Autor nie dodał jeszcze swojego opisu.
Wbrew coraz modniejszemu przekonaniu, że życie moralne wcale nie jest takie ważne, ponieważ Bóg jest miłosierny, Ewangelie i Listy św. Pawła nie pozostawiają żadnej wątpliwości: wiara bez uczynków jest martwa.
Święty Franciszek się żalił: „Miłość jest niemiłowana”. Obecnie chciałoby się powiedzieć: „Miłość jest fałszowana”. Jeśli człowiek niewłaściwie rozumie to słowo, błądzi. Niestety, miłość jest utożsamiana z sympatią, życzliwością, szacunkiem, a przede wszystkim z fascynacją erotyczną, pożądaniem i współżyciem seksualnym lub z zakochaniem się. A jaka jest – warto zapytać w walentynki – elementarna prawda o niej?
Niedawne uroczystości w Jerozolimie i Oświęcimiu skłaniają do postawienia pytań: „Czy twórcy i funkcjonariusze obozów byli sadystami? Czy obozy zagłady – pyta prof. Antoni Kępiński – były czymś nowym, czy też udoskonaloną przez technikę i naukową organizację nową formą starych, jak nasza kultura, zrywów bestialstwa?”.
Oglądając transmisje z konferencji w Jerozolimie i obchodów 75. rocznicy wyzwolenia niemieckiego obozu koncentracyjnego w Auschwitz-Birkenau, nie byłem w stanie odeprzeć od siebie kilku myśli związanych z naruszeniem dwu wartości – prawdy i sprawiedliwości.
Wbrew coraz modniejszemu przekonaniu, że życie moralne wcale nie jest takie ważne, ponieważ Bóg jest miłosierny, Ewangelie i Listy św. Pawła nie pozostawiają żadnej wątpliwości: wiara bez uczynków jest martwa. Każdy człowiek jako istota niepowtarzalna ma do przebycia na tym świecie jedyną drogę, ma swoje powołanie i indywidualne pole odpowiedzialności.
„Właściwa (…) osobie egzystencja – pisze kard. Karol Wojtyła – jest to egzystencja w prawdzie, w dynamicznej relacji do prawdy”. I dlatego „dopiero w walce o prawdę życie ludzkie osiąga właściwą mu wielkość” (Otto F. Bollnow). A obojętność na nią, jej poniewieranie itp. implikują upadek człowieczeństwa. Prawda zawsze była zagrożona przez zranienia i kompleksy, namiętności, np. żądzę władzy, nałogi i uzależnienia, lęk przed prawdą, która boli, oraz przez wady moralne – pychę, kłamstwo i krętactwo. A czy obecna sytuacja sprzyja prawdzie?
Coraz modniejsze jest przekonanie, że kochającym się ślub nie jest do niczego potrzebny. Tego, co dzieje się w sercu, nie można przecież sformalizować i zastąpić papierkiem. W efekcie takiego nastawienia coraz więcej dzieci rodzi się w związkach pozamałżeńskich. Czy istotnie ślub nie ma sensu?
Zagonieni i obojętni wobec siebie. Sformalizowane stosunki w pracy. Wrogość w polityce. Pozorne więzi i pseudobliskość w sferze wirtualnej. Oddaleni od samych siebie, od innych osób i od Boga. Zagubiony w codzienności sens. Czar Wigilii i świąt Bożego Narodzenia polega na tym, że zostajemy w tym czasie obdarowani w czytelny sposób sensem, miłością, bliskością i czułością przez Tego, który jest najważniejszy.
Zbliżająca się Wigilia Bożego Narodzenia skłania do refleksji nad jedną z najgłębszych tęsknot – tęsknotą za prawdziwym domem. Doświadczają jej szczególnie dzieci z patologicznych rodzin i domów dziecka, osoby bezdomne i samotne oraz ci, którym nie powiodła się budowa własnego domu, którzy stracili najbliższych i których los rzucił daleko od domu.
Wiek XX przyniósł ogrom zła. Ale to tylko część prawdy: czas ten dał również bardzo dużo dobra, m.in. z chrześcijańskich inspiracji zrodziła się bogata i różnorodna myśl katolicka, a wśród niej filozofia Gabriela Marcela.
Krótkie dni, długie noce. Mgła, melancholia, zaduma. Wchodzimy w okres Adwentu. Teolog Karl Rahner rozpoczyna adwentową medytację od słów: „I znów jest Adwent w Twoim Kościele, Boże. Znów wracamy do modlitwy tęsknoty i wyglądania, pieśni nadziei i obietnicy. Wszelka niedola ludzka, wszelki niedosyt zbiega się w tym jednym słowie: Przybądź!”.
Rok kościelny kończy święto Chrystusa, Króla Wszechświata. Czy ten Król jest również ziemskim królem? Odpowiedź jest zawarta w Jego słynnych słowach skierowanych do Piłata: „Królestwo moje nie jest z tego świata”. Jego królestwo nie jest bowiem oparte na żadnej ideologii i nie rządzi się prawami świata: m.in. siłą, odwetem, wolą panowania nad innymi, pragnieniem posiadania itd.
Zadaniem wybranego parlamentu jest wypracowywanie jak najlepszych rozwiązań dla naszej ojczyzny. Jednym z warunków tego są rzetelne debaty. Powinny one być oparte na pięciu filarach-wartościach: prawdzie, dobru wspólnym, godności, wolności i sprawiedliwości. Każdy dyskutant ma prawo do wyrażenia własnego poglądu i oceny.
Człowieczeństwo, w szczególności jego wymiar wspólnotowy, przejawia się również poprzez życie w narodzie, ojczyźnie i państwie. Ojczyzna stanowi splot czy syntezę wspólnoty ziemi, wspólnoty osób i wspólnoty historycznej, a nade wszystko wspólnoty kultury i wartości.
Właściwie to dlaczego i po co w minionych dniach odwiedzaliśmy groby? Jaki to miało sens? Składaliśmy na grobach kwiaty i zapalaliśmy znicze, ponieważ pamiętamy o swoich bliskich, przodkach i bohaterach narodowych. Pamięć jest jednym z głównych elementów tożsamości człowieka i narodu. Przebywając na cmentarzu, uświadamialiśmy sobie, że nie wzięliśmy się znikąd.
Martin Heidegger pisze: Skała jest. Drzewo jest. Koń jest. Anioł jest. Jedynie człowiek egzystuje. Dlatego tylko człowiek zadaje sobie pytania: i nie tylko o to, co zjeść i w co się ubrać, ale o sprawy fundamentalne, istotne, doniosłe. I tylko w jego istnienie wpisany jest – jak zauważa Tadeusz Żychiewicz – instynkt sensowności.
Wysoka frekwencja wyborcza jest oczywiście dowodem na postęp demokracji w naszej ojczyźnie. Jednak do jej rozkwitu jeszcze droga daleka. Aby tak się stało, muszą zaistnieć trzy fakty: dokończenie reformy sądownictwa, równowaga medialna oraz uporządkowanie sceny politycznej.
Do niedawna byli naszymi ulubieńcami. Podziwialiśmy ich grę aktorską, wykonywanie piosenek itp. Nie pytaliśmy o ich przekonania religijne i polityczne.
W czasach, które cechują się brakiem myślenia, irracjonalizmem i nasileniem głupoty, jedną z najbardziej potrzebnych wartości jest mądrość. Niestety, mądrość bywa często mylona z inteligencją, błyskotliwością i wykształceniem oraz z zaradnością i elokwencją. Jest jednak w istocie elementem sztuki dobrego życia – postawą moralną związaną z rozumem.
12 października mija 130. rocznica urodzin Dietricha von Hildebranda, jednego z głównych przedstawicieli fenomenologii klasycznej, jej realistycznego skrzydła, i jednego z największych myślicieli katolickich XX w. Papież Pius XII nazwał go dwudziestowiecznym doktorem Kościoła, a kard. Joseph Ratzinger napisał o nim, że będzie w przyszłości „uznany za jedną z najwybitniejszych postaci naszych czasów”.