Nasi zachodni sąsiedzi bardzo uważnie przyglądają się rozwojowi projektu Trójmorza oraz wizycie prezydenta Dudy w Waszyngtonie. Jest już dla nich jasne, że rząd w Warszawie nie podziela entuzjazmu szefa niemieckiego MSZ Heiko Maasa w budowaniu europejskiej przeciwwagi dla USA. Nawet polska opozycja w tej sprawie nabrała wody w usta.
Ekstradycja do Polski Dariusza Przywieczerskiego, jednego z domniemanych mózgów afery FOZZ, była procesem długim i żmudnym. Opłaciła się jednak. I to nie tylko w zakresie dochodzenia prawdy (choćby i po latach). To, że Przywieczerski właśnie kwateruje w przytulnej celi przy ul. Kłobuckiej w Warszawie, to najlepszy dowód zaufania, jakim władze USA obdarzyły polski wymiar sprawiedliwości.
O tym, że w Niemczech rosną nastroje radykalne i że sprzyja temu kryzys migracyjny, wiadomo było od dawna. Zamieszki w Chemnitz po śmierci 35-letniego Niemca, którego mieli zasztyletować uchodźcy, pokazały jednak coś jeszcze. Kiedy oczy mediów skupiły się na wschodnioniemieckim mieście, jasne stało się, że z integracją byłego NRD poszło coś nie tak.
Zmarły senator John McCain był postacią barwną, a politycznie nie zawsze umiał grać w drużynie. Najlepszym epitafium, jakie można mu wystawić, jest zaś stwierdzenie, że prawdopodobnie, gdyby w 2008 r. wygrał z Barackiem Obamą, to jego prezydentura byłaby lepsza dla USA i świata.
„Mówiąc w skrócie: widzimy teraz ten spór jako istniejący między USA a Niemcami”. Tak minister Jacek Czaputowicz skomentował kwestię budowy drugiej nitki gazociągu Nord Stream podczas niedawnej wizyty szefa niemieckiej dyplomacji Heiko Maasa. Istotnie, Polska wraz z innymi krajami regionu powiedziała o Nord Streamie 2 i współpracy z Rosją już wszystko, co mogła, a Niemcy te głosy zignorowały.
Rzecznik Kremla Dmitrij Pieskow sugeruje, że Putin i Merkel porozumieli się co do tego, jak „bronić” Nord Streamu 2 przed amerykańskimi sankcjami. Niemieckie gazety podchodzą do tej deklaracji z dystansem, ale ją cytują. Dementi brak.
Odejście Mesuta Özila z reprezentacji Niemiec poważnie uderza w dotychczasową wizję niemieckiego społeczeństwa. Urodzony w Zagłębiu Ruhry Özil wcale nie jest ani fundamentalistą religijnym, ani zagorzałym zwolennikiem prezydenta Erdoğana. Jest raczej kimś, kto chciał być Niemcem z „ale”.
Donald Trump może szokować stylem, lecz to, co mówi, nie zapowiada zwrotu w polityce zagranicznej USA. Trump, podobnie jak jego poprzednik, chce, aby sojusznicy USA w Europie Zachodniej zwiększali wydatki na obronność i aby Europa popierała swoje bezpieczeństwo energetyczne.
To znany scenariusz. Pracujemy z kimś, kto bardzo nas nie lubi. My staramy się to zmienić i narzucamy się z dowodami życzliwości. Ostateczny efekt jest zaś dokładnie odwrotny do zamierzonego, bo nasze wysiłki traktowane są jako oznaka agresji albo intryganctwa.
Do Warszawy docierają z Waszyngtonu dwuznaczne pogłoski. Prezydent Trump nie wykluczył zaakceptowania aneksji Krymu, a potem do tych deklaracji zdystansował się jego własny rzecznik. „Washington Post” napisał zaś o możliwym przeniesieniu części amerykańskich baz z Niemiec do Polski.
Donald Trump to najbardziej proizraelski prezydent USA od czasów Harry’ego Trumana, który 70 lat temu pomógł państwu żydowskiemu powstać. Obecny gospodarz Białego Domu nie tylko przeniósł ambasadę USA z Tel Awiwu do Jerozolimy, lecz również wyprowadził Stany Zjednoczone z Rady Praw Człowieka ONZ, piętnując oficjalnie uprzedzenia tego ciała do Izraela. Nie są to zarzuty bezpodstawne.
Wywiad, którego prawicowemu portalowi Breitbart London udzielił nowy ambasador Stanów Zjednoczonych w Berlinie Richard Grenell, wywołał burzę. Polityków niemieckich zirytowało to, że ambasador chce „wzmacniać konserwatystów w Europie” oraz że uważa, iż „elity polityczne nie mogą przed wyborami decydować o tym, kto je wygra”. Rząd Federalny Niemiec zażądał oficjalnych wyjaśnień, a Martin Schulz (SPD) uznał, że Grenell wypowiada się jak „prawicowy ekstremista i kolonialny oficer”.
Do niedawna wydawało się, że ewentualne odejście od liberalnego ładu światowego w Europie będzie dziełem skrajnej prawicy o nastawieniu populistycznym. Schładzanie stosunków transatlantyckich na rzecz związków z Rosją i Chinami miało być domeną partii takich jak Alternatywa dla Niemiec (AfD) czy francuski Front Narodowy.
W Niemczech rusza właśnie proces w sprawie afery związanej z handlem bronią. Heckler & Koch to producent słynnego karabinka G36, regulaminowej broni Bundeswehry. Akt oskarżenia przeciwko sześciu pracownikom firmy mówi o nielegalnej sprzedaży 4,5 tys. sztuk karabinka do ogarniętych masową przemocą stanów Meksyku w latach 2006–2009.
Od 1 czerwca bawarskie urzędy będą prawnie zobowiązane do zawieszenia krzyża w widocznym miejscu. To inicjatywa nowego premiera landu Markusa Södera.
Z kim i w jakiej kolejności przy oficjalnych okazjach wita się przywódca? To jedno z kluczowych pytań przy analizie polityki państw autorytarnych. A skoro tak, to Władimir Putin wysłał właśnie bardzo jasny sygnał, że relacje z Niemcami traktuje priorytetowo.
Stosunek Chin do rozmów Kim Dzong Una z prezydentem Korei Południowej Moon Jae-inem oraz planowanych rozmów z Donaldem Trumpem jest ambiwalentny. Zdaniem renomowanej gazety z Hongkongu, choć Pekin gorąco popiera denuklearyzację na Półwyspie Koreańskim, to obawia się, że zostanie wykluczony z ważnych negocjacji o przyszłości regionu.
Jean-Claude’a Junckera ucieszyły wieści o tym, że polski rząd zdecydował się zmodyfikować nieco reformę sądownictwa. Daje mu to bowiem pretekst, by zachowując twarz, zrobić krok w tył.
Zapowiadane spotkanie Donalda Trumpa z dyktatorem Korei Płn. Kim Dzong Unem oddala widmo wojny w Azji. Ma to jednak pewną cenę. Sygnał wydaje się tu jasny. Można sobie pozwolić na naprawdę wiele, a i tak nakłonić największe mocarstwo do rozmów, jeśli tylko ma się broń nuklearną.
Premier Holandii Mark Rutte 2 marca przyjechał do Berlina specjalnie po to, aby opowiedzieć o swojej wizji Unii Europejskiej. W największym skrócie ma to być Europa, która mniej ingeruje, ale też mniej wydaje. Ogranicza się tylko do sfer, w których inicjatywy poszczególnych państw mogą nie wystarczyć.