Przeniesiona na wielki ekran fascynująca historia życia Krystyny Skarbek, pierwszej kobiety-szpiega w dziejach brytyjskiego wywiadu. Przedwojenna Miss Polonia i mistrzyni jeździectwa za życia stała się legendą. Nazywana ulubionym szpiegiem Winstona Churchilla. Zainspirowała Iana Fleminga, autora powieści o Jamesie Bondzie.
Wrzesień 1939 roku zapisał się na kartach historii Polski jako miesiąc tragiczny, symbolizujący IV rozbiór państwa, dokonany przez dwa zbrodnicze, totalitarne reżimy: nazistowskie Niemcy i komunistyczny Związek Sowiecki. Agresja z 1 i 17 września nie była jednak dziełem przypadku czy zbiegu okoliczności. Stanowiła precyzyjnie zaplanowaną operację, której fundamenty położono na miesiąc przed wybuchem wojny.
Śledztwo w sprawie określanej symbolicznym mianem Zbrodni Katyńskiej, tj. w sprawie stanowiących zbrodnię wojenną i zbrodnię przeciwko ludzkości, zabójstw nie mniej niż 21 768 obywateli polskich dokonanych w okresie od dnia 5 marca do bliżej nieustalonego dnia i miesiąca 1940 r. na terytorium ZSRR przez funkcjonariuszy tego państwa, działających w wykonaniu podjętej w Moskwie w dniu 5 marca 1940 r. uchwały Biura Politycznego Komitetu Centralnego Wszechzwiązkowej Komunistycznej Partii (bolszewików), tj. o przest. z art. 118 § 1 k.k. w zb. z art. 123 § 1 pkt. 3 i 4 k.k. i inne, jest prowadzone przez Oddziałową Komisję Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu w Warszawie od 30 listopada 2004 r. Zostało wszczęte na skutek formalnych zawiadomień o przestępstwie złożonych przez stowarzyszenia skupiające krewnych ofiar mordu katyńskiego. Notoryjna wiedza o śmierci Stalina i innych wysokich funkcjonariuszy partyjnych i państwowych ZSRR, odpowiedzialnych za dokonanie mordu, nie stanowiła przeszkody dla wszczęcia śledztwa katyńskiego bowiem szczególne przepisy ustawy o Instytucie Pamięci Narodowej w art. 45 ust. 4 nakazują wszczęcie i prowadzenie postępowania karnego nawet w sytuacji, gdy wiadomo jest, że nie żyją już sprawcy zbrodni. To uregulowanie ustawodawca wprowadził mając na względzie m.in. powinność zadośćuczynienia wszystkim pokrzywdzonym przez totalitaryzm – napisano w oświadczeniu IPN.
