Analiza kierunków rosyjskiej wojny informacyjnej z jednej strony ukazuje obraz czasami wręcz panicznych obaw Moskwy, z drugiej mapę ichniejszej agentury wpływu w Polsce.
Jasne, ciężko dziś o bardziej zniszczone znaczeniowo słowo niż faszyzm. Wypłukane z treści, używane tylko jako polityczna pałka, którą można okładać przeciwników.
„Zdolna jestem niesłychanie \ Najpiękniejsze mam ubranie \ Jak coś powiem, to już powiem…” – kiedy Jan Brzechwa pisał wiersz „Samochwała”, nie mógł sądzić, że portretuje jednego z liderów dzisiejszej opozycji. Rafał Trzaskowski na ostatniej konferencji wystąpił z Jerzym Owsiakiem i ukraińskim ambasadorem w Polsce Andrijem Deszczycą. „Występ” prezydenta stolicy stał się dlań okazją do wystawienia laurki WOŚP i warszawskim urzędnikom, w tym samemu sobie.
Wydalenie z Polski pracowników rosyjskiego wywiadu udających dyplomatów to bardzo ważny ruch w ograniczaniu działalności tych służb nad Wisłą. Agencja Bezpieczeństwa Wewnętrznego powinna jednak iść za ciosem i zacząć masowe aresztowania osób, które przekazywały Rosjanom informacje.
Oleksandr obudził się tuż przed czwartą rano. Chwilę poleżał nieruchomo, po czym wsunął głowę w czeluść śpiwora, aby podświetlić tarczę zegarka noszonego na lewym nadgarstku. Była dokładnie godz. 3.57, a on powinien wypoczywać jeszcze minimum trzy kwadranse, jednak coś bliżej nieokreślonego przerwało jego sen.
Konflikt na Ukrainie na razie nie wyszedł poza granice tego kraju, niemniej wiele wskazuje na jego umiędzynarodowienie. Najczęściej podejmowana narracja dotyczy projektu odbudowy przez Putina wpływów Związku Sowieckiego czy tworzenia Świętej Rusi, państwa jednoczącego wszystkie regiony, gdzie używana jest cyrylica i można usłyszeć język rosyjski. Gdyby sprowadzał się tylko do tego – zagrożone byłyby przede wszystkim Ukraina, kraje Kaukazu czy państwa bałtyckie. Takie państwa jak Polska czy Rumunia, teoretycznie, pod parasolem NATO, mogłyby czuć się bezpieczne. Czy wojna na Ukrainie to konflikt lokalny, czy grozi nam globalna konfrontacja – może okazać się już niebawem.
Jest taki kraj w Europie, który wciąż robi interesy z Rosją i blokuje tę najbardziej dla niej bolesną część sankcji. Jest taki kraj w Europie, który wymusił na całym kontynencie uznanie wyższości swego interesu, uzależniającego wszystkich od rosyjskiego gazu i kaprysów Moskwy.
Postawy papieża Franciszka wobec agresji rosyjskiej na Ukrainę nie da się obronić. Skoro już nawet zwierzchnik polskiej Cerkwi Sawa (dotąd mający świetne relacje z Moskwą) i Gerhard Schröder skrytykowali wprost rosyjski reżim, a papież nie, to jest tu coś nie tak. A ostatnio jeszcze papież niejako próbował odwrócić uwagę od Ukrainy, mówiąc: „Spójrzmy na wojny w Afryce, na Bliskim Wschodzie i w Azji”.
Projekt podziału stref wpływów pomiędzy Rosję i Niemcy nie jest ani nowy, ani nieznany. Sięga czasów kongresu wiedeńskiego. Bardzo ważnym elementem, jeżeli nie jedynym istotnym, konferencji z lat 1814–1815 było podporządkowanie sobie narodów Europy Wschodniej. Prusy, a potem Niemcy z Rosją solidarnie dusiły wszelkie aspiracje tych narodów. Zgodna współpraca zakończyła się wraz z wybuchem I wojny światowej. Imperialna Rosja i imperialne Niemcy nie mając już więcej możliwości poszerzania swoich wpływów, zaczęły wojnę o już podporządkowane terytoria. Doszło do sytuacji, która mogła śnić się tylko polskim wieszczom: Rosja została pokonana przez Niemcy, a Niemcy przez kraje Zachodu. Niemało w tym było sprytu i męstwa polskich żołnierzy i przywódców. Obydwa imperia upadły, a w ich miejsce powstało wiele niepodległych republik.
Nie chciałbym być w skórze polityków Platformy Obywatelskiej i sprzyjających im dziennikarzy. Przez lata bowiem patrzyli na nikczemność Rosjan przez palce i suflowali ile wlezie wersję o tym, że z naszym sąsiadem trzeba rozmawiać, a na współpracę jesteśmy skazani. Reagują mniej więcej tak samo jak Siergiej Ławrow na zarzuty o rosyjskie zbrodnie wojenne na Ukrainie – brnięciem w kłamstwo.
List patriarchy Cyryla do sekretarza generalnego Światowej Rady Kościołów jasno pokazuje, że Rosyjska Cerkiew Prawosławna powinna być wykluczona z ruchu ekumenicznego. Przykładów jest w tym tekście aż nadto. I tak Cyryl o konflikt oskarża Zachód.
Prezydent światowego mocarstwa numer jeden przylatuje do Polski. Objął urząd 14 miesięcy temu, ale cały 2021 r. poświęcił na geopolitycznie surrealistyczne i moralnie wątpliwe próby dogadywania się z Rosją. Dał się ograć Putinowi w Genewie, a na dodatek odbył z nim trzy „szczyty” telefoniczne, które tylko ośmielały Kreml do realizacji imperialnych planów.
Wielu duchownych i wiernych Cerkwi polskiej w pełni zaangażowało się w pomoc dla uciekinierów cierpiących z powodu nieludzkiej napaści Federacji Rosyjskiej na Ukrainę. Ten naturalny odruch serdecznej jedności z bezbronnymi ofiarami wojny koresponduje z oficjalną reakcją Polskiego Autokefalicznego Kościoła Prawosławnego (PAKP), jaką sformułowali biskupi na posiedzeniu w dniu 22 marca. Można mieć nadzieję, że stanowisko to rozpocznie proces odseparowania się polskiego prawosławia od historycznych, politycznych i finansowych koneksji oraz zależności z Kremlem, jakie przynoszą dla jego jedności ewidentną szkodę oraz stawiają pod znakiem zapytania wiarygodność Kościoła prawosławnego jako strony dialogu społecznego i międzywyznaniowego.
Rosjanom nie należy wierzyć w ogóle i wydawałoby się, że dziś pod takim stwierdzeniem podpisałby się chyba każdy. Kto zaś podpisać by się nie chciał, spotkałby się z oskarżeniami o prorosyjskość. Nic bardziej mylnego. Nieufność wobec kremlowskich polityków w wielu głowach kończy się tam, gdzie zaczyna się szansa na uderzenie w PiS.
Materiał TVN był wezwaniem Ukrainy do schylenia głowy przed Putinem.
W wirze wydarzeń wojny, wśród obrazów budzących grozę, przebija jeden dominujący motyw – obraz mężczyzny, który pełni swoją męską rolę: jest obrońcą ojczyzny, kobiet i dzieci, walczy z najeźdźcą. Wbrew podłym intencjom tych, którzy tę wojnę wywołali, obraz jest krzepiący, przywraca wiarę w odwieczny porządek świata. „Mężczyzną i niewiastą stworzył ich” – jednej i drugiej płci zostały przypisane odmienne role.
W ramach sankcji wobec Rosji za zbrodniczy atak na Ukrainę Polska powinna podjąć bardzo zdecydowane działania i wcale nie chodzi tylko o symboliczną zmianę kojarzonych z ZSRS nazw ulic (o dziwo takie jeszcze są!).
To, co dzieje się dziś na Ukrainie, jest prostym następstwem wydarzeń z lat 1939–1945. Początkiem II wojny światowej było przymierze dwóch ludobójczych państw, III Rzeszy i ZSRS, z których jedno nigdy nie było ani ukarane, ani nawet potępione.