W ostatnich wyborach obalono chyba wszelkie stereotypy dotyczące elektoratu PiS-u – o szklanym suficie poparcia, które „nie przeskoczy 30 proc.”, o tym, że duża frekwencja szkodzi, że wyborcy chodzą głosować wcześnie rano i po kościele, że exitpolle zawyżają, że wyborcy PiS nie głosują w wyborach europejskich…
W czasach kryzysów strzeżcie się agentur – mawiał marszałek Piłsudski. A kogo strzec się w czasach prosperity? Tego niestety już nie mówił. Na pewno należy być odpornym na toksyczną dezinformację i mącenie wody. Przykładem wypowiedź byłego (na szczęście) ambasadora RP w Waszyngtonie (o zgrozo!) Ryszarda Schnepfa.
Ogłoszone wczoraj nominacje na nowych ministrów muszą zaskakiwać. Pozytywnie i negatywnie. Pozytywnym zaskoczeniem jest nominacja na ministra finansów Mariana Banasia, człowieka, który jako szef Krajowej Administracji Skarbowej wygrał wojnę z mafią paliwową i który, jeśli w podobny sposób chwyci żelazną ręką polskie finanse, to ma szansę trwale zapisać się w kronice dobrej zmiany.
Pamiętacie Państwo „chytrą babę z Radomia”? Chodzi o nagranie, na którym podczas przygotowanej dla najuboższych Wigilii w Radomiu dość nieelegancko zachowująca się kobieta porywa ze stołu ostatnie butelki pewnego napoju. Wydawałoby się, że ludzie z pierwszych stron gazet powinni mieć więcej ogłady niż mało kulturalna kobiecina. Tymczasem Grzegorz Schetyna postanowił nas z tego błędu wyprowadzić.
W sobotę ulicami Gdańska przeszedł V Trójmiejski Marsz Równości, zorganizowany przez środowisko LGBT. Podczas manifestacji doszło do skandalu – Najświętszy Sakrament porównano do kobiecych narządów płciowych, a całą scenkę odgrywano tak, że imitowała procesję Bożego Ciała.
Przysłuchuję się dyskusji o filmie „Tylko nie mów nikomu”. Jest on oskarżeniem rzuconym w stronę Kościoła w Polsce. Nie da się ukryć, haniebne zachowania hierarchów nie miały prawa się zdarzyć, a jednak się zdarzyły. W emocjach jednak umyka pewna sprawa.
„W Polsce klimat jest paskudny, żarcie tłuste; trzeba pić wódkę, nie wino, a ludzie są chamscy na ulicach. Gdyby racjonalnie podchodzić do sprawy: biblioteki spalone, architektura przeorana przez komunizm, politycy beznadziejni, Radio Maryja itd. Jeszcze do tego trzeba się zmagać wciąż z tematem: Polska, Polska, Polska. Więc na pytanie: »Po co ta Polska?«, odpowiadam: »Po nic«. W sensie utylitarnym, po nic”. Wiem, że może Państwa szokować ten przydługi i prymitywny cytat. To słowa Leszka Jażdżewskiego, tego samego, który zasłynął wulgarnym wsparciem udzielonym Donaldowi Tuskowi podczas jego show 3 maja tego roku.
„Niedobrze”. Takim ironicznym komentarzem zwykli kwitować użytkownicy Twittera kolejne informacje o tym, że jednak w Polsce coś się udało – a to program „Rodzina 500 Plus” został rozszerzony na pierwsze dziecko, a to udało się przeforsować, by Parlament Europejski poparł nowelizację rozporządzenia w sprawie funduszu Łącząc Europę, która zakłada wpisanie trasy Via Carpatia na unijną listę inwestycji priorytetowych.
„Nie widzę powodu, żeby w każdym wystąpieniu wypominać mu, że jest aktorem. Jeśli ktoś ma 70 proc. poparcia przy wysokiej frekwencji, to jest poważnym politykiem” – powiedział Paweł Kowal na antenie radia TOK FM, komentując wyborczy sukces Wołodymyra Zełenskiego w wyborach na prezydenta Ukrainy.
W najnowszym numerze tygodnika „Gazeta Polska” piszemy, że szef Związku Nauczycielstwa Polskiego Sławomir Broniarz jest niczym Neron. Tak bowiem pokochał polską edukację, że gotów jest ją unicestwić. I każdy dzień dostarcza nowe na to dowody.
Ciekawi mnie, ile razy jeszcze będę siadał do pisania rocznicowego wspomnienia o tragedii smoleńskiej ze świadomością, że spokojnie mogę skopiować tekst z roku poprzedniego. Bo przecież i teraz mogę napisać mniej więcej tak: „Mija kolejny rok od największej tragedii w powojennej historii Polski. Pomimo upływu czasu wciąż jest więcej pytań niż odpowiedzi. Prawdy tymczasem domagają się nie tylko ofiary i ich najbliżsi…”.
Państwo wybaczą, ale nie mam za grosz sympatii do tak zwanej Agrounii i jej groteskowego lidera Michała Kołodziejczaka. Przypomnę tylko, że to ci panowie, którzy wczoraj w zasadzie na cały boży dzień postanowili sparaliżować centrum Warszawy. To już kolejny raz, kiedy ta fasadowa organizacyjka pod przywództwem jegomościa pozującego na „głos polskiego rolnika” chce zaistnieć w mało przyjazny dla otoczenia sposób.
Trochę się obawiałem, bo tłoczno się zrobiło w dziennikarskim światku. Oto Grzegorz Schetyna zamiast gasić pożary, jakie raz po raz wybuchają w łonie Koalicji Europejskiej, wziął się do mojego kawałka chleba i został publicystą. Nie, nie, drodzy Państwo, nie bójcie się, nie „Codziennej”, a austriackiego „Der Standard”, w którym opublikował felieton pt. „Przywracamy Polskę do Europy”.
Minęło 20 lat naszej, jak również dwu naszych południowych sąsiadów: Węgier i Czech, obecności w Organizacji Traktatu Północnoatlantyckiego, czyli NATO. Dla wielu Polaków to, że jesteśmy częścią Sojuszu, jest oczywistością. Tymczasem wcale nie musiało tak być.
Jutro czeka nas posiedzenie komisji reprywatyzacyjnej, które może stać się prawdziwym przebojem. „Wiele wskazuje na to, że kilkadziesiąt hektarów przy Jeziorze Gocławskim i działki, przez które ma przebiegać linia tramwajowa na Gocław, zostały zreprywatyzowane m.in. na osobę, która zmarła przed wydaniem decyzji zwrotowej” – powiedział Sebastian Kaleta, wiceprzewodniczący komisji weryfikacyjnej.
„Człowiek, który ma puste kieszenie, wolny nie jest” – powiedział podczas konwencji PiS Jarosław Kaczyński, zapowiadając potężne inwestycje, w tym rozszerzenie programu „Rodzina 500 plus” na pierwsze dziecko i trzynastą emeryturę. Przysłuchując się temu, przypomniałem sobie smutne lata 90., kiedy skutek „transformacji ustrojowej” widoczny był w postaci pustej lodówki i dylematów – kupić książki czy ciepłe buty? Czy kupić 20 dkg sera czy ciut lepszą herbatę?
Wyobrażają sobie Państwo sytuację, w której najpoważniejszym kandydatem na urząd prezydenta jest w Polsce kabareciarz Robert Górski? Albo Marcin Daniec? Nie? Nic dziwnego. Ale takie dziwy mają właśnie miejsce na Ukrainie.
Miesiąc temu moi znajomi chcieli wybrać się na dancing w jednej ze znanych warszawskich restauracji, takiej z rzekomymi „tradycjami”. Normalna sprawa w karnawale. Niestety w tym czasie doszło do mordu na prezydencie Gdańska Pawle Adamowiczu, prezydent ogłosił żałobę narodową i oczywistą konsekwencją było to, że wszelkie huczne imprezy zostały odwołane. Moi znajomi – prawi patrioci – przyjęli to ze zrozumieniem. Nawet nie przyszło im do głowy, by mieć pretensje do kogokolwiek.
Trwa atak na środowisko „Klubów Gazety Polskiej”. Nasze środowisko jest celem przebiegłej akcji, która ma na celu atomizację i wywołanie niepokoju. Nie bez powodu. „Kluby” to najbardziej aktywna grupa polskiego społeczeństwa i zasianie niepewności w ich szeregach może przełożyć się na cały obóz niepodległościowy i mieć daleko idące konsekwencje dla całej Polski.