Autor nie dodał jeszcze swojego opisu.
Gdy relacjonowałem wypowiedzi sprzed paru miesięcy czołowych polityków amerykańskich i szefa NATO o perspektywach poszerzenia paktu o Gruzję i Ukrainę, mogło dziwić wymienianie w tym kontekście także Mołdawii, kraju rozdartego terytorialnie (skolonizowane przez Rosję Naddniestrze) i bodaj najbiedniejszego w Europie.
Od kiedy 9 listopada pisałem w notce „Karabach znów azerski” o zdobyciu przez Azerbejdżan kluczowego miasta Şuşa, sytuacja w tym regionie uległa znacznej komplikacji. Wprawdzie obrona terenów okupowanych przez Ormian całkowicie się załamała, a masy uchodźców runęły do Armenii nie tylko z okolic Şuşy, lecz także stolicy samozwańczej Republiki Arcach – Stepanakertu, okazało się jednak, że prezydent Azerbejdżanu İlham Əliyev nieco się pospieszył, ogłaszając odbicie całego Karabachu, gdyż do gry wmieszała się Rosja.
Prezydent Azerbejdżanu Ilham Alijew oficjalnie potwierdził krążące od kilku dni wieści o zdobyciu kluczowego dla panowania nad Górskim Karabachem miasta Şuşa, od 1992 r. przekształconego przez okupujących te tereny Ormian w twierdzę.
Nazwa miasta Gotham, które jest areną występów szlachetnego bohatera w stroju nietoperza, polskiemu odbiorcy z niczym się nie kojarzy, a mogłaby z pewnym pożytkiem dla umysłu. Wspomina o nim już słynny pisarz angielski z XVIII w. Laurence Sterne, zachwycający niegdyś Mickiewicza i filomatów, a przetłumaczony i wydany w PRL na fali odwilży w kulturze. Za jego czasów Gotham, miasteczko w Nottinghamshire, było w Anglii synonimem nieuctwa.
Podczas spotkania z szefem tureckiego MSZ prezydent Azerbejdżanu Ilham Alijew oświadczył, że „azerskie wojska będą walczyć do końca, jeśli Ormianie nie wycofają się z Górskiego Karabachu i siedmiu okolicznych regionów”.
Gdyby ktoś nie pamiętał, to były prezes Trybunału Konstytucyjnego Andrzej Rzepliński jako idol oporu sędziów wobec reformy w wywiadzie dla pewnej gazety chwalił się, że od młodości miał u kolegów ksywę „Orzeł”.
Wściekłe ataki podbechtanej przez lewaków tłuszczy płci obojga i 50 innych na kościoły podczas mszy św., sabat przed domem Jarosława Kaczyńskiego, splugawienie pomnika Ronalda Reagana świadczą o tym, że walka o prawo do zabijania nienarodzonych dzieci stała się głównym – oprócz rozmontowywania rodziny przez ideologię gender – postulatem nowych komunistów.
Skupienie się polskich mediów na problemach związanych z pandemią powoduje, że przestają one zauważać wszelkie inne sprawy, a wszak polityka światowa bynajmniej nie zamarła. I my również nadal musimy rozgrywać ważne sprawy państwowe na forum międzynarodowym, bo kwestie związane z pandemią jakoś nie przeszkodziły np. organom UE pod dyrekcją Niemiec intensyfikować napaści i szantażów wobec Polski, czemu poświęciłem poprzedni artykuł. Trzeba zatem zwrócić uwagę na istotne wydarzenie, które nie tylko odbyło się w naszym regionie, lecz także wyznacza dla naszego kraju korzystne perspektywy niezależne od nacisków Unii – mowa tu o piątym już szczycie Inicjatywy Trójmorza, tym razem w estońskim Tallinie 19–20 października.
Na wielce ekspresyjnym plakacie z okresu powstań śląskich nad obalonym rycerzem w białym płaszczu z czarnym krzyżem stoi trzech mężczyzn: jeden w mundurze polskim z uniesioną nad głową szablą, drugi, przydeptujący Krzyżaka nogą, i trzeci – to robotnicy w białych koszulach z podwiniętymi rękawami i młotami w mocnych rękach. Za nimi w tle sylwety kopalnianych wież rysują pejzaż tej ziemi, o którą dopiero co szła walka, krwawa, o czym przypomina czerwone niebo. Nader ciekawy jest podpis: „KRZYŻAK leży powalony, nie dajcie mu wstać”. I to samo – po niemiecku. Dlaczego?
W trakcie wizyty prezydenta RP na Ukrainie prasa związana z Konfederacją, zamiast analizować realne ustalenia pomiędzy obu państwami, mające znaczenie geopolityczne, zajęła się głównie zarzucaniem Andrzejowi Dudzie, że podczas ceremoniału wojskowego towarzyszącego jego powitaniu odpowiedział zgodnie z protokołem zawołaniem „Sława Ukrainie!”.
Wydarzenia trafiające na pierwsze strony gazet i do telewizyjnych newsów mają w naszych czasach to do siebie, że o ile przedstawiane w nich wydarzenia nie owocują natychmiast spektakularnymi skutkami, to wkrótce z tych mediów znikają. Dlatego choć masowe demonstracje zdesperowanych Białorusinów nadal trwają, już niespecjalnie ekscytują Europę, podobnie jak wojna, która rozgorzała w niewielkim zakątku świata – na Kaukazie. Jednak te wydarzenia łączą ze względu na to samo źródło konfliktów – neoimperialną politykę Rosji. Nowe starcie między Azerbejdżanem i Armenią może już nie podniecać światowych komentatorów, ale na Kremlu wzbudziło ogromne zaniepokojenie.
W konflikcie azersko-ormiańskim o Karabach prezydent Turcji nieoczekiwanie wystąpił po stronie bliskiego etnicznie Azerbejdżanu, całkowicie niwecząc niedawne flirty z Putinem.
Wspominałem już nieraz, że poświęcając się dla Czytelników, od czasu do czasu oglądam tzw. programy publicystyczne Kanału 1 rosyjskiej telewizji, czyli głównej tuby Kremla. Jest to wprawdzie doświadczenie wielce pouczające, jednak tak szkodliwe dla zdrowia psychicznego, że nie mogę sobie na to pozwolić częściej niż raz na tydzień. A i tego aż nadto – zaprawdę, gdyby Stalin dysponował taką machiną propagandową jak Putinowska telewizja, to Rosjanie do dziś nie dowiedzieliby się, że Niemcy stali u wrót Moskwy i Leningradu!
To, że w świetle najnowszych odkryć CBA niejaki Sławomir N. okazał się zwykłym, a właściwie ze względu na skalę – niezwykłym złodziejem i aferzystą, chyba jakoś nikogo nie zaskoczyło. Ale daje do myślenia, że ten osobnik był wszak prawą ręką i ulubieńcem premiera Polski Donalda Tuska.
12 września minęło 337 lat od wiktorii wiedeńskiej, kiedy to wojska pod dowództwem króla Jana III Sobieskiego rozgromiły oblegającą Wiedeń armię Imperium Osmańskiego, ratując Europę przed zalewem islamu. Dziś to niepoprawne politycznie, ale skłania do refleksji nad działalnością współczesnego sułtana Turcji, prezydenta Erdoğana.
W popularnym programie satyrycznym TVP „W tyle wizji” pokazano ku uciesze gumofilcowej ciemnej gawiedzi, stanowiącej – jak wiadomo – większość elektoratu prawicowego, obrazek z ulic Londynu, który wywołał wiele szczerej radochy: oto patrol policyjny na dwóch potężnych koniach truchta jezdnią w stronę wymalowanej na pseudotęczowo zebry na przejściu dla pieszych. I nagle owe bucefały zaczynają strzyc uszami, wykręcać pyski, boczyć się i za diabła nie chcą przekroczyć tej fałszywej zebry, bo takiego przekręcenia rzeczywistości ich wyszkolone policyjnie odruchy nie obejmują. Mimo wysiłków jeźdźców konie nie zaakceptowały postępu i jeden objechał „tęczę” szerokim łukiem po chodniku, a drugi przeskoczył nad nią, z obrzydzeniem odwracając głowę.
Dawniej latem, gdy nie było o czym pisać, z odmętów Zalewu Zegrzyńskiego wynurzał się jakiś wodny potwór, kosmici robili kręgi w zbożu, grzybiarze przechwalali się znalezieniem gigantycznego borowika, no i ogórki…
Tak śpiewał niegdyś Wojciech Młynarski, a jego słuchacze doskonale wiedzieli, że chodzi o władców PRL i ich nominatów na ważne stanowiska, prymitywnych intelektualnie partyjniaków, „dyrektorów z zawodu” jak u Barei. Jak ulał pasuje to jednak także do partyjniackich „speców” z PO, jak Sławomir Nowak czy Rafał Trzaskowski, potrafiących rozwalić każdą powierzoną im dziedzinę.
Choć Białoruś ma z nami wspólną przeszłość Rzeczypospolitej Obojga Narodów, i to tam, w ostępach Puszczy Białowieskiej, nastąpiło rozwiązanie Związku Sowieckiego, wielu polskich polityków traktuje ją tak, jak władcy Kremla – jako państwo właściwie fikcyjne, klasycznie buforowe.
W kontekście buntu narodu białoruskiego przeciw gnębiącej go od lat satrapii warto zastanowić się co najmniej dwa razy, zanim się wypowie jakieś zdanie. Jednym głupim wpisem Twitterowym, że „w przypadku rozpadu Białorusi Grodno powinno trafić do Polski”, naczelny Korwinowskiego „Najwyższego Czasu!” dał amunicję absurdalnym twierdzeniom Alaksandra Łukaszenki, że Polska i Litwa, jako członkowie agresywnego paktu NATO, szykują się do rozbioru sąsiedniego kraju, więc jedyną radą jest jeszcze mocniejsze oparcie się na Moskwie i dalsze przykręcenie śruby protestującym na ulicach Białorusinom.