Mateusz Kijowski jest swoistym przeciwieństwem Midasa. Czegokolwiek się dotknie, natychmiast robi się z tego kabaret. Tak było z Komitetem Obrony Demokracji i protestami w Polsce, tak jest i teraz, gdy okazuje się, że konieczna jest zbiórka publiczna, by utrzymać byłego lidera KOD u. Według jego własnych słów nie stać go już nawet na bilet na kolejkę podmiejską.
Chyba nigdy nie czułem się tak upokorzony jako Polak jak 13 stycznia 2011 r., kiedy Tatiana Anodina opublikowała raport MAK. Ruscy z uśmiechem na twarzy szkalowali polskich pilotów, prezydenta Lecha Kaczyńskiego i generała Andrzeja Błasika, a państwo polskie dowodzone przez PO nie miało na to nawet znikomej odpowiedzi.
Od miesięcy trwa proces odklejania prezydenta Andrzeja Dudy od obozu PiS. Opozycja, w tym ich intelektualne zaplecze ze służb specjalnych, wie, że nie jest w stanie wygrać z obozem „dobrej zmiany”, jeżeli nie doprowadzi do jego fragmentacji.
Środowiska narodowe dogoniły własny ogon. Przez lata organizatorzy Marszu Niepodległości wyśmiewali się z mediów, które robiły z nich faszystów. Ileż było śmiechu z Jacka Hugo-Badera, który wysmarował się pastą do butów i udawał czarnoskórego, aby tylko uzasadnić, że wielotysięczny marsz to spęd rasistów, którzy nad przywiązanie do ojczyzny przedkładają kwestie koloru skóry.
Dyskusja o łowiectwie i o tym, czy powinniśmy strzelać do zwierząt, sięgnęła absurdu. Już tylko krok do całkowitego zakazu odstrzału na złość krwiożerczym myśliwym, których wizerunek zepsuto już tak, że większość jest przekonana, iż gdyby łowcy mogli, to strzelaliby też do ludzi.
Grzegorz Schetyna zapowiedział rekonstrukcję gabinetu cieni. Jestem wielkim entuzjastą tego pomysłu. Aby ten manewr przebił się medialnie, nazwiska muszą być bardzo spektakularne. Trzeba pójść jak najszerzej i korzystać z zaplecza opozycji. I tak Mateusz Kijowski powinien jak nic wejść do resortu finansów, bo nikt nie zna się tak dobrze na obrocie fakturami.
Nie spodziewałem się aż tak wysokich notowań rządu Beaty Szydło po 24 miesiącach sprawowania władzy. Każda władza się zużywa. Każda zaczyna ludzi denerwować. Każde argumenty usłyszane po tysiąc razy nudzą.
Długo nie mogłem zabrać się za książkę „Sekretne życie drzew” Petera Wohllebena. Zbyt bardzo pachniała mi ekologiczną demagogią, której coraz częściej mam zwyczajnie dosyć. Dodatkowo nie zachęciła mnie okładkowa opinia Adama Wajraka, który książkę czytał „z zaciekawieniem, ale i ze wzruszeniem”.
Niecałą dobę żył temat konwencji PO i jej „totalna propozycja”. Polacy chyba zdążyli się już przyzwyczaić do tego, że jak PO coś mówi, to znaczy, że mówi, i obietnice tej partii traktują jak swoją pracę inkasent z filmu „Miś”, który mawiał: „Można sobie wpisywać, co tylko się chce – to i tak nie ma żadnego znaczenia”.
W miniony weekend odbył się Nadzwyczajny Zjazd Klubów „Gazety Polskiej”. Z całego kraju zjechali przedstawiciele lokalnej społeczności, którym na sercu leży dobro naszego kraju. Jednym z głównych wątków zjazdu były zbliżające się wybory samorządowe. Z obrazu, który się wyłania z relacji klubowiczów, wynika, że Prawo i Sprawiedliwość jest tak bardzo zadowolone ze swoich struktur, że nie potrzebuje ich rozszerzać.
Już dzisiaj tygodnik „Gazeta Polska” ujawnia kulisy śledztwa w sprawie reprywatyzacji warszawskiej. Jak się okazuje, w latach 80. Marek Mossakowski był szefem świetnie prosperującej firmy polonijnej i utrzymywał bliskie kontakty z ludźmi służb specjalnych PRL.
Po ukuciu terminu „polskie obozy śmierci” tym razem niemieccy dziennikarze zabrali się do bezpośredniego atakowania Polski. Ich zdaniem sytuacja mediów w Polsce jest taka jak w Niemczech w latach 30. XX w., gdy na ulicach tamtejszych miast szaleli naziści sterowani przez Hitlera – czytamy w dzisiejszej „Gazecie Polskiej Codziennie”.