Magdalena Łysiak

Elżbieta I, nie chcąc pozostać w tyle za Hiszpanią i Portugalią, wysyłała kolejne ekspedycje, które miały za zadanie zbadać możliwości osiedlenia się na przyjaznej i żyznej ziemi. Jedna z takich wypraw, dowodzona przez kapitanów Philipa Amadasa i Arthura Barlowe’a dotarła do łańcucha wysepek przybrzeżnych (ang. Barrier Islands). Po ich eksploracji doszli oni do wniosku, że najlepszą do zamieszkania byłaby wyspa Roanoke, zamieszkana przez Indian z plemienia Kroatanów. Przyjazne kontakty, jakie nawiązano, skłoniły dwóch Indian do popłynięcia z Anglikami do ich ojczyzny. W Londynie zostali przedstawieni na dworze królewskim, natychmiast też rozpoczęto zbiórkę funduszy na założenie kolonii o nazwie Wirginia na cześć królowej dziewicy.

Kalendarium działań zbrojnych na Zanzibarze pod koniec XIX wieku jest niezwykle krótkie. 25 sierpnia umiera nagle sułtan Samad bin Thuwaini, a jego siostrzeniec Khalid bin Bargash otacza pałac swoimi żołnierzami. Dysponuje kilkutysięczną armią zwolenników. Brytyjski konsul wzywa na pomoc flotę – podpisany w 1886 roku układ zawiera punkt zgodnie z którym Wielka Brytania ma prawo wyznaczać władcę Zanzibaru, który leży w strefie jej wpływów. Zaczyna się gra sił.

Znajdujące się przy wielu drogach Europy kamienne krzyże lub kamienie fundowali mordercy, którzy chcieli pojednać się z rodziną zabitego. Do Polski zwyczaj ten przyszedł w XIII wieku, a do dziś zachowało się u nas ponad 600 takich obiektów. Całkiem sporo biorąc pod uwagę, że na całym kontynencie jest ich ok. siedmiu tysięcy. Morderca, oprócz postawienia krzyża musiał też pokryć koszty pogrzebu, świec w kościele, przewodu sądowego, oraz ustalano kwotę, którą wypłacał rodzinie. Często też księża nakazywali sprawcy odbycie bosej pielgrzymki do jakiegoś świętego miejsca – Rzymu, Jerozolimy czy Akwizgranu.

W 1614 roku, do miasta La Mamora leżącym na terenie Maroko, a będącym wówczas pod panowaniem królestwa Hiszpanii, zakonnicy przywieźli z Europy figurę Chrystusa Nazareńskiego. Ponad pół wieku później rzeźba wpadła w ręce muzułmanów i sułtana Muleya Ismaila.