Autor nie dodał jeszcze swojego opisu.
Jeśli Żołnierzy Wyklętych wpisuje się na margines kwestii polskiej tożsamości narodowej, to znaczy, że czasy zapominania o patriotach mogą jeszcze powrócić. 31 marca zakończyła się na Zamku Królewskim w Warszawie starannie przygotowana wystawa „Znaki wolności”, opowiadająca o polskich zmaganiach o wolność w XX w.
Dyskusja o legalizacji homoseksualnych związków nie przekona już przekonanych. A gdyby spróbować dyskusji opierającej się jedynie na faktach? Gdyby debatować o historii ruchów LGBT?
Mija właśnie 200 lat, odkąd ukraiński poeta i nauczyciel Iwan Kotlarewski napisał pierwszą w swoim języku sztukę teatralną „Natałka Połtawka”. 20 lat wcześniej wydał ukraińską wersję antycznej „Eneidy”, czym zmusił rodzimą kulturę do raczkowania. Do czasu gdy tajne Bractwo Cyryla i Metodego, do którego należał m.in. narodowy wieszcz Ukrainy Taras Szewczenko, dyskutujące o przyszłości kraju nad Dnieprem, zostało rozpędzone w 1847 r. przez carską administrację, w kręgach rosyjskiej władzy działalność Ukraińców zaczęto nazywać „polskim spiskiem”.
Nie przystąpił do konfederacji targowickiej, nie był więc spektakularnym zdrajcą, ale jego postępki są charakterystyczne dla Judaszy wszystkich czasów. XVIII-wieczny biskup prawosławny Jerzy Konisski tak się zbratał z Rosją i tak bił czołem przed Katarzyną II, że z jego życia można wypisać obowiązkowy pakiet sprzedawczyka.
Rosyjski internet obiegło nagranie rozmowy z pewnym Rosjaninem. „Czy dobrze mu się żyje? ” – pada pytanie. „No, jeśli ja żyję z emerytury matki, mężczyzna po czterdziestce, to jak myślicie: dobrze czy źle?” – mówi z wyraźną irytacją.
Wolne kraje Zachodu, które opierają się na wartościach chrześcijańskich, mają wiele przewag nad dyktaturami i oligarchiami. Mogą wymieniać elity polityczne, mają swobody życia codziennego, zazwyczaj żyją dostatniej i stabilniej niż sąsiedzi pod rządami Łukaszenków, Putinów czy Chomeinich.
Do legendy przeszło wystąpienie przywódcy ZSRS Nikity Chruszczowa, który na posiedzeniu Zgromadzenia Ogólnego ONZ zdjął but i zaczął nim walić w stół. W powtarzaniu tej anegdoty o prostactwie komunistycznego lidera umyka pewien mechanizm funkcjonowania władzy – że najwięksi polityczni showmani, medialni kuglarze i publiczne błazny są tylko przykrywką dla prawdziwych gier politycznych albo odwracają uwagę od kluczowych problemów.
Choć mit Polski od morza do morza funkcjonuje w polskiej kulturze i polityce, to faktycznie ten stan, gdy granice Królestwa Polskiego sięgały od Gdańska nad Bałtykiem po czarnomorskie wybrzeże (licząc Mołdawię jako lenno), trwał jedynie… 18 lat. Zupełnie zapomniano o tym, że kultura Rzeczypospolitej sięgała znacznie dalej i trwała znacznie dłużej – od Adriatyku, po Morze Czarne i… Białe!
Już od czterech lat wieczorami w porze jesienno-zimowej w Muzeum Pałacu Króla Jana III w Wilanowie odbywają się pokazy świateł. Każdego dnia przychodzą je obserwować tysiące osób, nie tylko przechadzając się wśród rzęsiście podświetlonych pałacowych ogrodów, ale też oglądając pokaz multimedialny wyświetlany na fasadzie pałacu.
Zjawisko totalnej opozycyjności to w Polsce rzecz nienowa. Było obecne już w czasach króla Jana III Sobieskiego.
Jest kraj, który nie podjął dekomunizacji i realizuje postulat, jaki u nas głosiły niektóre postpezetpeerowskie środowiska lat 90.: „Nie burzmy pomników, budujmy nowe”.
Zewsząd dobywa się rechot z wysokości salonów, że nic tak nie napędza „Klerowi” widzów jak jego krytyka. To, że Smarzowski sobie zarobi dodatkowe srebrniki, nie jest takim problemem jak to, że przekroczył kolejne granice przyzwoitości, przedstawiając duchowieństwo tak karykaturalnie, jak robili to z wrogami nazistowskimi i sowieckimi reżyserzy obu totalitarnych państw.
Gdy ostatni ruch pędzla Matejki na płótnie zwiastował zakończenie obrazu, od gabinetów uniwersyteckich po wiejskie parafie wybuchały dyskusje o historii i tożsamości narodowej. Być może te czasy powrócą – są w Polsce malarze, którzy przywracają rycerstwo, husarię i ułanów na płótno. Jednym z nich jest Dariusz Kaleta.
