Pamiętam, jak kiedyś 1 sierpnia miałem cholernie pracowity dzień, byłem na jakiejś rozprawie sądowej. Po niej koledzy z redakcji zabrali mnie na Powązki. Nie chciałem jechać, bo byłem ubrany niestosownie, w krótkie spodnie. Ale skoro już mnie wyciągnęli, postanowiłem kryć się gdzieś na tyłach. Tymczasem na nasz widok tłum… zaczął bić brawo.
Podział powstały w 2010 r. był niezbędny. Z tą władzą, elitami, mediami dłużej żyć się nie dało. Zdrada musiała być nazwana zdradą, a elity bez kręgosłupa brutalnie zdegradowane. Atak hybrydowy na granicy pokazał, że nie ma sytuacji, w których te siły opowiedziałyby się za Polską. I to nie głupota, ale nasycenie ich ludźmi czerpiącymi korzyści ze służenia obcym o tym decyduje.
Gdy w lipcu 2010 r. Antoni Macierewicz został przewodniczącym zespołu zajmującego się Smoleńskiem, znajomy stwierdził, że to niedobrze, bo ten jego wizerunek... Spojrzałem mu w oczy i powiedziałem: „Każdy, kto uczciwie zajmie się Smoleńskiem, będzie miał za miesiąc równie zły wizerunek.
Rzucanie czekoladek przez płot dzieciom w Michałowie opisywane będzie w przyszłości w podręcznikach dziennikarstwa jako przykład niewiarygodnego sprostytuowania się tego zawodu w XXI w. Dla potrzeb politycznych dzieci imigrantów potraktowano jak małpki w zoo, którym rzucamy banana po to, by podbiegły bliżej kraty. Po co? Po to, by pokazać jako wyjątkowych bydlaków funkcjonariuszy polskiej Straży Granicznej, pilnujących dzieci („watahy psów”, „śmieci” – mówił o strażnikach Frasyniuk).
31 lipca 1951 r. był ważnym dniem w życiu Stanisława Grodzkiego. Tego dnia niezwykle wzruszony złożył on w UB ślubowanie, w którym zobowiązał się, „z całą stanowczością, nie szczędząc swych sił”, zwalczać wrogów komunistycznego ustroju. Ubek Grodzki o tym, kto jest takim wrogiem, dowiadywał się z komunistycznej prasy, a czas jego służby, lata 1951–1953 (później przeniósł się do ludowego wojska), był apogeum nagonki na prymasa Polski Stefana Wyszyńskiego.
„Losy komunizmu rozstrzygną się nie w Rosji, lecz w Polsce” – zapowiadał Prymas Tysiąclecia. Jan Paweł II w 1978 r. mówił do kard. Wyszyńskiego: „Nie byłoby na Stolicy Piotrowej tego papieża Polaka, gdyby nie było twojej wiary, niecofającej się przed więzieniem”. Dzięki postawie prymasa Polacy zachowali wolność ducha i ocalili chrześcijańską tożsamość.
„Musimy was opiłować z pewnych przywilejów; dlatego że jeżeli nie, to znowu podniesiecie głowę” – to śmiało mógłby być cytat z referatu Julii Brystygierowej „Ofensywa kleru a nasze zadania”, a nie wystąpienia posła KO Sławomira Nitrasa.
Gdy „Gazeta Wyborcza” tłumaczy, że wypowiedź Tuska o dziecku jako „udręce na najbliższe 20 lat życia” zmanipulowano, to brzmi to tak, jakby zrobiła wywiad z Nergalem, by wystawił Tuskowi świadectwo, że nie jest satanistą, albo wydrukowała zapiski Zdzisława Najmrodzkiego, w których z podziwem pisał on, że Tusk nie jest złodziejem.
Poseł Konfederacji Grzegorz Braun na kanale wRealu24 pochwalił życzenia dla Polaków, jakie białoruski dyktator złożył z okazji 11 listopada: „Jestem oczywiście pod wrażeniem tego, że prezydent Aleksander Łukaszenka występuje z takim tekstem jak właśnie jego dzisiejsze życzenia, że tak krótko to trwało, że tak szybko mamy do czynienia z takim gestem”. W czasie gdy imigranci dowodzeni przez białoruskie KGB szturmują polską granicę, a polscy działacze siedzą w białoruskich więzieniach Braun opowiedział się przeciwko sankcjom wobec Białorusi, a budowę muru, który miałby zostać na granicy na stałe, nazwał „największą tragedią”. Zaś białoruski atak na granicę to jego zdaniem „retorsje” za działania polskiego rządu.
„A po bankiecie u Sowy zawsze chodziliśmy na nieszpory” – głosił jeden z memów powstałych po tym, jak Donald Tusk w minioną sobotę całował chleb i bronił chrześcijaństwa. Zabawne miotanie się opozycji od ściany do ściany, gdy chodzi o opinie na temat religii i Kościoła, to efekt pułapki, w którą wpędziło ją poparcie dla Strajku Kobiet i Marty Lempart. Z jednej strony jej liderzy przekonani są, że wewnątrzopozycyjną rywalizację wygra ten, kto zagospodaruje antyklerykalną młodzież. Z drugiej – podlizywanie się jej zmniejsza szansę opozycji na wygraną z PiS - pisze Piotr Lisiewicz na łamach "Gazety Polskiej"
