Adam Michnik napisał tysięczny w swoim życiu doniosły esej na to samo kopyto. Czyli z Marcem ’68 w roli głównej. Lista osób porównywanych przez niego w III RP do antysemitów z 1968 r. byłaby długaśna, a jakiś student dziennikarstwa, pisząc o tym pracę, niemało natrudziłby się, żeby nikogo nie pominąć. Ale czy spodziewali się Państwo, że znajdzie się na niej kiedyś prezes… Agory?
Arabska Al-Dżazira przyłączyła się do rosyjskich i białoruskich mediów, atakując Polskę przy użyciu… Mai Ostaszewskiej. To nie jest zły dla naszego kraju przekaz.
Pamiętam, jak kiedyś 1 sierpnia miałem cholernie pracowity dzień, byłem na jakiejś rozprawie sądowej. Po niej koledzy z redakcji zabrali mnie na Powązki. Nie chciałem jechać, bo byłem ubrany niestosownie, w krótkie spodnie. Ale skoro już mnie wyciągnęli, postanowiłem kryć się gdzieś na tyłach. Tymczasem na nasz widok tłum… zaczął bić brawo.
Podział powstały w 2010 r. był niezbędny. Z tą władzą, elitami, mediami dłużej żyć się nie dało. Zdrada musiała być nazwana zdradą, a elity bez kręgosłupa brutalnie zdegradowane. Atak hybrydowy na granicy pokazał, że nie ma sytuacji, w których te siły opowiedziałyby się za Polską. I to nie głupota, ale nasycenie ich ludźmi czerpiącymi korzyści ze służenia obcym o tym decyduje.
Gdy w lipcu 2010 r. Antoni Macierewicz został przewodniczącym zespołu zajmującego się Smoleńskiem, znajomy stwierdził, że to niedobrze, bo ten jego wizerunek... Spojrzałem mu w oczy i powiedziałem: „Każdy, kto uczciwie zajmie się Smoleńskiem, będzie miał za miesiąc równie zły wizerunek.
Rzucanie czekoladek przez płot dzieciom w Michałowie opisywane będzie w przyszłości w podręcznikach dziennikarstwa jako przykład niewiarygodnego sprostytuowania się tego zawodu w XXI w. Dla potrzeb politycznych dzieci imigrantów potraktowano jak małpki w zoo, którym rzucamy banana po to, by podbiegły bliżej kraty. Po co? Po to, by pokazać jako wyjątkowych bydlaków funkcjonariuszy polskiej Straży Granicznej, pilnujących dzieci („watahy psów”, „śmieci” – mówił o strażnikach Frasyniuk).
31 lipca 1951 r. był ważnym dniem w życiu Stanisława Grodzkiego. Tego dnia niezwykle wzruszony złożył on w UB ślubowanie, w którym zobowiązał się, „z całą stanowczością, nie szczędząc swych sił”, zwalczać wrogów komunistycznego ustroju. Ubek Grodzki o tym, kto jest takim wrogiem, dowiadywał się z komunistycznej prasy, a czas jego służby, lata 1951–1953 (później przeniósł się do ludowego wojska), był apogeum nagonki na prymasa Polski Stefana Wyszyńskiego.
„Losy komunizmu rozstrzygną się nie w Rosji, lecz w Polsce” – zapowiadał Prymas Tysiąclecia. Jan Paweł II w 1978 r. mówił do kard. Wyszyńskiego: „Nie byłoby na Stolicy Piotrowej tego papieża Polaka, gdyby nie było twojej wiary, niecofającej się przed więzieniem”. Dzięki postawie prymasa Polacy zachowali wolność ducha i ocalili chrześcijańską tożsamość.
„Musimy was opiłować z pewnych przywilejów; dlatego że jeżeli nie, to znowu podniesiecie głowę” – to śmiało mógłby być cytat z referatu Julii Brystygierowej „Ofensywa kleru a nasze zadania”, a nie wystąpienia posła KO Sławomira Nitrasa.
Gdy „Gazeta Wyborcza” tłumaczy, że wypowiedź Tuska o dziecku jako „udręce na najbliższe 20 lat życia” zmanipulowano, to brzmi to tak, jakby zrobiła wywiad z Nergalem, by wystawił Tuskowi świadectwo, że nie jest satanistą, albo wydrukowała zapiski Zdzisława Najmrodzkiego, w których z podziwem pisał on, że Tusk nie jest złodziejem.
Gdyby młody Peja był Matą, to w jakiś rok po sukcesie utworu „Szacunek ludzi ulicy” zostałby milionerem nagrywając dla McDonalda reklamę „Szacunek ludzi frytkownicy”. Zaś zamiast do zagród zaganiać pod koniec owego kawałka wieśniaków, WieśMaca by im polecał jako lekarstwo na ból duszy. I jeszcze przerobiłby kawałek „Peja, rap i ludzie” na „Peja, wrap i ludzie”, zachwalając McWrapa „z niebiańskimi sosami” – pisze w najnowszym numerze Gazety Polskiej Piotr Lisiewicz.
- W najbliższych dniach na granicy polsko-białoruskiej zginie dziecko. Łukaszenka i jego służby bardzo wnikliwie obserwują i analizują wszystko, co dzieje się w Polsce. I od początku szybko reagują tak, by wygrać tę wojnę. Teraz zobaczyły, jak opozycja stara się wywołać histerię, mówiąc o dzieciach odsyłanych na granicę. Służby białoruskie odebrały to jako jasny sygnał, co może dać im zwycięstwo w konflikcie: śmierć dziecka, która ma zmienić nastroje w Polsce – powiedział mi funkcjonariusz polskich służb specjalnych, odpowiedziany za analizę sytuacji na granic polsko-białoruskiej. Histeria opozycji podkręcana jest przez zmyślone i zmanipulowane informacje – pisze dla portalu Niezależna.pl Piotr Lisiewicz.
