Magdalena Łysiak

145 lat temu w Gietrzwałdzie do dwóch dziewczynek Barbary Samulowskiej i Justyny Szafryńskiej przyszła Matka Boża. Maryja mówiła po polsku i poleciła odmawianie modlitwy różańcowej. Objawienia trwały od 27 czerwca do 16 września 1877 roku. Miały ogromne znaczenie dla świadomości narodowej na Warmii, będącej wówczas w zaborze pruskim. To jedyne objawienia w Polsce, które zostały uznane przez Kościół Katolicki.

Kiedy pierwsi ludzie z Europy postawili stopę na kontynencie amerykańskim zaczęli spisywać legendy i opowieści napotkanych plemion. Najbardziej tajemniczą ze wszystkich była historia „ludzi o oczach księżyca” – tajemniczych białych ludzi, którzy walczyli i z mieszkańcami tych ziem na długo przed przybyciem Europejczyków.

Józefa i Józef Dmochowie wraz z sześciorgiem dzieci mieszkali w niewielkiej wsi Helenów, w okolicy Poświętnego. Ich gospodarstwo, położone na uboczu, znajdowało się w pobliżu torów kolejowych, którymi w czasie niemieckiej okupacji przejeżdżały pociągi wiozące żydowskie ofiary do obozu zagłady w Treblince. Prawdopodobnie od początku lata 1943 roku Dmochowie pomagali grupie około dziesięciu nieznanych z imienia i nazwiska Żydów. Mogli być to uciekinierzy z pobliskiego Stanisławowa oraz z Warszawy.

Hatszepsut była córką faraona Totmesa I i królowej Ahmose. Urodziła się w 1508 r. p.n.e. jako pierwsze dziecko królewskiej pary. Jej ojciec zmarł, gdy księżniczka miała 12 lat. Aby zasiadać na tronie Hatszepsut wyszła za mąż za swojego przyrodniego brata Totmesa II. Z tego związku urodziła się córeczka Neferue, a Totmes miał jeszcze syna (Totmesa III) z konkubiną. Kiedy faraon zmarł w wieku 27 lat Hatszepsut została regentką panując w imieniu swojego pasierba, ale prawdopodobnie w drugim lub trzecim roku regencji ogłosiła się władcą i przyjęła tytuł królewski, wywodząc swe prawo do tronu na podstawie, jak sama stwierdziła, współrządów ze swym ojcem, Totmesem I. Była jedną z czterech kobiet-faraonów.