Polscy żołnierze wzięli udział w paradzie wojskowej w Paryżu w rocznicę zburzenia Bastylii – francuskiego święta narodowego. Polskie władze z zadowoleniem przyjęły zaproszenie do udziału w defiladzie, co może budzić zdziwienie. Hasło rewolucji francuskiej brzmiało: „Wolność, równość, braterstwo albo śmierć”.
Dziś w Teheranie mają się odbyć rozmowy prezydentów Iranu, Turcji i Rosji. Tematem spotkania ma być umożliwienie eksportu ukraińskiego zboża na Bliski Wschód i do Afryki. Poza tym Raisi – Erdoğan – Putin mają omawiać zacieśnienie współpracy pomiędzy swoimi krajami. A ta pomimo deklaracji medialnych gładko nie idzie.
Mimo sankcji rosyjscy oligarchowie związani z Kremlem cały czas korzystają z uroków życia w luksusowych kurortach na terenie Unii Europejskiej. Mało tego, wcale się z tym nie kryją. Zdjęcia, na których pozują z szerokim uśmiechem, można znaleźć w mediach społecznościowych.
W Mikuliszkach białoruski reżim Łukaszenki barbarzyńsko, haniebnie zrównał z ziemią groby polskich żołnierzy, w tym 3. Wileńskiej Brygady AK, którzy polegli tu 8 stycznia 1944 roku w wygranym boju z Niemcami i kolaborującymi z nimi Litwinami.
Nigdy nie emocjonowałem się „paragonami grozy” nad polskim morzem, wychodząc z założenia, że nad Bałtykiem zawsze było drożej. Jednak to, co dzieje się w tym roku, szczególnie w małej gastronomii, to absurd. Inflacja daje wszystkim w kość, jeszcze odczuwamy skutki pandemii, rachunki za życie rosną.
Korea Północna uznała „niepodległość” „Donieckiej Republiki Ludowej” i „Ługańskiej Republiki Ludowej”. To dobra okazja, by przypomnieć parę faktów o sprawach międzynarodowych, które bardzo wielu umykają. Korea Północna to takie samo „niepodległe państwo” jak „republiki ludowe” w Donbasie, które de facto są rosyjskimi strefami okupacyjnymi.
Szczucie ze strony Donalda Tuska i POstkomuny przynosi każdego dnia efekty. Lider PO od kilku tygodni testuje granicę agresji, jaką dopuszczają jego wyborcy. Sugerował już przemoc fizyczną – nie będzie potrzeba żadnych ustaw, wyprowadzimy go w kilku – taki był sens wypowiedzi na temat m.in. prezesa NBP.
Stanisław Hoc, wykładowca w Wyższej Szkole Oficerskiej im. Feliksa Dzierżyńskiego w Legionowie, po czteroletnich studiach habilitacyjnych w Wyższej Szkole KGB im. Feliksa Dzierżyńskiego w Moskwie, napisał ekspertyzę, według której wybór Adama Glapińskiego na prezesa NBP jest nielegalny.
Operacja „Mejle Dworczyka” jest dziś w pełnym rozkwicie i należy się spodziewać, że Moskwa będzie ją tylko radykalizować, bo jej hybrydowe przekazy ujawniane w ramach tej operacji traktowane są przez opozycję i sprzyjające jej media jak prawda objawiona i bezwzględnie wykorzystywane polityczne.
To, co robią Donald Tusk i reszta POstkomuny oraz najbardziej zaangażowane po ich stronie media, jest wprost nawoływaniem do stosowania przemocy.
Udręki publicysty – ileż już razy napisałem, że przedstawiciele totalitarnej opozycji a zwłaszcza jej liderzy to jurgieltnicy, targowica, V kolumna, czyli po prostu zdrajcy! Ale nadal czegoś nie rozumiałem. Ja też jak Tusk mam niepolskie, powiedzmy wprost – niemieckie nazwisko. Podobnie jak tysiące, a zapewne dziesiątki tysięcy Polaków. Ale nam jakoś nie przychodziło do głowy, że polskość to nienormalność i że trzeba Polski nienawidzić. Czy by mieć taki program partyjny uwiarygodniony tym niepowtarzalnym grymasem obrzydzenia/wściekłości nie schodzącym z ich coraz szpetniejszych facjat wystarczy sam fakt brania forsy od wrogów za plucie na ojczyznę?
„Realiści” powrócili. Gdy tylko skończył się etap miodowego miesiąca, gdy tylko wojna zaczęła się oswajać i pojawiły się pierwsze problemy ekonomiczne z nią związane, niemal od razu pojawili się publicyści i komentatorzy, którzy w imię rzekomego realizmu wzywają do studzenia realizmu w relacjach z Ukrainą, przekonują, że nasze zaangażowanie jest za duże, a dodatkowo - to szczególnie ostatnio - wykorzystują każdą okazję, by obrzydzić Ukrainę. A to prezydent Wołodymyr Zełenski jest za mało wdzięczny, a to w czasie nalotów za mało mówi o krzywdzie Polaków na Wołyniu (realnej krzywdzie i straszliwej zbrodni). Jednym słowem festiwal „realizmu” trwa.
Kiedy w 2019 organizowałem Wielki Marsz Życia Polaków i Polonii w Oświęcimiu i w obozie Auschwitz, arcybiskup Marek Jędraszewski wygłosił wtedy, na terenie obozu koncentracyjnego, kazanie do ponad 5 tysięcy uczestników. Nie było to zwykłe kazanie, lecz wystąpienie charyzmatycznego i precyzyjnego intelektualnie duszpasterza. Już wtedy wiedziałem, że na krakowskiego metropolitę rzucą się wszelkie możliwe czarownice i dziwadła. Po prostu jest zbyt mocnym intelektualnie przywódcą polskiego Kościoła, aby mogło mu to zostać darowane. Tolerowani bowiem są jedynie hierarchowie niewyraźni, mętni, pogubieni w swoim przymilaniu się do współczesnego świata lub po prostu marni intelektualnie.
Gdy w Czechach władzę objęła nowa koalicja, w której najsilniejszym uczestnikiem był zaprzyjaźniony z PiS i współtworzący z nim unijną frakcję Konserwatystów i Reformatorów ODS, mieliśmy nadzieję na szybkie i pomyślne załatwienie dwóch spraw. Pierwszą było osiągnięcie porozumienia w sprawie Turowa i to faktycznie się stało. Choć, jak się okazało, tylko na poziomie samych Czechów, Unia bowiem na tyle pokochała polskie pieniądze, że wbrew jakimkolwiek zasadom prawa nienależną kwotę 68,5 mln euro zwyczajnie wzięła sobie niczym ruski żołnierz ukraińską pralkę lub tradycyjny zegarek. Jednak rozwiązanie kwestii Turowa nie było jedynym oczekiwaniem, jakie pokładaliśmy w nowych czeskich władzach.
Środowiska liberalne, lewicowe, genderowskie itp. opierają swoje uszczęśliwianie ludzi na koncepcji wolności jako spontaniczności, „wolności dzikiej” (Paul Ricoeur), wyzwoleniu się z wszelkich relacji, więzi i wspólnot oraz jako rzeczywistości pozaetycznej i demiurgicznej („wszystko jest możliwe”).
Europarlament na jednej i tej samej sesji, jednego dnia, jednego popołudnia, najpierw debatował o decyzji Sądu Najwyższego USA w sprawie ochrony życia, wylewając na amerykańskich sędziów tony pomyj, aby zaraz potem zająć się z największą troską imigrantami, którzy giną na granicy Królestwa Maroka i Królestwa Hiszpanii. Wynikało z tego, że życie dzieciaków (nienarodzonych) jest zupełnie nieważne, a życie imigrantów spoza Europy – bardzo cenne.
Tego pierwszego geniusza zbrodni moje pokolenie pamięta z trzech filmów z lat 60. ubiegłego wieku, gdzie odtwarzał go czołowy przystojniak kina francuskiego Jean Marais, ale utrzymany w komediowej formie kinowy serial ukradł gwiazdorowi genialny Louis de Funès w roli walczącego z przestępcą pechowego komisarza. Wersja pierwotna, seria niemych filmów z lat 1913–1914, znacznie poważniej przedstawiała zbrodniarza o tysiącu twarzy.
Od tygodnia gościmy w Pile kolejną grupę naszych małych rodaków z Wileńszczyzny. Ten turnus naszych wakacji, współorganizowanych z kibicami Lecha Poznań, ma wyjątkowy wymiar. Do dwudziestoosobowej grupy dzieci z Dziewieniszek na Wileńszczyźnie dołączyła taka sama grupa dzieci z Ukrainy. Są z różnych miejsc: z Chersonia, Charkowa, Odessy, ze Stryja, z Żytomierza. Miałem okazję wysłuchać ich ciekawych historii.