„Powiedziałem mu, żeby nie wierzył, że go nienawidzę, powiedziałem, że życzę mu powodzenia” – trudno w to dziś uwierzyć, ale tak Jarosław Kaczyński w 2014 r. żegnał odjeżdżającego do Brukseli Donalda Tuska. Wydaje się, że obaj wtedy zakładali, że w demokratycznej grze raz się wygrywa, raz przegrywa. Z Brukseli wrócił jednak już inny Tusk.
Donald Trump zamierza nałożyć na Brazylię zaporowe cła w wysokości aż 50 proc. i jako przyczynę podaje proces oraz aresztowanie byłego prezydenta Jaira Bolsonaro pod zarzutem przygotowywania zamachu stanu przeciwko swojemu następcy Luizowi Inácio Luli da Silvie.
Donald Tusk po błędach, które już popełnił, może zrobić tylko to, co uskuteczniają w podobnych sytuacjach wytrawni szachiści – spowalniać marsz oponentów do zwycięstwa i liczyć na ich błędy. A będzie to robił bezwzględnie, nie zważając zupełnie na dobro państwa.
Istnieje w literaturze pewien topos. Obserwujemy jakąś społeczność i od początku wiemy, że nie dzieje się w niej dobrze. Ludzie kłamią, zdradzają i kradną. Młodzi szydzą cynicznie. Przywódcy są starymi idiotami, którym zależy tylko na własnej wygodzie. Niby nic specjalnego, ale prawdziwy obraz moralnego i intelektualnego rozkładu staje się dla nas widoczny dopiero, kiedy ta społeczność zderza się z cynicznym oszustem, który bez skrupułów i do cna wykorzysta wszystkie jej wady.
Na polskiej prawicy coraz częściej słychać głosy współczucia dla Iranu – kraju, który dziś sam doświadcza trudnych chwil z powodu starcia z Izraelem. Sprzeciw wobec eskalacji przemocy gdziekolwiek na świecie jest poniekąd naturalny.
„Nie ma już na co czekać, ruszamy do pracy bez względu na okoliczności” – to nie są słowa Donalda Tuska z 13 grudnia 2023 r., lecz cytat z jego krótkiego orędzia po zwycięstwie prezydenckim Karola Nawrockiego. Co więc premier robił przez ostatnie półtora roku?
Kiedy piszę ten tekst, wynik wyborów prezydenckich nie jest jeszcze znany (choć zna go już zapewne jego Czytelnik). Niezależnie od ostatecznego wyniku mam tę intelektualną satysfakcję, że zakończona kampania jak rzadko która wpisała się w dynamikę sporu między globalizmem a lokalizmem. Naświetliłem ją w wydanej w tym roku książce: „Globalizm, lokalizm i nowe średniowiecze” (OMP). Jej symbolem była wizyta posłanki Kingi Gajewskiej z workiem ziemniaków w hospicjum.
Dosyć – to pierwsze słowo, jakie przyszło mi do głowy, gdy słuchałem wywiadu Bogdana Rymanowskiego z Donaldem Tuskiem.
Kryzys obecnej władzy sięga głębiej niż słowa posła, który uważa, że „cóż szkodzi obiecać?”. Dziś Platforma Obywatelska jest tam, gdzie SLD był w 2003 roku. I nie chodzi też o proste porównanie afery Rywina z korespondencją Klementyny Suchanow czy Bartosza Kramka ws. imigrantów.
Prawie rok temu postawiłem w „Codziennej” tezę: jeśli Donald Trump wróci do Białego Domu, a Friedrich Merz zostanie kanclerzem Niemiec, to w Polsce nie wygra kandydat KO na prezydenta. Gdy zaś Donald Tusk – a raczej jego zastępca – przegra, koalicja się rozpadnie i dojdzie do wcześniejszych wyborów.
Machiawelizm często utożsamia się z przekonaniem, że „cel uświęca środki”. Nietrudno dostrzec, co obecna władza robi w Polsce i w tej kampanii prezydenckiej: wycieki dokumentów, do których dostęp miało tylko ABW, agresywne ataki wobec kandydata, upolitycznienie prokuratury i częściowo sądów – nawet TSUE protestuje.
Trudno dziś mówić o liberałach jako żywej formacji politycznej. Wchodzą oni raczej w fazę „życia po życiu”, stając się czymś na kształt zombie – co trafnie uchwycił w jednym z ostatnich rysunków Cezary Krysztopa.
Negocjacje w sprawie pokoju na Ukrainie wchodzą w decydującą fazę. Donald Trump ma w tym tygodniu zaprezentować swoją ostateczną ofertę. Rosja albo ją przyjmie albo USA odejdą od stołu.
AI i robotyzacja sprawiają, że do efektywnej pracy potrzeba coraz mniej ludzi.
Polityka zagraniczna Donalda Trumpa wymyka się paradygmatom. Jest jak ów „słoń z trąbami dwiema” z bajkowych Bergamutów Jana Brzechwy. Trump zresztą też ma swoją wyspę marzeń – Grenlandię. W obliczu zmian klimatycznych Arktyka staje się coraz bardziej strategicznym regionem, oferując nowe szlaki morskie i dostęp do cennych surowców.
Niemieckie niezadowolenie z tego, że Polska kupuje za dużo sprzętu wojskowego w USA, nie jest niczym nowym. To dlatego kredyty na obronność, o które będą mogły wnioskować kraje członkowskie UE, mają finansować tylko sprzęt produkowany we Wspólnocie.
„Après nous, le déluge” – „Po nas choćby potop”. To fraza często przypisywana Ludwikowi XV. Do pewnego stopnia dobrze oddaje stosunek tego rządu do państwa. Sądzę wręcz, że po cichu liczy on na ów potop.
Porozumienie USA z Kijowem miało zależeć od wyniku rozmów ukraińsko-amerykańskich w Arabii Saudyjskiej, a w mniejszym stopniu od umowy surowcowej.
