Magdalena Łysiak

3 czerwca 1940 roku niemieckie bombowce pojawiły się nad Paryżem, zrzucając bomby na lotniska, fabryki i węzły kolejowe. Był to pierwszy duży nalot Luftwaffe na francuską stolicę podczas II wojny światowej przeprowadzony w ramach Operacji Paula (Unternehmen Paula). Choć w wymiarze militarnym nie przyniósł niemieckim strategom oczekiwanych rezultatów, miał ogromne znaczenie psychologiczne – zarówno dla Francuzów, jak i dla Brytyjczyków.

Instytutu Pamięci Narodowej zakończył w sobotę badania w Lesie Szpęgawskim – miejscu eksterminacji Polaków w 1939 r. przez Niemców. Prace mają wykazać, w jaki sposób Niemcy w ramach tzw. Akcji 1005 zacierali ślady popełnionych zbrodni. Rzecznik prasowy gdańskiego oddziału IPN Artur Chomicz poinformował, że w toku prac zbadano trzy groby: "W grobie nr 9 ujawniono luźno, bez układu anatomicznego niespalone ludzkie szczątki kostne (całe kości lub ich fragmenty) należące do osób dorosłych. W grobie nr 16 ujawniono łącznie prawie 200 kg kości. Kości niespalone należały do kilkudziesięciu osób dorosłych, kobiet i mężczyzn w różnym wieku. Ponadto obecne były kości dzieci w wieku od 7-14 lat lub nieco powyżej. Kości spalone należały przede wszystkim do osób dorosłych, choć odnaleziono też nieliczne kości dziecięce do 7. roku życia".

W latach 60. XX wieku izraelski archeolog Yigael Yadin odkrył niezwykłe artefakty w tzw. Jaskini Listów na pustyni judejskiej. Wśród reliktów pozostawionych przez żydowskich uchodźców uciekających przed powstaniem Bar-Kokhby (132-136 n.e.) było 10 żelaznych kluczy do domu. Badaczy zaskoczył kształt owych kluczy – nazwali je kluczami „kolanowymi” lub „łokciowymi” – ponieważ były ukształtowane tak, aby zmieściły się przez mały otwór w bramie i zaczepiły zamek po jej drugiej stronie.

Najdłuższe obrady kardynałów w historii odbyły się w Viterbo. Trwały one 33 miesiące od zimy 1268 do jesieni 1271, i odbywały się w Pałacu Papieskim. Po śmierci Klemensa IV, który zmarł w tym mieście 29 listopada 1268 roku, papiestwo stanęło nie tylko sukcesji papieskiej, ale także złożonych kwestii politycznych i eklezjologicznych. Król Karol Andegaweński, z wybawcy papiestwa stał się jego kontrolerem, więc należało zapewnić Kościołowi silnego przewodnika zdolnego do stawienia czoła politycznej rzeczywistości. Filip III, król Francji, naciskał na szybki wybór. Po kilku tygodniach spotkań, odbywających się w wielkiej sali nowo wybudowanego Pałacu Papieży, kardynałowie zdecydowali się pozostać tam w zamknięciu – „cum clave” czyli „pod kluczem”, by nikt nie wpływał na ich decyzję.