Autor nie dodał jeszcze swojego opisu.
Po ostatnim szczycie europejskim panuje dość powszechna opinia, że Unia musiała się „ugiąć” pod żądaniami Polski i Węgier. Mateusz Morawiecki i Viktor Orbán zostali uznani za największych wygranych szczytu. Nie dość, że wynegocjowali dla swoich krajów duże środki pieniężne, to jeszcze zdobyli prawo weta w kwestii powiązania środków unijnych z praworządnością.
Próba powiązania dostępu do środków unijnych z praworządnością to nie jest zwykły spór polityczny. To jak najbardziej spór o pieniądze.
Jakby liderzy Konfederacji zaklinali rzeczywistość, to fakty są takie, że ich wyborcy są mocno podzieleni. Połowa z nich poparła Rafała Trzaskowskiego, połowa Andrzeja Dudę. Jednak w elektoracie Konfederacji zaszła podczas tych wyborów pewna zmiana.
Od pewnego czasu modne jest narzekanie na inflację. Co ciekawe, narzekanie to jest dziś głośniejsze, niż było w latach 2008 i 2011, kiedy wskaźnik był niemal dwa razy wyższy. Tylko czy ktoś, kto narzeka na to, że za zakupy w sklepie musi zapłacić więcej, sprawdził, jak zmieniała mu się rata kredytu, np. hipotecznego, oczywiście w rodzimej walucie?
Państwa Europy Zachodniej przeżywają dziś wstrząsy związane z multikulturowym i multietnicznym charakterem swych społeczeństw. Przedstawiciele mniejszości etnicznych, rasowych oraz religijnych wychodzą na ulice Nowego Jorku, Paryża czy Londynu, protestując, często nad wyraz agresywnie, przeciwko mniej lub bardziej prawdziwym przejawom dyskryminacji.
Krzysztof Bosak, który w wyborach prezydenckich zdobył niecałe 7 proc. głosów, pozyskał sobie prawie co czwartego wyborcę w wieku 19–29 lat. Można zaryzykować twierdzenie, że młodzieżowy bunt w Polsce przybiera barwy Konfederacji.
Obecna wizyta prezydenta Andrzeja Dudy w Waszyngtonie jest dowodem na wyjątkową rolę, jaką Polska odgrywa w polityce Stanów Zjednoczonych. Jako kraj położony w samym środku Europy, w bezpośrednim sąsiedztwie Niemiec i Rosji, mamy dla Waszyngtonu duże znaczenie strategiczne.
Kryzys gospodarczy to doskonały czas dla wielkich międzynarodowych korporacji. Im bowiem z racji wielkości i akumulacji kapitału łatwo jest przetrwać okres załamania. Inaczej jest, jeśli chodzi o małe firmy.
Zamieszki na tle rasowym dotarły właśnie ze Stanów Zjednoczonych do Europy. O ile jednak Ameryka boryka się z nimi od lat 60., to Europa względnie od niedawna styka się z tym problemem.
Polacy są dzisiaj zaskoczeni skalą protestów społecznych w Stanach Zjednoczonych. Ale gdyby przyjrzeć się dystrybucji majątku w USA, można częściowo zrozumieć złość Amerykanów. Najbogatszy 1 proc. mieszkańców posiada prawie jedną czwartą amerykańskiego bogactwa.
Wydawało się, że z powodu olbrzymiej skali epidemii koronawirusa w USA (1,9 mln stwierdzonych przypadków zachorowań, ponad 109 tys. ofiar śmiertelnych) Donald Trump nie ma szans na reelekcję. Jednak z pomocą amerykańskiemu prezydentowi ruszyli jego skrajni przeciwnicy.
27 maja Ministerstwo Rozwoju informowało, że w ramach tarczy antykryzysowej przedsiębiorcy otrzymali już 42 mld zł. To równowartość rocznego programu Rodzina 500+. A przecież to zaledwie jedna czwarta środków, które rząd chce przeznaczyć na ratowanie gospodarki.
W internecie co chwila można się natknąć na niewybredną krytykę beneficjentów programu 500+. Krytyka ta jednak jest słabo uzasadniona. Często jest pełna przekłamań, co może wynikać z niewiedzy albo zwyczajnej złośliwości. Warto więc zacząć się jej przeciwstawiać.
Przy okazji kryzysu wywołanego epidemią koronawirusa wiele państw ruszyło na pomoc swoim przedsiębiorcom. Ale poważne państwa wspierały swój biznes długo przed pojawieniem się koronawirusa. Nie było tylko o tym tak głośno, jak dziś.
Zwolennicy Konfederacji lubią posługiwać się hasłem: „PiS, PO, jedno zło”. Jednak, jeśli bliżej się przyjrzeć, to więcej złego z Platformą łączy właśnie Konfederację. Politycy obu partii mają dziwną słabość do naszych byłych zaborców. PO często zajmuje stanowisko proniemieckie i nierzadko powtarza narrację Berlina. Konfederacja zaś przyjmuje stanowisko prorosyjskie i narrację Moskwy.
W momencie odmrożenia gospodarki pojawiło się dużo głosów, że zamrożenie w ogóle nie było potrzebne. Przy tej okazji często jako argument pada przykład Szwecji, która swojej gospodarki praktycznie nie zamknęła. Jeśli jednak spojrzeć uważniej na ten kraj, jest on przykładem fatalnego wyboru walki z koronawirusem.
Jak prognozuje Komisja Europejska, w Polsce recesja spowodowana epidemią koronawirusa może być najmniejsza w Unii Europejskiej. Wiele wskazuje na to, że Komisja może mieć rację. Przede wszystkim wskazują na to trendy w światowej gospodarce.
Epokowa zmiana na Ukrainie, jaką jest otwarcie rynku ziemi w tym kraju, nie wywołała w Polsce szerokiej dyskusji. A przecież to, co dzieje się u naszego wschodniego sąsiada, wpływa na nas bardziej niż szeroko komentowane wydarzenia w Ameryce czy na Bliskim Wschodzie.
Komisja Europejska naciska na państwa członkowskie UE, aby chroniły swoje firmy przed przejęciem przez Chińczyków. A przecież całkiem niedawno wyśmiewano podobne głosy w naszym kraju, które nawoływały do ochrony polskich firm przed przejmowaniem ich przez Niemców czy Francuzów.
W ostatnich latach sojowe latte stało się ironicznym symbolem wielkomiejskiej klasy średniej. Łączyło ono w sobie korporacyjną światowość i sukces z udawaną dbałością o środowisko. Jego konsumentom nie przeszkadzało wykorzystanie przez wielką korporację pracowników w krajach Trzeciego Świata, jeśli tylko do ich kawy nie dodawano pianki z mleka od „wykorzystywanych krów”.