Rozpoczął się nowy rok szkolny. Mądrzy rodzice i nauczyciele powinni sobie postawić pytania: jaki jest sens edukacji szkolnej i wychowania? Czy chcemy, aby nasze dzieci i nasi uczniowie stali się, co jest w coraz większej modzie, czcicielami pogańskich bożków: bożka swawoli i życia bezstresowego, hedonizmu i życia przyjemnego oraz samorealizacji i bałwochwalstwa „ja”?
Nieustanny napływ migrantów zmienia strukturę społeczną Starego Kontynentu. Tego lata pod presją znalazły się już nie tylko Włochy, ale także Grecja. Liczba łodzi z rozbitkami przybywającymi na greckie wyspy zwiększyła się o blisko 180 proc.
Mamy już wrzesień, a to oznacza, że za dwa miesiące ze swoim stanowiskiem powinien – w myśl umowy koalicyjnej – pożegnać się marszałek Sejmu Szymon Hołownia.
„Demony opanowały Minneapolis” – takim tytułem opatrzył „American Spectator” swoje doniesienia o masakrze w katolickiej szkole, gdzie dwoje dzieci zginęło, a 17 osób zostało rannych. Trudno o lepsze podsumowanie, to jedna z tych chwil, kiedy nie wiemy, czy pilniej potrzebni są śledczy, czy egzorcyści.
Ambasada Polski we Włoszech zamieściła wpis z okazji rocznicy wybuchu II wojny światowej z Ryszardem Schnepfem w Monte Cassino. Nie byłoby w tym niczego zaskakującego, gdyby nie to, że oficjalny profil dyplomatycznej placówki nazwał go… „ambasadorem”.
W niedawnym wywiadzie dla „Gazety Wyborczej” Wojciech Balczun, minister aktywów państwowych, powiedział, że „najbliższa przyszłość przyniesie finalny skład kierownictwa resortu pod moim przewodnictwem”.
W 2023 r. lokalne samorządy były jedną z sił, które grały na korzyść ówczesnej opozycji, dzisiejszej władzy. Czar najwyraźniej prysł: zaczął się nowy rok szkolny, a samorządy narzekają, że rząd Donalda Tuska na ich plecy przerzuca ciężar utrzymania placówek edukacyjnych.
Wokół ustawy pomocowej dla ukraińskich uchodźców pojawiło się wiele skrajnych emocji. Prezydenckie weto wpisuje się w formę rywalizacji między Pałacem Prezydenckim a rządem, ale jest konstytucyjną, zwyczajną prerogatywą głowy państwa. Pierwsze miesiące urzędowania Karola Nawrockiego z pewnością będą naznaczone próbą wywalczenia sobie silniejszej pozycji w kształtowaniu polityki państwa. Silniejszej od tej, którą miał jego poprzednik – Andrzej Duda. Zresztą to weto w teorii popierali najważniejsi politycy KO w kampanii wyborczej – Donald Tusk i Rafał Trzaskowski.
45. rocznica zawarcia porozumień sierpniowych to moment, który pozwala nam przypomnieć o jednym z piękniejszych i dających wiele nadziei wydarzeń w polskiej historii. W takiej chwili fakt, że prezydentem został bardzo dobrze obeznany w tych dziejach historyk i prezes Instytutu Pamięci Narodowej, nabiera dodatkowego znaczenia. Niedzielne słowa Karola Nawrockiego odbiły się od razu szerokim echem wśród śledzących polską politykę, a przez obecnych na uroczystościach działaczy i weteranów Solidarności przyjęte zostały z entuzjazmem. Ale 21 postulatów z sierpnia 1980 r. to nie tylko historia.
Wydaje się, że wojna na Ukrainie powinna wybudzić Europę z posthistorycznej drzemki. Tymczasem wdrażanie szumnie ogłaszanych programów zbrojeniowych idzie opornie, Zielony Ład nie został zreformowany, a przesunięcia wojsk następują w ślimaczym tempie.
Wbrew tytułowi nie będzie dziś o głośnej w ostatnim czasie w Polsce ustawie wiatrakowej, lecz o perspektywie relacji Niemiec z Rosją w najbliższych latach.
Marszałek Senatu Małgorzata Kidawa-Błońska odwiedziła Chicago w związku z festiwalem Taste of Polonia. To czterodniowe wydarzenie dla Amerykanów polskiego pochodzenia, z kiełbasą i potańcówką w rytm polki. Uczestnicy raczej nie wiedzieli, kim jest gość z Polski.
Ideologiczne pomysły Barbary Nowackiej, takie jak pakowanie tęczowej ideologii do szkolnego przedmiotu o zdrowiu, zapewniły jej zaszczytne miano najmniej popularnego ministra, a tytułowanie się „ministrą” nie pomaga.
Prezydent Karol Nawrocki, syn robotnika ze Stoczni Gdańskiej, członka Solidarności, powiedział w rocznicę porozumień sierpniowych, że były one „wejściem na drogę powrotną do tego, aby Polska była Polską”. Jak dodał, nie możemy dać sobie wmówić, że dążenie do tego, aby Polska była wielka i silna, musi wykluczać solidaryzm społeczny.
Gdy mieszka się na obrzeżach metropolii, ma się często kontakt z dzikami. Znak czasu. Wędrują ulicami, chodnikami i trawnikami, pochrząkując – trudno powiedzieć, czy przyjaźnie, czy z dezaprobatą. Wciskają się do najmniejszych nawet przydomowych ogródków i robią tam swoje porządki. Ryją miejskie trawniki i zamieniają je w błoto. Wywlekają śmieci z miejskich koszy i ciągną je za sobą.
Latem 2021 r. – jeszcze przed wybuchem wojny na Ukrainie – służby specjalne Białorusi i Rosji rozpoczęły operację „Śluza”, mającą na celu destabilizację Polski i krajów bałtyckich, aby zniechęcić je do przyjmowania migrantów z Ukrainy. Państwowe firmy zaczęły masowo zwozić migrantów z całego świata na granicę na Bugu i przepychać ich do Polski, Litwy i Łotwy.
Prezydent Karol Nawrocki wetuje kolejne ustawy wyprodukowane przez nieudolną władzę. I bardzo dobrze, że korzysta ze swojej konstytucyjnej prerogatywy.
Rządzący wyzywali go od sutenera, alfonsa, przestępcy, gangusa, kibola. Podważali jego wykształcenie i robili z niego głupca. Tymczasem Karol Nawrocki nie tylko wygrał wybory, lecz także robi to, co zapowiadał w kampanii wyborczej. To, czego chcieli wyborcy: rozlicza Donalda Tuska i zapędza jego rząd do kąta, a przy okazji do pracy. Premier pierwszy raz, odkąd wrócił do władzy, musi się tłumaczyć z niezrealizowanych obietnic przed opinią publiczną. O to chodzi w grze, którą podjął prezydent.