Magdalena Łysiak

,,Hic Sunt Dracones” – taki napis umieszczali nasi przodkowie na krańcach map, poza rejonami znanego im świata. Rysowali więc potwory przypominające skrzyżowanie wielkich jaszczurek z wężami, uskrzydlone, bo smoki oczywiście musiały latać, pokryte łuskami i ziejące ogniem. Smoki żyły w opowieściach i mitach. Pilnowały złotego runa, wyroczni w Delfach, zamieszkiwały ziemie wikingów, i sumeryjskie bezdroża, walczyli z nimi wszelkiej maści bogowie i bohaterowie. Nawet Kraków miał swego smoka, którego wykończono wreszcie siarką.

Legenda o Robin Hoodzie nie wzięła się znikąd. W średniowiecznej Anglii napady na podróżujących i rabunek mienia był rozwiniętą formą zarobkowania. W procederze tym brały udział całe rodziny – mężowie z żonami, siostry i bracia, dzieci, kuzyni, nawet dziadkowie. Szacuje się, że ponad jedna trzecia przestępczości zorganizowanej skupiona była w rodzinnych klanach.

Kiedy królowi węgierskiemu Beli IV i jego żonie Marii rodziły się kolejne córki, nie przypuszczali, że tak oto stali się rodzicami dwóch przyszłych świętych i jednej błogosławionej. Te świątobliwe kobiety Małgorzata, Kunegunda (Kinga) i Jolenta (Jolanata) szły, każda indywidualnie, swoją własną drogą świętości. Kinga poślubiła władcę Polski, Małgorzata została na Węgrzech, u grobu Jolenty w Gnieźnie modlili się polscy królowie.

W Muzeum Egipskim w Kairze pośród tysięcy eksponatów z czasów faraonów, znajduje się jeden przedmiot, którego zarówno przeznaczenia, jak i pochodzenia, do dziś nie rozwikłano. W 1936 roku w grobowcu księcia Sabu, który był synem faraona Anedjiba – znaleziono tajemniczy artefakt, który nazwano dyskiem Sabu.