokuratura nie podała do wiadomości publicznej, dla jakiego kraju działał. Być może sama nie jest tego pewna, i to wcale nie z powodu braku dowodów, lecz ich… nadmiaru. Wszystko wskazuje bowiem na to, że Hanning powołał do życia swój własny prywatny „wywiad”, który wyprowadził z BND tysiące tajnych dokumentów, i sprzedawał je na prawo i lewo – temu, kto tylko zapłaciłby więcej. Prawdopodobnie Rosjanom i Chińczykom.
Grzegorz Braun wcale nie marzy o roli nowego Szczęsnego Potockiego. Rosja nie ma dziś względem nas tak sprecyzowanych planów, jak u schyłku XVIII w. Braun chce być kimś innym: człowiekiem ustawionym przy nowej sile, która w Niemczech idzie po władzę szybciej, niż nam się wydaje.
Ireneusz Raś, wiceminister w resorcie sportu, stwierdził, że najbliższe wybory mogą się nie odbyć z powodu wojny. Nie jest to stwierdzenie fałszywe.
Zradykalizowanie swojej grupy przeciwko zewnętrznym wrogom pomaga ją skonsolidować i umacnia władzę lidera. Trzeba być jednak ostrożnym – zbyt sfanatyzowana grupa może stać się dla przywódcy pułapką. Zdecydowana większość (około 70–80 proc.) wyborców KO domaga się twardych rozliczeń.
Sam Altman, szef OpenAI, jednego z wiodących dostawców rozwiązań AI, twierdzi, że wstrzymuje planowaną jeszcze na ten rok emisję akcji (IPO). Powodem mają być kwestie bezpieczeństwa. Altman powiada, że trudno mu zaakceptować 10-procentowe ryzyko eksterminacji całego ludzkiego gatunku przez AI.
Oficjalny program wyborczy AfD w Saksonii-Anhalcie robi piorunujące wrażenie. Trudno nazwać go nawet prorosyjskim; to akt żarliwego oddania sprawie braterstwa Niemiec i Rosji.
Podobno baśnie i legendy wyrażają archetypy kulturowe, także te polityczne. Warto spojrzeć przez ten pryzmat na dwie niedawne imprezy skierowane do młodzieży: rządowy Campus Polska Przyszłości oraz prezydenckie spotkanie Przyszłość.pl w Juracie.
Wrzesień to miesiąc, w którym wracają w Polsce wspomnienia o wielkiej wojnie, która rozgrabiła i zdewastowała nasz kraj. W odróżnieniu od krajów zachodnioeuropejskich i ZSRS nigdy jednak nie otrzymaliśmy zadośćuczynienia od sprawców tej największej w naszych dziejach katastrofy. Rząd Donalda Tuska pozwala – zapewne celowo – tematowi reparacji „umrzeć” po cichu. A przecież jeszcze niedawno mogliśmy naprawdę coś ugrać.
Może to Państwa zaskoczy, ale przynajmniej w moim środowisku jest paru ludzi przyzwoitych, którzy jednocześnie utożsamiają się z poglądami liberalnymi. Ich reakcja na to, co obecnie wyrabia Koalicja Obywatelska – afera goni aferę, felietonu nie starczy, by wymienić – jest podobna do reakcji zachodnich socjalistów na „Archipelag Gułag” pisarza i noblisty Aleksandra Sołżenicyna.
Śmierć 65-letniej obywatelki Polski zabitej przez islamistę w Berlinie ma wymiar symboliczny.
Zasadniczo liberalny globalizm w starciu z narodowym lokalizmem wznosi trzy linie obrony.
We wrześniu w Nowym Jorku na zgromadzeniu ONZ ma gościć premier Izraela Beniamin Netanjahu. Tymczasem nowy burmistrz miasta Zohran Mamdani zapowiedział, że podejmie kroki, aby zatrzymać go za zbrodnie wojenne; sprawdza teraz, czy może zlecić to metropolitalnej policji.
PiS jest partią arcypolską i do tego, na dobre i na złe, republikańską. To znaczy taką, w której debata wewnątrzpartyjna jest właściwie ulubionym zajęciem działaczy.
AfD jest partią, której program może budzić w Polsce obawy. Nie wolno nam jednak popadać w histeryczny fatalizm. Na razie Niemcom grozi raczej polityczna destabilizacja niż jakiś nowy totalitaryzm. Dla nas, Polaków, w starciu z imperialną Rosją groźniejsza niż siła AfD jest nasza własna słabość i niedostatek regionalnej współpracy - pisze "Gazeta Polska".