Magdalena Łysiak

To jest historia wielkiej miłości, która niestety nie znalazła szczęśliwego zakończenia, choć sprawy wydawały się być na dobrej drodze. W pięknej i wykształconej szesnastoletniej dziewczynie, córce Jakuba Komorowskiego, zakochał się Szczęsny Potocki, młodziutki spadkobierca rodu Potockich, jedynak, w którym rodzice Anna i Franciszek Salezy pokładali wielkie nadzieje. Wśród tych nadziei nie było miejsca dla Gertrudy. Im marzyła się co najmniej córka króla i trzeba przyznać, że nie były to tylko mrzonki.

Trąd – tej strasznej choroby bali się wszyscy, stąd w 1179 roku sobór laterański III wydał dekret, iż cierpiący na trąd mają być odsunięci od społeczeństwa, nosić dług płaszcz okrywający całe ciało i dzwonić dzwonkiem, gdy pojawiają się w okolicach ludzkich siedzib. Trędowatych omijano szerokim łukiem, gdyż powszechnie sądzono, że można się zarazić samym oddechem chorego. Co ciekawe za objawy trądu uznawano wszystkie choroby skóry, więc trudno oszacować prawdziwą liczbę cierpiących na tę przypadłość.

Szyld z zabandażowaną kończyną lub z miską krwi to znak – tak w średniowiecznej Anglii można było znaleźć dom, w którym swe usługi oferował chirurg. Miał swojego nadwornego chirurga król, mieli wysoko urodzeni. Wśród wielu usług typu puszczanie krwi, przecinanie wrzodów i otwierania czaszek, było też balsamowanie, co nie jest niczym dziwnym, bo przy operacjach większość pacjentów umierała.

Hedvigis filia regis Lodovici est in regem coronata (Jadwiga córka króla Ludwika została koronowana na króla) – zapisano w „Kalendarzu katedry krakowskiej”. Stało się to 16 października 1384 roku. Jakie przymioty i zdolności przywódcze, czy wręcz charyzmę, musiała posiadać jedenastoletnia dziewczynka, iż jak pisze Długosz „prałaci i panowie polscy (…) nie uważali, by przynosiło im ujmę okazywanie uległości tak zacnej i cnotliwej kobiecie (…) nadawszy jej pełną władzę do sprawowania rządów nad Królestwem Polskim”. Koronacja Jadwigi na króla to była prawdziwa rewolucja w Europie.