Autor nie dodał jeszcze swojego opisu.
W publicznej rozgłośni, Radiu Poznań, Janusz Korwin-Mikke twierdził, że zagłada Mariupola to „ukraińska ustawka”. Wychwalał też Władimira Putina jako obrońcę „europejskich wartości”. I pochwalał autorytaryzm we współczesnej Rosji. Mamy rok 2022, wojnę na Ukrainie, tragicznie krwawą i bezwzględną. Rosyjska agresja na Polskę byłaby zapewne jeszcze brutalniejsza.
Zdaję sobie sprawę, że społeczeństwa cenią sobie święty spokój. Dlatego nie dziwi mnie, że są ludzie zaniepokojeni napięciami między Polską a Rosją oraz agresją rosyjskich mediów i polityków wobec naszego kraju. Traumy starszych pokoleń Polek i Polaków mają swoje przyczyny.
Tuż za naszymi granicami toczy się bestialska wojna. Po początkowych działaniach sugerujących „cywilizowany” sposób prowadzenia walki opadły maski. Rosyjskie żołdactwo nie cofa się przed niczym. To, co się dzieje, ma jednak szerszy kontekst. I już teraz musimy wyciągać wnioski. Im szybciej, tym lepiej.
„Europa jest nadal zbyt zależna od rosyjskiego gazu”. Naprawdę można mieć dość tych prawicowych obsesji! Ale zaraz, zaraz, który polityk wypowiedział właśnie te słowa? Zrobiła to właśnie przewodnicząca Komisji Europejskiej Ursula von der Leyen. Gdy zrobiło się gorąco w Europie, gdy Putin ściągnął maskę „łagodnego satrapy”, z którym da się bezpiecznie robić interesy, brukselskie elity zaczęły mówić prawdę.
Jednym z często powtarzanych argumentów przez rozczarowanych zwolenników Prawa i Sprawiedliwości jest to, że „parę rzeczy nie wyszło tak, jak trzeba”. Nie ma sensu chować głowy przed tym argumentem, bo wbrew temu, co lubią powtarzać liberalni socjologowie, za PiS nie stoi bezrefleksyjny elektorat.
Jarosław Gowin biega po liberalnych mediach i próbuje wkupić się w łaski totalnej opozycji. On udaje, że mówi prawdę, oni udają, że mu wierzą. Choć co do tego drugiego można mieć zresztą pewne wątpliwości. Nikt nie ma już złudzeń, że polityczny kręgosłup Gowina spokojnie można by zwinąć w ósemkę. W polityce elastyczność nie jest niczym niezwykłym, ale w jego przypadku przybrało to postać daleko wykraczającą poza wszelką groteskę.
Prędzej czy później III RP musiała doczekać swoistego przesilenia, czyli ostrego konfliktu dotyczącego jej tożsamości. To dzieje się na naszych oczach. Ten spór, mówiąc językiem premiera Jana Olszewskiego, dotyczy tego, czyja jest Polska i jaka jest Polska.
Niepomiernie irytuje mnie przekaz liberalnych mediów, że rząd swoją polityką doprowadził do lekceważenia pandemicznego zagrożenia przez Polaków. W grudniu i styczniu byłem i w Wielkopolsce, i na Podhalu. I nawet jeśli na południu mniej się przestrzega obostrzeń, to w znacznej mierze odpowiadają za to bardzo z siebie zadowoleni przybysze z metropolii.
Konfederacja straciła kolejne konto na Facebooku. Można rzucić w kierunku korwinistów kilka kpin dotyczących „niewidzialnej ręki rynku” i skutków pełnej swobody decyzji podejmowanych przez kapitał. Odpowiedzą, że nie o to przecież w wolnym rynku chodzi.
22 tomy „Państwa Bożego” św. Augustyna były odpowiedzią na splądrowanie Rzymu w 410 r. przez Wizygotów. W niespokojnych czasach doktor Kościoła tworzył dzieła, które nie poddały się zawierusze dziejów.
Ponad 60 proc. Rosjan żałuje rozpadu Sowietów – wynika z sondażu Fundacji Opinii Publicznej, przeprowadzonego na zlecenie rosyjskiej agencji Interfax. Władimir Putin od zawsze uważał politykę Michaiła Gorbaczowa i Borysa Jelcyna za klęskę Rosji.
Do kin trafiła „Lokatorka”. Film fabularny w reżyserii Michała Otłowskiego. Obraz pod wieloma względami przerażający. I dogłębnie przejmujący.
Kilka dni temu dyrektor generalny Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) Tedros Adhanom Ghebreyesus uznał wprowadzanie ograniczeń podróży przez wiele krajów za „nieracjonalną reakcję” na wariant koronawirusa omikron. Cieszy ten głos, bo coraz częściej odnoszę wrażenie, że wpadamy globalnie w korkociąg przesadzonych reakcji.
Nawet wierni widzowie TVN nie wytrzymali opowieści o imigrancie, który z obawy przed push-backiem miał pływać Bugiem sześć dni bez jedzenia i picia. Zostawmy na boku rozważania, co różni skróty myślowe od zwykłego łgarstwa. Widzimy jednak ciekawsze zjawisko: przegrzanie lewicowo-liberalnej narracji, przygotowanej na potrzeby nie tak już młodych, nie tak znów często dobrze wykształconych, ale na ogół z wielkich miast; narracji przygotowanej dla ludzi żyjących w wielkich bańkach dmuchanych kompleksami wobec Zachodu i pedagogiką wstydu.
O tym, że mamy w Polsce całkiem sporą i wpływową grupę patocelebrytów, wiedzieliśmy od dawna. O tym zaś, że są aż tak bezdennie głupi i zajadli w swojej nikczemności – właśnie się dowiadujemy.
Liberałowie rządzący Warszawą zdecydowali: Marsz Niepodległości ma zostać wypchnięty z życia publicznego. To bardzo niebezpieczny precedens. Nie dzieje się to przypadkowo – nie pierwszy raz liberałowie pokazują, że tam, gdzie są silni, stosują dyktaturę własnych poglądów, a tam, gdzie słabsi, głośno wołają o tolerancji i pluralizmie.
Stołeczny ratusz prowadzi brudną grę wokół 11 listopada. Nikt nie jest zaskoczony, że Sąd Okręgowy w Warszawie przychylił się do odwołania złożonego przez prezydenta m.st. Warszawy, który nie zgodził się z decyzją wojewody mazowieckiego o zarejestrowaniu Marszu Niepodległości jako zgromadzenia cyklicznego.
Najważniejsze historyczne doświadczenia Polski opierają się na skrajnościach – wzroście potęgi lub osuwaniu się w niewolę. Trzecie, jeśli jest dane, jest marazmem. Jeśli walkę o Polskę przedstawiamy jako jutrzenkę swobody, to pogrążanie się w marazmie zawsze jest przedświtem niewoli.
Jeszcze niedawno mogło wydawać się, że totalna opozycja, wliczając w to środowiska sędziowskie, za konstytucję gotowa jest oddać wszystko, co ma najcenniejszego. A przynajmniej zachrypnąć od gromkich krzyków na ten temat. Dziś widzimy, że nie konstytucja jest najważniejsza, ale coraz bardziej przemocowe wobec Polski unijne orzeczenia.
Na pierwszy rzut oka Donald Tusk odrobił lekcję z pięćsetplusowej polityki PiS, polityki troski o Polskę B. Jego mowa w Płońsku, przekonywanie, że „Polacy potrzebują chleba i Europy” wydaje się niezłą syntezą różnych metapolitycznych wątków, obecnych od paru lat w naszym życiu.