Autor nie dodał jeszcze swojego opisu.
Dopiero co byłem w górach. Pogoda niezbyt łaskawa, ale pod Tatrami to i zmarznąć warto. Jest spokojniej, ciszej – cieszyłoby to bardziej, gdyby nie myśl, że dla wielu polskich rodzin, także tych żyjących z turystów, to trudny czas. Urlopy w Polsce, w naszych ośrodkach wczasowych, powinny jednak pomóc rodzimej branży turystycznej.
Jeszcze w środę wydawało się, że opozycję najbardziej przeraża wizja wyborów 10 maja. Miało to oznaczać i despotyzm, i pandemiczną katastrofę. Dziś słyszymy, że to skandal, że Zjednoczona Prawica porozumiała się i wybory przełożyła. Czy jest w tym sens? Tak naprawdę mało chodziło im o same wybory. O wiele bardziej – o przewrócenie politycznego stolika.
Pandemia pozwala zobaczyć Polskę na nowo. I to zupełnie dosłownie. Widać choćby lepiej, ile osób spędza czas na działkach, znajdując tam odrobinę wytchnienia od niedogodności narodowej kwarantanny. Szczególnie w ostatnich tygodniach działka pod miastem lub w mieście zapewniała wielu mieszkańcom miejskich blokowisk wytchnienie, rekreację i pracę na świeżym powietrzu.
Propozycje dalszego uelastyczniania prawa pracy nie są właściwe ani pod względem społeczno-gospodarczym, ani politycznym. Jest jasne, że rząd powinien finansowo wspierać polski biznes w czasach pandemii. Ale nie kosztem pracowników najemnych.
Przed pandemią koronawirusa opozycja straszyła PiS-em jak dopustem bożym. Straszyli, że gospodarka się zawali, że skończy się demokracja. Dziś okazuje się, że w pandemiczny kryzys weszliśmy na naprawdę wysokich gospodarczych obrotach, a wzrost dobrobytu w Polsce w ostatnich latach podkreślają przeróżne finansowe instytucje.
W momencie kryzysu pomoc państwa należy się nie tylko biznesowi. Musimy zachować sprawne instytucje, potrzebna jest też troska o pracowników najemnych, zwykłe polskie rodziny.
Dla części z nas będą to trudniejsze niż zwykle święta Wielkiej Nocy. Dla wierzących i wątpiąco-wierzących, kulturowych katolików, programowo niewierzących, ale w święta praktykujących. Przyzwyczailiśmy się wszyscy do świata, w którym może nie jest wspaniale, ale jest całkiem nieźle, coraz lepiej.
Platforma Obywatelska w opozycji to tragifarsa. Platforma u władzy w czasach pandemii COVID-19 to byłaby tragedia dla Polski i Polaków.
W ostatnim czasie środowiska lewicowo-liberalne szczególnie zainteresowane są tym, ilu wiernych gromadzi się na mszach świętych i nabożeństwach w rzymskokatolickich kościołach.
Tarcza antykryzysowa daje mocne wsparcie instytucjom finansowym. Niestety także ze strony środowisk prospołecznych, które w ostatnich latach wspierały Prawo i Sprawiedliwość, nawet za cenę ataków ze strony lewicy, słychać głos, że większa troska należałaby się również stronie pracowniczej.
Rafał Trzaskowski, zanim jeszcze na dobre zaczął się koronawirusowy kryzys, z przemęczenia poszedł na L4. Chwilę później, w ramach racjonalizatorskich działań godnych „jaruzelskiego kryzysu” lat 80., obciął komunikację publiczną w Warszawie. Chyba po to, by dogęścić koronawirusem każdy metr kwadratowy tramwajów, autobusów i metra. „Inspiratory” Platformy Obywatelskiej, o których ostatnio wspominała Małgorzata Kidawa-Błońska, działają, jak widać, na pełnej mocy. Jest z tego wszystkiego istna beczka śmiechu.
Koronawirus nie jest tylko epidemią o charakterze biologicznym. Uświadamia nam, jak kruchy jest ład ekonomiczny i społeczny. I że dobre państwo potrzebne jest właśnie po to, żeby w sytuacji kryzysowej w największym możliwym stopniu zamortyzować negatywne koszta nagłych zmian.
W tych trudnych dniach zmagań z koronawirusem jestem dumny z Polski i polskiego społeczeństwa. Gen samoorganizacji, troski wzajemnej i koniecznej zdolności do samodyscypliny towarzyszył nam w ciężkich dziejowych czasach. Widać, że w kryzysowym momencie wciąż umiemy się ogarnąć.
Nie rozumiem rozbawienia części opinii publicznej tym, że prezydent Duda podpisał ustawę Kolej+ na podniszczonym peronie w Końskich w Świętokrzyskiem.
Wszyscy dziś mówią o „najntisach”, czyli latach dziewięćdziesiątych XX w. Redaktor Wojciech Mucha napisał na ten temat nawet intrygujący kryminał „Miasto noży”, osadzony w krakowskich realiach kibicowsko-blokowiskowych.
Rosyjska agresja ideologiczna wobec Polski ma pewien pozytywny aspekt. Dziś nawet najbardziej naiwni zwolennicy geopolitycznego i historycznego optymizmu nie mogą powiedzieć: „Wszystko jest w najlepszym porządku, Rosja to takie samo demokratyczne europejskie państwo jak inne”.
Wysokie i stabilne poparcie dla Prawa i Sprawiedliwości spędza sen z powiek politykom obozu anty-PiS. Ktokolwiek śledzi polską politykę od początków transformacji, ktokolwiek ma jakiekolwiek pojęcie o naszym życiu publicznym w ciągu kilku ostatnich dekad, musi dostrzec ten fenomen.
Nie przeszkadza mi, że ludzie wrzucają pieniądze do puszek Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy. Nie przeszkadza mi też, gdy wysyłają esemesy charytatywnym fundacjom, przekazują pieniądze i dary rzeczowe do Caritasu lub przeznaczają na cele społeczne 1 proc. ze swoich podatków. Nie uważam, by dobroczynność mogła zastąpić efektywne systemowe działanie państwa, co w ostatnich latach najlepiej w Polsce udowodniło 500+, ale też jestem przekonany, że ludzie chcą dobrze, gdy ofiarują innym nawet drobne sumy.
Od mieszania łyżeczką herbata nie staje się słodsza. I podobnie zamieszanie w Platformie Obywatelskiej, związane z korowodem potencjalnych kandydatów na nowego przewodniczącego tej partii, w niczym nie poprawia jej notowań.
Z rozbawieniem obserwowałem reakcje „Gazety Wyborczej” na Sylwester Marzeń z Dwójką, zorganizowany przez TVP w Zakopanem. A to że popelina, a to że miasto zatkane, a to że pełno śmieci i korki na zakopiance. Czy popelina – rzecz gustu. To, że Zakopane jest zapchane i zakorkowane – też prawda. Ale przecież zakopiańskiej mody nie wymyślił prezes Jacek Kurski.