Autor nie dodał jeszcze swojego opisu.
„Coś tu waniajet” – mawiało się niegdyś, by rosyjskim słowem podkreślić szczególnie dolegliwy smrodek. Gdy przyjrzeć się aferze szpitalnej, z której Koalicja Obywatelska chciała się wyłgać, pozbywając się ze swoich szeregów politycznego beniaminka, czyli Dawida Kacprzyka, nie da się uciec przed podobną konkluzją.
Nie wiadomo, czy „prikaz poszedł z góry”, czy zdecydowały inne kwestie, ale Bartosz Arłukowicz, jeszcze jeden polityk lewicy, który poszedł na żołd Koalicji Obywatelskiej, wziął na siebie obowiązki nieformalnego rzecznika saloniku VIP. I grozi, tumani, przestrasza.
Ośrodki władzy i opinii, którym naprawdę nie jest wszystko jedno, czy Donald Tusk utrzyma władzę w 2027 r., w głośnej sprawie saloniku dla VIP-ów z Koalicji Obywatelskiej usiłują przekierować uwagę na sygnalistę ze Szpitala Południowego w Warszawie.
W Szpitalu Południowym w Warszawie ma funkcjonować „specjalna przychodnia” dla polityków Koalicji Obywatelskiej i ich rodzin: ze znacznie szybszą ścieżką przyjęć, kilkunastoma, a nawet kilkudziesięcioma badaniami diagnostycznymi w krótkim czasie i osobną poczekalnią.
Ministerstwo Kultury robi, co może, żeby przekonać opinię publiczną, że rozwiązania typu „rząd płaci artystom ZUS” to skandal. Marta Cienkowska pochyla się nad losem kolejnych artystek, a ludzie pytają, dlaczego mają dopłacać do czyichś bohomazów.
Partia, która przez długie lata nazywała się Platformą Obywatelską, a obecnie Koalicją Obywatelską, jest najbardziej antydemokratyczną formacją na polskiej scenie politycznej. Antydemokratyczna demagogia, ukryta za fasadą liberalno-lewicowych frazesów, najbardziej dała o sobie znać w zeszłym roku, gdy frakcja Romana Giertycha grała narrację o sfałszowanych i nieważnych wyborach prezydenckich. A w tym roku kolesie z krakowskiej KO robili, co mogli – nieskutecznie – by zniechęcić ludzi do wzięcia udziału w referendum.
Obraz Marceliny Zawiszy stojącej w Sejmie przy Donaldzie Tusku, zbitym z pantałyku, na poły rozgniewanym, na poły skonsternowanym celną akcją posłanki Razem, był więcej niż wymowny. W piątek Zawisza usiłowała wręczyć premierowi podpisy 9 tys. osób protestujących przeciwko likwidacji szpitala w Lesku. W tle słychać było głosy posłów wołających: „Byś się wstydził!”.
Mieliśmy już dwugodzinnego prezydenta Polski z Koalicji Obywatelskiej, czyli Rafała Trzaskowskiego.
Nie wszyscy pamiętają, że wielką porażkę wyborczą Platformy Obywatelskiej w 2015 r. zapowiadały dwie sprawy. Pierwsza to narastające protesty pracownicze, których kulminacją był marsz pod hasłem „Dość lekceważenia społeczeństwa”, który 14 września 2013 r. przeszedł ulicami Warszawy.
Do wiosny 2010 r. nazwałbym się symetrystą z lewicy społecznej. Po 10 kwietnia moja sympatia nieustannie przesuwała się ku Prawu i Sprawiedliwości. Nie mogłem pojąć, że duża część społeczeństwa i znakomita większość środowisk p.o. elit III RP są w stanie aprobować, cieszyć się z plucia na trumny smoleńskich ofiar, przede wszystkim Lecha i Marii Kaczyńskich.
Zamykają się firmy, które powstały jeszcze w początkach transformacji albo jako prywatne, rodzime biznesy, albo jako duże filie zagranicznych potentatów. To choćby przykład szwedzkiej firmy Garo ze Szczecina, spółki Grant z Ostrowca Świętokrzyskiego, przedsiębiorstwa Eisberg z Legnicy, firmy Markos z Głobina koło Słupska czy Elektrorem z Janikowa koło Inowrocławia.
Antyspołeczne działania 13-grudniowej koalicji sprzęgają się z polityką wendety. Jakub Banaszek, prezydent Chełma, poinformował w weekend na kolejnej konferencji z cyklu „Myśląc Polska – Alternatywa 2.0”, że rząd Donalda Tuska kasuje właśnie program Polska Wschodnia, który służył dużym finansowym wsparciem tamtejszym samorządom.
Na znanym memie widzimy szkic konia: szlachetne zwierzę do połowy malowane jest piękną kreską, a druga połowa to rysunek mało utalentowanego artystycznie trzylatka.
Trzynastogrudniowa koalicja przed majówką obroniła panią minister od coraz dłuższych kolejek do zdrowia, czyli Jolantę Sobierańską-Grendę. Nie udałaby się ta sztuka, gdyby nie postawa lewicy, w tym polityków dawniej należących do Razem.
Nie tylko Donald Tusk doskonale zdaje sobie sprawę, że afera szpitalna może raz na zawsze pozbawić go władzy w Polsce. O swoją przyszłość obawia się również rządowa Lewica. Dlatego, w odróżnieniu od partii Razem, schowała w tej sprawie głowę w piasek. Ale taka postawa nie przysporzy partii Włodzimierza Czarzastego sympatii wśród wyborców, wyraźnie rozwścieczonych na rząd.
