Szanowny Panie Przewodniczący Rady Europejskiej, był Pan twarzą negocjacji przed referendum w Wielkiej Brytanii. W ich wyniku Wielka Brytania jako pierwszy kraj w historii EWG\UE wystąpiła z politycznej Europy. Potem uczestniczył Pan w rozmowach z rządem w Londynie w trakcie negocjacji o warunkach rozwodu Londynu z Brukselą.
Pierwsza w 2019 r. sesja Parlamentu Europejskiego w Strasburgu była jednocześnie pierwszą z pięciu ostatnich przed majowymi wyborami do PE. Ostatnia w kwietniu, a w marcu wyjątkowo odbędą się dwie sesje.
W kwestii brexitu dewizą Londynu, ale niestety też Unii Europejskiej zdaje się być słynne stwierdzenie greckiego filozofa Sokratesa: „Wiem, że nic nie wiem”. Chaos pobrexitowy jest w dużej mierze spowodowany tym, że Bruksela, stawiając twarde warunki gospodarczego i politycznego rozwodu z Wielką Brytanią, chciała pokazać innym krajom, które w przyszłości ewentualnie pomyślą o swoim exicie – nawet nie z UE, ale choćby z eurolandu – że to się im nie opłaci, bo będą tak samo karane, jak dzisiaj ojczyzna królowej Elżbiety II.
11 stycznia 2019 r. to historyczna data – totalna opozycja przeszła do… opozycji wobec Unii Europejskiej. Jeszcze parędziesiąt godzin temu PO i inni totalsi bronili dzików w Polsce bardziej niż resztek własnego honoru, tymczasem Komisja Europejska wydała entuzjastyczną opinię o tym, jak rząd RP radzi sobie w walce z epidemią wirusa afrykańskiego pomoru świń ASF.
Donald Trump po raz kolejny pokazuje Amerykanom, że dotrzymuje obietnic. Obiecał budowę muru na granicy z Meksykiem i robi wszystko, żeby do tego doprowadzić. A jeśli mur nie powstanie, łatwo mu będzie teraz winę za to zwalić na Demokratów, którzy „kładą się Reytanem” w Kongresie.
Zapowiedziana na środę wizyta w Polsce wicepremiera Włoch, a zarazem szefa MSW w rządzie dwu eurosceptycznych formacji, nie powinna być żadną niespodzianką, bo „kraj numer 3” i „kraj numer 5” w UE powinny, a nawet muszą ze sobą współpracować.
Żegnamy Anno Domini 2018. Był ciekawym rokiem w polityce międzynarodowej. Działo się dużo zarówno w najbliższym otoczeniu Rzeczypospolitej, jak i w Europie oraz na świecie. Wiele wydarzeń było prostą kontynuacją tego, co działo się w latach ubiegłych.
Tuż przed Nowym Rokiem przeglądam gazety z USA, Wielkiej Brytanii, Francji, Włoch i Szwajcarii. Jakie są ich priorytety? Gdy „Codzienna” na pierwszej stronie ostrzega przed imperializmem Rosji i Putinem, „Financial Times” z Londynu pokazuje chińską ofensywę w USA i liczne firmy z ChRL trafiające na giełdę w Nowym Jorku.
Święta Bożego Narodzenia w tym roku – niestety jak zwykle – będą pełne obaw dla chrześcijan w wielu krajach Azji i Afryki, bo właśnie w okresie rocznicy narodzin Jezusa Chrystusa są oni obiektem ataków ze strony islamskich terrorystów. Te święta będą smutne także dla rodzin polskich górników, którzy zginęli parędziesiąt godzin temu w Czechach.
Chaos – tak można podsumować sytuację związaną z brexitem. UE popełnia ten sam błąd co Donald Tusk, zbyt arogancko negocjującym z premierem Cameronem przed referendum – czyli nie chce odpuścić Londynowi nawet na jotę. Wiadomo, że Brukseli już nie chodzi o Wielką Brytanię, ale o inne kraje członkowskie: upokarzające warunki zaserwowane Londynowi mają być dla nich przestrogą, a UE chce sobie zagwarantować, że żadne inne państwo nie pójdzie w ślady Królestwa zza kanału La Manche.
Warto zastanowić się, jakie są relacje Polski i Unii Europejskiej po ostatnim kompromisie w sprawie Sądu Najwyższego, a przed kluczowymi dla przyszłości UE wydarzeniami. Te kluczowe wydarzenia to: brexit, wybory europejskie, a w ich wyniku ukonstytuowanie się nowego Parlamentu Europejskiego i (częściowo) nowej Komisji Europejskiej, i wreszcie prace nad budżetem UE 2021–2026.
Odbył się pogrzeb George’a Herberta Walkera Busha, 41. prezydenta USA – i ojca 43. prezydenta. My, Polacy, zapamiętamy go jako polityka, który zarówno jako wiceprezydent u Ronalda Regana, jak i później jako główny lokator Białego Domu prowadził politykę oporu wobec imperialnych zakusów Rosji, wspierał też jesień ludów, czyli emancypację narodów w naszym regionie Europy. Zmarł siedem miesięcy po swojej żonie Barbarze.
Gruzja 2008, Krym 2014, Morze Azowskie 2018. Federacja Rosyjska, trzeba przyznać, jest konsekwentna. Stara się poszerzyć − a raczej odzyskać – część strefy swoich wpływów politycznych, militarnych i gospodarczych.
Czwartkowe głosowanie w Parlamencie Europejskim rezolucji dotyczącej niemieckich Jugendamtów zakończyło się sukcesem Polski. Warto podkreślić ten fakt, bo przeczy on rzekomej izolacji międzynarodowej Polski i rozbija mit o nieumiejętności budowania koalicji z innymi krajami. Zadanie ułatwiła nam nieco praktyka tego niemieckiego urzędu, który podobno dziwnie oszczędza dzieci i rodziny tureckie mieszkające w RFN, lecz nie odpuszcza dzieciom z polskich czy mieszanych polsko-niemieckich rodzin, a także z innych krajów członkowskich UE.
Brytyjski dziennikarz pyta, czy wspólna manifestacja polskiego rządu i prezydenta ze „skrajną prawicą” oznacza, że władze skręcają w prawo. Odpowiadam, że skrajna prawica w Polsce nie ma żadnego poparcia w wyborach, a brytyjska jest reprezentowana w PE, poza tym Wielka Brytania to kraj o największej w UE liczbie zamachów terrorystycznych autorstwa prawicowych ekstremistów.
Setna rocznica odzyskania przez Polskę niepodległości przypada na czas, w którym staramy się wzmocnić na nowo odzyskaną polską państwowość.
Seans lekceważenia i bezlitosna połajanka, którą w tym tygodniu zafundował w Parlamencie Europejskim lider liberałów Guy Verhofstadt szefowi Rady Europejskiej Donaldowi Tuskowi, z jednej strony świadczą o słabiutkiej pozycji byłego szefa PO w unijnym establishmencie, a z drugiej są zwykłą kłótnią w rodzinie. Polskie porzekadło z XVIII w. „Wart Pac pałaca, a pałac Paca” pasuje tu jak ulał.
To, co wydarzyło się na zakończonym właśnie szczycie UE, źle świadczy o Unii. Po pierwsze nie podjęto decyzji dotyczących brexitu, choć negocjacje w tej sprawie trwają bez mała półtora roku. Po drugie rozmowy o imigracji spoza Europy znów nie przyniosły wiążących decyzji, z wyjątkiem potwierdzenia klęski pomysłu przymusowych kwot uchodźców.
Gdy prezes Prawa i Sprawiedliwości Jarosław Kaczyński mówił o Podkarpaciu i jego podobieństwach do Bawarii – landu bardzo nowoczesnego co do technologii i infrastruktury, a jednocześnie konserwatywnego i tradycyjnego – to pomyślałem, że warto napisać więcej o tym największym terytorialnie kraju związkowym Republiki Federalnej Niemiec.
Nie wiem, czy to teologicznie poprawne, ale wiele osób ostatnio mówi, że Pan Bóg jest Polakiem. Fakt, mamy urodzaj dobrych wiadomości.