W ostatnim czasie media co rusz epatują dramatami kobiet związanymi z aborcją. Jedną z nich jest sprawa pani Joanny z Krakowa, w której pośród wielu wątków rozgrzewających opinię publiczną umknął jeden, wcale nie marginalny – pewnego rodzaju schizofrenii prawnej związanej z aborcją farmakologiczną.
Od dawna reżimy w Rosji i na Białorusi grają historyczną kartą, by spotęgować antypolską narrację w przekazie propagandowym. Idą za tym nie tylko słowa, ale przede wszystkim czyny. Kilka dni temu z cmentarza Lewaszowskiego w Rosji zniknął pomnik polskich ofiar NKWD. To kolejna „zagadkowa” historia, po tym, jak z masztu w muzeum w Katyniu zniknęła polska flaga.
Mało kto w Polsce zdaje sobie sprawę, że Białoruś to kraj częściowo katolicki. Katolikami są nie tylko tamtejsi Polacy, więcej jest nawet Białorusinów katolików. Ogółem na Białorusi katolików jest kilkanaście procent, przy czym to wspólnota bardziej żywa niż najliczniejsze prawosławie podlegające Moskwie.
Rząd skierował do Komisji Europejskiej, a w konsekwencji do TSUE, skargę na Niemcy. Fakty są bezsporne: to z kraju jakże praworządnych i ekologicznych Teutonów wjechały do nas nielegalnie toksyczne odpady.
Nasze życie polityczne sięgnęło bagna. Dosłownie i w filmie. Kłamstwo staje się już tak bezczelne, że jeden absurd zaczyna przykrywać drugi. Pewnie Państwo nie pamiętają już afery sprzed kilkunastu dni, jak znany producent piwa z Lublina wspierał młodego polityka PiS Michała Moskala. Dowodem na to miały być należące do właściciela lubelskich browarów billboardy, na których ukazała się reklama polityka. Problem w tym, że producent popularnego w regionie piwa billboardów nie posiada, a od polityki raczej stroni. Moskal, który walczy o popularność w tym regionie, wynajął po prostu te same nośniki. Młody polityk niech sobie radzi z „Wyborczą”, ale dlaczego ofiarą walki politycznej ma paść całkiem niezłe piwo? Nazwy nie podaję, bo skończę jak Tomasz Lis, który reklamował wódkę.
Czy jako ludzkość stoimy obecnie przed kolejnym kryzysem? Eksperci twierdzą, że tak, i to poważnym. Chodzi o demografię. Do niedawna przekonywano nas, że światu grozi przeludnienie, tymczasem dane statystyczne pokazują coś zupełnie przeciwnego. Już za kilkadziesiąt lat nawet w krajach dziś rozwijających się nie będzie zastępowalności pokoleń.
Kreml nigdy nie zaprzestał propagandowych ataków na Polskę, ale teraz obserwujemy coś jakościowo innego. Od kilkunastu dni systematycznie budowana jest narracja narastającego polskiego zagrożenia i jednocześnie straszenia Polski i Litwy Grupą Wagnera oraz rosyjską bronią jądrową na Białorusi.
Z badań przeprowadzonych w USA w ostatnich kilkunastu latach wynika, że wciąż za najlepszego prezydenta w całych dziejach Stanów Zjednoczonych uznawany jest Ronald Reagan. I to z wielką przewagą nad następnymi konkurentami o dość znanych nazwiskach Lincoln i Washington... Oznacza to, że na Reagana musieli głosować nie tylko jego oczywiści zwolennicy, republikanie i jakieś rednecki, ale także większość wyborców Partii Demokratycznej, którzy mimo „liberalnych” poglądów musieli uznać jego realnie wielkie zasługi dla kraju. Gdyby były to czasy monarchii, mówilibyśmy o nim Ronald Wielki.
Ponieważ z serialem „Reset” trudno dyskutować merytorycznie, strategią jest przemilczenie, niemerytoryczna deprecjacja autorów i ich medium, a od wczoraj także zarzut fałszerstwa.
Jak to jest możliwe, że kilkadziesiąt procent mieszkańców naszej ojczyzny uznaje za swój taki obraz polskiej rzeczywistości, który ignoruje oczywiste fakty i elementarną logikę, połyka ewidentne kłamstwa i boi się zagrożeń, których wcale nie ma? Jednym z kluczy do zrozumienia tej sytuacji jest antropologiczno-psychologiczna prawda, na którą dawno temu zwrócił uwagę Erich Fromm.
Od lat biernie przyglądam się biznesowi, który rozkręcał Janusz Palikot. Od początku pachniało to piramidą finansową, ale myślałem, że ten były polityk łeb do interesów jednak ma. W skrócie: biznes bazuje na pożyczkach społecznościowych, od których dość szybko miały być płacone wysokie odsetki, a później kapitał.
W Hiszpanii prawica wygrała wybory arytmetycznie, ale przegrała politycznie. W Polsce jest wielka szansa, aby uniknąć tej sytuacji. W przyspieszonych wyborach na Półwyspie Iberyjskim w praktyce wygrała lewica, bo jest w stanie utworzyć rząd z autonomistami, ugrupowaniami regionalnymi z Katalonii, Kraju Basków i in.
Trzaskowski będzie mordował dziki. Zabije ich niemało. Warszawskie parki spłyną krwią ciężarnych loch. Mniej więcej w ten sposób mogłyby komentować ostatnią decyzję prezydenta Warszawy o odstrzale dzików prawicowe media, gdyby chciały udawać „Wyborczą” czy TVN.
Po niedzielnych wyborach parlamentarnych w Hiszpanii wiemy na pewno, że wygrała je centroprawicowa Partia Ludowa (PP), na czele której stoi Alberto Núñez Feijóo, jeden z największych przeciwników obecnego premiera Pedro Sáncheza. Kierowana przez niego Socjalistyczna Partia Robotnicza (PSOE) zajęła drugie miejsce. Podium zamknęło konserwatywne ugrupowanie Vox.
Bieżący Wskaźnik Ufności Konsumenckiej (BWUK) w lipcu był wyższy o ponad 3 proc. niż przed miesiącem. O blisko 4 proc. wzrósł Wyprzedzający Wskaźnik Ufności Konsumenckiej (WWUK), który stanowi prognozę na przyszłość. To nie są tylko suche dane – jeśli przypomnimy sobie niedawną propagandę totalniackiej opozycji.
Nic mnie tak nie bawiło, choć powinno smucić, jak hipokryzja w politycznym grajdołku. Cóż, przyzwyczaiłem się. Kolejne tygodnie prekampanii, kiedy wszyscy udają, że nie trwa walka o głosy wyborców, potęgują chwytanie się o wszystko, byle w końcu PiS zaczęło spadać poparcie. A to już rodzi we mnie tylko współczucie dla dziennikarzy i komentatorów, którzy zawsze uważają, że mają patent na rację i prawdę. W odstępie zaledwie kilkunastu godzin, opozycyjni redaktorzy wytoczyli kolejne „działa" i afery", których akurat nie dostrzegali, gdy rządzili ich ulubieńcy.
„Pokaż mi, z kim przestajesz, a powiem ci, kim jesteś”. To powiedzenie dedykuję europosłom PO, Lewicy oraz Ruchu Hołowni, którzy głosowali przeciwko Polsce wraz z przedstawicielami mniejszości rosyjskiej na Łotwie i Estonii w Parlamencie Europejskim.
Donald Tusk i jego towarzysze chętnie mówią o zarobkach innych osób, a funkcjonariusze medialni POstkomuny gorliwie przekazy partyjne powielają. Całkowitym zaś milczeniem – to jeden z przykładów wewnętrznej cenzury w partyjno-medialnym froncie – objęty jest temat zarobków samego Tuska.