Autor nie dodał jeszcze swojego opisu.
Wykluczenie Rosji z zimowych igrzysk olimpijskich to mało, kraj ten trzeba wykluczyć w ogóle ze światowego sportu. Choćby na kilka lat. Owszem, nieuczciwi sportowcy zdarzają się we wszystkich krajach. Jednak tylko Rosji udowodniono, że stał (stoi?) za nimi cały państwowy system „koksowania”, koordynowany i osłaniany również przez służby specjalne.
Coraz bardziej poniewierany jest język polski w mediach, marketingu i internecie. Wydaje się, że to ostatni moment, by bić na alarm.
Co Moskwa chciała osiągnąć, zatrzymując i wyrzucając z kraju prof. Henryka Głębockiego? Oficjalny komunikat rosyjskiego MSZ-etu stwierdza, że to retorsje za wyrzucenie z Polski podejrzewanego o pracę dla FSB rosyjskiego naukowca (a może „naukowca”, jak sugeruje polski rząd) Dmitryja Karnauchowa, oskarżanego o werbowanie w polskim środowisku naukowym i prowadzenie „wojny informacyjnej”.
100. rocznica rewolucji bolszewickiej skłania do postawienia pytania, czy w Rosji znów może nastąpić taki gwałtowny przełom jak wtedy? Odpowiedź brzmi: tak, bo nic nie jest wieczne. Nie był wieczny carat, nie będzie wieczny Putin, a następcy i tak nie widać. Nie wiadomo tylko, jak szybko to nastąpi, i co wyłoni się po kolejnym przełomie.
Ojciec Święty w tym tygodniu miał dwie ciekawe wypowiedzi. Jedna to apel do kierowców, by byli ostrożni i nie ryzykowali życia swojego i innych.
Kierowca autobusu w Grodnie usiłował popełnić samobójstwo. Pojazd pełen ludzi zatrzymał na moście, wyszedł i skoczył do Niemna. Choć był ciężko ranny, przeżył. Lokalne niezależne portale piszą, że nie mógł znieść fatalnych warunków pracy.
Ministerstwo Edukacji Narodowej podało, że po niecałych trzech miesiącach od startu reformy oświaty pojawiło się kilkanaście tysięcy nowych miejsc pracy w szkołach. To było do przewidzenia. Przecież jeżeli tylko są pieniądze (a pieniądze teraz są), pracy przy kształceniu oraz rozwijaniu dzieci i młodzieży nigdy nie może zabraknąć. Zawsze są jakieś wyzwania, zawsze coś można i trzeba poprawić.
Skandal z decyzją Rady Stanu o usunięciu krzyża z pomnika Jana Pawła II w bretońskim Ploërmel wbrew pozorom nie musi dowodzić dalszej laicyzacji Francji. Ktoś jednak ten pomnik postawił, ktoś go broni, sprawa budzi we Francji emocje. Ledwie parę dni wcześniej popularny francuski pisarz Michel Houellebecq powiedział w wywiadzie dla niemieckiego „Der Spiegel”: „Wobec umacniania się islamu obserwujemy we Francji znaczący powrót katolicyzmu”.
Rosjanie lubią powtarzać za XIX-wiecznym poetą mistycznym Fiodorem Tiutczewem, że Rosji „rozumem nie pojmiesz”. Istotnie, potrafią się tam dziać rzeczy, wobec których rozum jest bezradny.
Wydaje się, że rosyjska machina propagandowa skupia się w Polsce głównie na dwóch tematach: podważaniu znaczenia dla Polski współpracy z USA i NATO oraz na podsycaniu niechęci wobec Ukrainy. Niestety, trudno z tym drugim walczyć, skoro sama strona ukraińska zachowuje się często, delikatnie mówiąc, niezbyt mądrze.
Od dłuższego czasu odnoszę wrażenie, że istnieje dwóch papieży Franciszków. Prawdziwy i ten kreowany w mediach obu stron wojny kultur.
Podobno w swojej ojczyźnie i w ogóle na Zachodzie nowy kanclerz elekt Austrii, lider Austriackiej Partii Ludowej (OeVP) Sebastian Kurz uchodzi za konserwatystę i twardą prawicę. Dlaczego? Bo jest lekko sceptyczny wobec UE, chce ograniczyć imigrację oraz poddać większej kontroli środowiska muzułmańskie w Austrii, poza tym chodzi do kościoła.
Wiele wskazuje na to, że Sejm zdecyduje, iż wiosną 2018 r. ostatni raz zmienimy czas na letni. O ile oczywiście zastrzeżeń nie wniesie Bruksela.
Akcja „Różaniec do granic” okazała się wielkim sukcesem. Nie tylko z powodu frekwencji, lecz także dlatego, że mówi o niej cała Polska, a odbiła się głośnym echem także na całym świecie. Kto choć trochę zna Polskę, ten nie jest zdziwiony tym sukcesem.
Zmarły niedawno amerykański politolog Zbigniew Brzeziński postawił wiele nietrafnych diagnoz, ale przyznać mu trzeba, że w książce z lat 90. „Wielka szachownica” ostrzegał, iż w XXI w. może się odtworzyć na szerszą skalę scenariusz jugosłowiański. Ukuł nawet termin „eurazjatyckie Bałkany”, sugerując, że obszar od Władywostoku po Lizbonę może się stać jednym wielkim kotłem.
Po roku wraca sprawa zakazu handlu w niedzielę. I znowu ze strony ideologicznych wyznawców wolnego rynku, także tych deklarujących się jako katolicy, padają te same niepoważne argumenty.
Może państwo niemieckie nie chce zapłacić Polsce odszkodowań za II wojnę światową, ale niemiecka opinia publiczna sprawę potraktowała poważnie. Dziennikarze i intelektualiści zaczęli przypominać, że okupacja niemiecka w Polsce to nie tylko Holokaust. W tym tygodniu choćby na łamach „Frankfurter Allgemeine Zeitung” pojawił się obszerny tekst Jochena Boehlera, który bada od lat okupację niemiecką w Polsce.
Dziś drugi dzień zorganizowanej w warszawskim Belwederze przez Instytut Pamięci Narodowej, Kancelarię Prezydenta RP oraz Centrum Polsko-Rosyjskiego Dialogu i Porozumienia międzynarodowej konferencji na temat pierwszego i największego ludobójstwa na Polakach z Kresów. Tytuł konferencji jest wymowny: „»Operacja polska« NKWD 1937–1938. Przywracanie pamięci o zbrodni”.
W niezapomnianym serialu „Alternatywy 4” w reżyserii Stanisława Barei jest taka scena, gdy tow. Winnicki Jan słyszy, jak dysydent prof. Dąb-Rozwadowski mówi przez telefon do któregoś ze współpracowników o prowokacji. „Ja bardzo przepraszam, panie profesorze, że się wtrącam, ale ja myślę, że z tymi prowokacjami to trzeba by ostrożnie. Wie pan, to się tak mówi. Na przykład kiedyś w jednej fabryce oddział zgłosił się na ochotnika, żeby uporządkować salę na sesję. Wszyscy zaczęli krzyczeć: prowokacja, prowokacja! A oni przyjechali, poustawiali krzesła, posprzątali i poszli” – uspokaja Winnicki.
Amerykański politolog George Friedman powiedział kilka lat temu w wywiadzie dla jednej z polskich gazet, że Polacy, patrząc w lustro, widzą ofiarę gestapo i NKWD. Tymczasem czas już wyjść z tej traumy.