Piszę te słowa, gdy trwa oświatowy okrągły stół zwołany na Stadionie Narodowym, a więc w miejscu, gdzie reprezentacja Polski po raz pierwszy pokonała Niemcy i zawsze walczy o honor Biało-Czerwonych. To swoista metafora, ponieważ bój o kształt polskiej oświaty to walka o przyszłość narodu: dumnego albo samoredukującego się do roli kosmopolitów słuchających innych.
Niemcy w Europie i na świecie kojarzą się z krajem, który na wielką skalę przyjmował i przyjmuje imigrantów, zarówno z innych krajów europejskich – zwłaszcza z Europy Środkowo-Wschodniej, Bałkanów i dawnego Związku Sowieckiego – jak i spoza Europy. To obraz prawdziwy, ale niepełny!
Przedwczoraj w Parlamencie Europejskim przemawiałem w obronie praw chrześcijan w Chinach. Debata dotyczyła mniejszości religijnych i etnicznych w ChRL. Jeden z posłów z Polski (lider jednej z list Koalicji Europejskiej) mówił głównie o Ujgurach, wyznających islam. Ja wolałem skupić się na naszych braciach w wierze, którzy są żywym świadectwem obecności Jezusa Chrystusa.
Europa jest jak ruchome piaski – niby to stały ląd, ale przecież i ruchomy. Brexit niby jest, ale jakby go nie było. Integracja europejska niby postępuje, ale tendencje odśrodkowe są jeszcze bardziej widoczne. Sojusz euroatlantycki istnieje i podejmuje decyzje, ale niemiecko-francuskie propozycje utworzenia europejskiej armii pachną na milę NATO bis.
Sprawdziłem w Brukseli: pierwszy wiceprzewodniczący Komisji Europejskiej Frans Timmermans, przyjeżdżając do Polski poprzeć lewicową Wiosnę, nie wziął urlopu. Jako komisarz KE powinien być bezstronny, ale cnotę bezstronności stracił dawno, jeśli ją w ogóle kiedykolwiek miał. Ten holenderski socjalista, którego partia w zeszłym roku zajęła dopiero dziewiąte miejsce w wyborach do parlamentu w Hadze (wcześniej była druga), jest kandydatem europejskiej lewicy na szefa KE i pod pretekstem tej kampanii zapewne przyjechał i do nas.
Francuska minister spraw europejskich Nathalie Loiseau nadała swojemu kotu imię Brexit. To złośliwość podobna do tej, z jaką Francuzki, mówiąc, czym różnią się od Angielek, stwierdzają, że niczym, poza tym że ważą 10 kg mniej. W drugą stronę: gdy David Cameron spotkał się z brytyjskimi lekkoatletami, to podkreślił nie to, ile zdobyli medali na mistrzostwach świata, lecz to, że zdobyli ich… kilka razy więcej niż Francuzi.
W ciągu paru dni Polacy dowiedzieli się o dwóch faktach, które pozornie nie mają ze sobą nic wspólnego. Najpierw usłyszeliśmy, że 15 maja Trybunał Sprawiedliwości UE ma ogłosić werdykt w sprawie przeciwko Polsce, Węgrom i Czechom odnośnie do nieprzyjmowania imigrantów spoza Europy. Tuż po tym o muzułmańskich gangach, które terroryzują Berlin.
Wyniki wyborów w kolejnych krajach i to zarówno starej Unii, jak i nowej Unii wskazują, że coraz więcej narodów na Starym Kontynencie ma dosyć unijnego establishmentu i chce uważniej patrzeć na ręce unijnym instytucjom.
W Belgradzie od niedawna jest ulica naszego dzielnego Zawiszy Czarnego. Polski rycerz właśnie na terytorium Serbii, w miejscowości Golubac, poległ w walce z Turkami. W ostatnim czasie więcej się o nim mówi u naszych słowiańskich braci, pewnie nie bez kozery...
Wczoraj minęła 71. rocznica komunistycznej zbrodni sądowej – wydania wyroku śmierci na Witolda Pileckiego, bohatera ruchu oporu, najpierw przeciwko Niemcom, a potem Sowietom. Dwa tygodnie temu obchodziliśmy święto Niezłomnych. Przemawiając wtedy w Pruszkowie i w Kobyłce, zaznaczyłem, że powinniśmy o Nich pamiętać cały rok, a nie tylko w tym jednym dniu.
Co przedstawiciele PO zrobili dla Polski na forum UE w ostatnich latach? Dwa przykłady z brzegu. Brexit staje się faktem – rozdzielono 73 mandaty po Brytyjczykach i tylko jeden z nich przypadnie Polsce.
Belgrad, Serbia. Ostatnie dni lutego 2019 r. Pięcioosobowa delegacja Komisji Spraw Zagranicznych Parlamentu Europejskiego, w której jestem jedynym Polakiem, przyjeżdża na Bałkany Zachodnie (także do Kosowa), aby rozmawiać m.in. o stanie przygotowań państwa, które wejdzie do Unii Europejskiej jako pierwsze lub jako jedno z pierwszych. Nie Kijów, ale Belgrad właśnie, Podgorica, może Skopje, może Tirana. Nieprędko. Za dziesięć, jedenaście lat, ale wejdzie.
O Żołnierzach Wyklętych, których należy nazywać Żołnierzami Niezłomnymi, powinniśmy pamiętać nie tylko 1 marca, ale przez cały rok. To dobrze, że z inicjatywy śp. prezydenta Lecha Kaczyńskiego i środowisk kombatanckich ustanowiono ten dzień.
W ostatnią niedzielę maja odbędą się wybory do Parlamentu Europejskiego. Niestety jesteśmy jednym z trzech krajów UE o największej absencji (obok Litwy i Słowacji). I fakt ten komentuje się w Brukseli.
To oczywiste, że premier Morawiecki wolał spotkać się z Polakami na Mazowszu niż w Jerozolimie z przedstawicielami rządu, którego p.o. szef MSZ mówi, że Polacy „antysemityzm wyssali z mlekiem matki”. Reakcja polskiego rządu musiała być natychmiastowa i stanowcza – i taka jest.
Kiedy oczy Europy i w dużej mierze świata skierowane były na Warszawę (szczyt bliskowschodni), Monachium (55. Konferencja Bezpieczeństwa) oraz Brukselę (Rada NATO na szczeblu szefów MON), to w cieniu tych wydarzeń odbyła się lutowa sesja Parlamentu Europejskiego w Strasburgu. Europarlament dwoi się i troi przed wyborami zapowiedzianymi na koniec maja 2019 r.
Po co nam szczyt bliskowschodni w Warszawie? Towarzyszące mu wypowiedzi strony amerykańskiej czy izraelskiej wzburzyły Polaków i trudno się temu dziwić. Sekretarz stanu USA mówiący o roszczeniach wobec Polski, których jego kraj zrzekł się w 1960 r. (!). Premier Izraela, który ma mówić słowa, których według ambasador jego państwa nie powiedział, ale miała za to przekręcić je czołowa izraelska gazeta (!). Kretyńskie i haniebne wypowiedzi amerykańskiej dziennikarki fałszujące historię Polski i kalające pamięć tysięcy naszych rodaków, którzy zginęli z rąk Niemców za ukrywanie bądź pomoc Żydom podczas niemieckiej okupacji.
Losy Europy, a ściślej mówiąc największego konfliktu na naszym kontynencie w ostatnich dekadach, mogą się rozstrzygnąć poza Europą, a konkretnie w… Egipcie. Dla Europejczyków, przyzwyczajonych do tego, że istotny wpływ na losy UE i Europy ma pierwsze mocarstwo świata, czyli USA, ta wiadomość może być szokująca. Ale to fakt.
Internauci są bezlitośni dla Koalicji Europejskiej, czyli sojuszu PO z dawnymi liderami SLD i establishmentem: „park jurajski”, „koalicja pachnąca naftaliną”. Trzeba tu podkreślić, że opozycja jednoczy się poprzez podział, bo właśnie obserwujemy „wymiksowanie” przez PO i PSL oraz Nowoczesnej – lub też zmuszenie ich do przyjęcia upokarzających warunków na rzekomo wspólnych listach do europarlamentu.
2019 rok rozpoczął się w Europie dwoma politycznymi trzęsieniami ziemi. Pierwsze przetoczyło się nad Kanałem Angielskim – przez Europę kontynentalną uparcie zwanym kanałem La Manche – i dotyczyło brexitu. Drugie miało miejsce w jednym z najstarszych miast Europy, w słynnym Akwizgranie, gdzie odnowiono zawarty przed 56 laty Traktat elizejski.