Magdalena Łysiak

Ksiądz Hilary Jastak był podczas wydarzeń grudniowych wspierał rodziny osób zabitych w zamieszkach ulicznych. Dziesięć lat później, 17 sierpnia 1980 roku, w czasie strajków na Wybrzeżu, na prośbę stoczniowców odprawił mszę w gdyńskiej stoczni im. Komuny Paryskiej (była to pierwsza w okresie PRL msza polowa w zakładzie pracy). Podczas XIII Festiwalu NNW Dariusz Walusiak pokazał swój film o księdzu Jastaku „My trzymamy z Bogiem”. Po projekcji rozmawiali z widzami red. Jan Ruman (Biuletyn IPN), Dariusz Walusiak (reżyser filmu), ks. dr Jarosław Wąsowicz (historyk), Danuta Sadowska, autorka książki „Solidarna Gdynia Sierpień 1980” oraz dr Jarosław Szarek.

Mój tryb życia był wzorowy: unikałem miłostek i kart i pracowałem dla króla, spodziewając się zostać jego sekretarzem. Księżnej wojewodzinie, która lubiła moje towarzystwo, świadczyłem tysiące grzeczności, a z wojewodą grywałem w tre sette – słowa te napisał Giacomo Casanova, którego nazwisko stało się synonimem kochanka, uwodziciela i zdobywcy serc niewieścich. Królem o którym wspominał był zaś nie kto inny, a Stanisław Antoni Poniatowski.

Raz w roku w okolicach Rydzyny pojawia się wieczorową porą nad mokradłami zjawa, która idzie w stronę zamku. Od dawna ludzie powtarzają legendę, że to kobieta, która zabiła dwoje swoich małych dzieci i teraz wraca dowiedzieć się czy jej kara dobiegła końca. Piał Edward Raczyński w swoich Wspomnieniach Wielkopolski, wydanych w 1842 roku, który zanotował swą wizytę w Rydzynie, że „w zamku Rydzyńskim jest kaplica, przed kaplicą pokój, a w tym pokoju obraz kobiety wyższego stanu. Kto jest tą kobietą, kto ją malował, zawiesił, skąd się wzięła w tym zamku? – nikt tego nigdy nie wiedział; nikt wiedzieć nie będzie. Obraz ten nie ma nic uderzającego w sobie, oprócz surowego spojrzenia i ręki jednej nienaturalnie jakoś położonej…”.

W 1985 roku przewodnik wycieczek Kihachiro Aratake, nurkując na archipelagu Riukiu, w pobliżu niewielkiej japońskiej wyspy Yonaguni, odkrył niesamowite podwodne struktury skalne, których układ był tak regularny, że nie mógł powstać z przyczyn naturalnych.