Magdalena Łysiak

Po wybuchu Wezuwiusza w 79 r. n.e. Pompeje zostały całkowicie zniszczone i zasypane pyłem wulkanicznym, jednak wkrótce po katastrofie na gruzach pojawili się ludzie. Byli to nie tylko ci, którzy ocaleli i wrócili do swoich domów, ale też napływali obcy, czasem bezdomni, czasem zaś tacy, którzy liczyli na znalezienie w ruinach kosztowności i bogactw. Dopiero w piątym wieku miasto opuścili ostatni jego mieszkańcy.

Wykopaliska prowadzone przez Muzeum w Wodzisławiu Śląskim doprowadziły do odkrycia najstarszych na tych terenach oznak bytowania człowieka. Około 10 tysięcy lat temu wodzisławskie Grodzisko zamieszkiwali ludzie, którzy pozostawili po sobie narzędzia krzemienne i inne półfabrykaty pochodzące z okresu schyłkowego paleolitu i mezolitu.

Tysiące wygładzonych otoczaków używanych w procach (śmiercionośnej broni z epoki brązu), groty strzał, zwęglone budynki i w pośpiechu pochowane szczątki ludzkie – to efekt pierwszego etapu wykopalisk, który zaczął się właśnie w miejscu starożytnej Troi. To także przejmujący dowód na prawdziwość krwawej i gwałtownej walki o miasto będące przez wieki jedynie homerowskim mitem, postrzeganym jako wytwór wyobraźni i talentu Homera.

Zamek Królewski w Warszawie zaprasza na wystawę, która pozwoli lepiej zrozumieć architekturę jako narzędzie wpływu – na przykładzie zrealizowanych i niezrealizowanych planów rozbudowy Zamku z okresu panowania królów z saskiej dynastii Wettynów (1697–1763). Przybliży również ten rozdział w dziejach Rzeczypospolitej, gdy kraj pogrążony był w politycznym kryzysie, ale jednocześnie przeżywał kulturowe ożywienie.