Autor nie dodał jeszcze swojego opisu.
Ostatnie dni sierpnia spędziłem pod Krynicą Morską. Do placu budowy, który powstał w miejscu przekopu Mierzei Wiślanej, miałem jakieś piętnaście minut spacerkiem plażą. Pogoda była letnio-jesienna, trochę mieszana, a gdy szło na burzę – zdecydowanie wstrząśnięta. Przekop nie przeszkadzał jednak plażowiczom, plażowicze – przekopowi.
„Nie jesteśmy partią LGBT, z całym szacunkiem dla osób o innej orientacji seksualnej. My jesteśmy partią chadecką. Mówimy o pewnym centrum. Nie jesteśmy i nie będziemy zakładnikami skrajności po jednej i po drugiej stronie” – powiedział polityk PO Sławomir Neumann. Widać wyraźnie, że liberalna opozycja szykuje się do największego od swojego powstania światopoglądowo-strukturalnego manewru: musi w końcu zjeść tęczowe ciasteczko.
Kolejna awaria Czajki stawia kilka znaków zapytania w związku z tzw. Nową Solidarnością, kolejnym ratunkowym projektem Platformy Obywatelskiej. Opór materii jest silniejszy od politycznych kombinacji Rafała Trzaskowskiego.
Od czasów PRL główny nurt polskiej lewicy reprezentuje tradycję antypolską. W III RP, szczególnie za czasów rządów PiS, okazało się również, że nowa lewica jest mało zainteresowana klasą ludową, Polską B, jej problemami i aspiracjami.
W Koalicji Obywatelskiej walka frakcji trwa w najlepsze. I zaklinanie rzeczywistości też. Czytam na Niezależnej.pl, że politycy liberalnej opozycji domagają się dymisji Borysa Budki z funkcji szefa klubu KO. Miał wprowadzić ich na minę w sprawie głosowania dotyczącego podwyżek dla polityków. Ale najpewniej ta sytuacja to tylko pretekst dla głośnego już naprawdę wybuchu niechęci do Budki.
Działacze opozycji antykomunistycznej będą otrzymywali wyższe emerytury – zdecydował rząd. Można to skomentować krótko: lepiej późno niż wcale. Przez kolejne dekady III RP staro-nowe elity walczyły przede wszystkim o to, by zachowano nie tylko dobre imię, lecz także przywileje wyższych i niższych kadr PRL. Nie udałoby się to, gdyby nie postawa znacznej części posolidarnościowej opozycji, która zasiadła przy okrągłym stole i znalazła szybko wspólny język z różnej maści „ludźmi honoru”.
Odczuwam narastającą irytację dyskusjami o bezsensie Powstania Warszawskiego. Rozumiem, że w III RP tego rodzaju dysputy, argumenty wypowiedziane wreszcie własnym głosem, wypełniały pewną lukę z czasów PRL – choć akurat wówczas nurt potępienia Powstania i jego dyskredytacji był bardzo silny.
Donald Tusk znów stracił okazję, żeby milczeć. Na Twitterze tak skomentował tęczową prowokację w Warszawie: „Jako szef europejskich chrześcijańskich demokratów chciałbym przypomnieć, że Jezus stał zawsze po stronie słabszych i krzywdzonych, nigdy po stronie opresyjnej władzy”. Szkoda, że Donald Tusk nie był czuły w tym względzie, gdy rządził Polską.
Ilekroć widzę w mediach polityków Platformy Obywatelskiej drących szaty z powodu inwestycji prowadzonych przez polski rząd, tylekroć się uśmiecham. Nie wiem, jak Państwo, ale najbardziej lubię wypowiedzi Janusza Lewandowskiego, ministra przekształceń własnościowych w pierwszych latach transformacji.
Głęboki kryzys Platformy Obywatelskiej to dobra wiadomość dla Polski. O skali problemów świadczy choćby to, że „Gazeta Wyborcza” otwartym już tekstem pisze o licznych animozjach między politykami tego ugrupowania.
Polska stoi przed niesamowitą szansą, by przez pandemię przejść z jak najmniejszymi stratami ekonomicznymi. Wskazuje na to wiele wskaźników, dotyczących zarówno przemysłu, jak i zainteresowania inwestorów naszym krajem.
Sławomir N., jak się wydaje, próbował na Ukrainie stworzyć swoje prywatne latyfundium. Zaangażowanie zarówno polskiej, jak i ukraińskiej strony w to śledztwo prominentni ludzie opozycji próbują przedstawić jako polityczną grę. Ale ich nietęgie miny mówią coś innego.
Korzystając z pracy w trybie home office i z tego, że u rodziców na wsi czas jakiś temu założono światłowód, czas od I do II tury wyborów spędzam w Wielkopolsce. Ten światłowód, proszę Państwa, na naprawdę małej wsi to jawny dowód na to, że za rządów PiS prowincjonalna Polska wciąż pogrąża się w zacofaniu…
Rafał Trzaskowski gotów jest powiedzieć wszystko każdemu, byle złowić naiwnych. Coraz bardziej przypomina Lecha Wałęsę z jego słynnym: „Jestem za, a nawet przeciw”. Świetnie to widać na głośnym już przykładzie z adopcją dzieci przez pary homoseksualne.
Sromotna porażka Roberta Biedronia w wyborach prezydenckich pokazuje, że lewica nie może być pewna swojego stanu posiadania w nadchodzących latach. Wieść gminna niesie, że porażka byłego prezydenta Słupska jest na rękę przewodniczącemu Sojuszu Lewicy Demokratycznej Włodzimierzowi Czarzastemu. Ale tak marny wynik (432 129 głosów, 2,22 proc.) tylko pogorszy nastroje na lewicy.
Ilekroć wchodzę do księgarni lub antykwariatu, tylekroć obiecuję sobie, że tym razem tylko przejrzę zawartość półek. I niczego nie kupię. Tak było przed paroma dniami, gdy zajrzałem do „Prusa” na stołecznym Krakowskim Przedmieściu. Po chwili wyszedłem stamtąd z „Do Snowia i dalej” Jarosława Marka Rymkiewicza pod pachą, kolejny tom Rymkiewiczowskich esejów o naszym najpierwszym wieszczu.
Z najnowszego sondażu CBOS wynika, że 80 proc. Polaków zamierza spędzić tegoroczne wakacje w kraju. Aż się człowiekowi przykro robi, gdy pomyśli, że celebrytów mogą od tego strasznie rozboleć głowy.
Rafał Trzaskowski jak ognia unika tematów społecznych, bo wie, że mogą go kosztować głosy niezdecydowanego elektoratu. I wie, że musi kluczyć choćby w kwestii wieku emerytalnego.
Paradoks ruchu lokatorskiego chyba nie tylko w Warszawie polega na tym, że ludzie o poglądach lewicowych gospodarczo głosują przede wszystkim na Prawo i Sprawiedliwość. Dla narodowych liberałów w typie pana Jacka Wilka to dowód na socjalizm PiS.
Po ostatnich akcjach z #DudaIsOverParty i Tęczowym Disco przed Pałacem Prezydenckim widać, że lewicowa obyczajowo młodzież jest chętna, by pomóc wrócić kompradorskim elitom do władzy. Ich nie obchodzą sprawy społeczne – liczy się to, co uważają za kulturowo fajne.