Autor nie dodał jeszcze swojego opisu.
Biedna ta Ukraina! I nie mówię tu nawet o ciągłym zagrożeniu, korupcji czy ogólnej posowieckiej beznadziei, jaka bywa udziałem jej mieszkańców. Myślę o tym, jak bardzo kraj nie ma szczęścia do swoich obrońców i przyjaciół. Po upadku ZSRS oddała swoją broń atomową za gwarancje bezpieczeństwa – ile były warte, widzimy co najmniej od 2014 r.
Ewentualne zbliżenie premiera Mateusza Morawieckiego z Matteo Salvinim i Viktorem Orbánem jest sprzeczne z polską racją stanu. Na Kremlu strzelają korki od szampana – komentowali niecały rok temu plany zacieśnienia współpracy PiS z kilkoma prawicowymi partiami europejskimi Borys Budka i Tomasz Grodzki na wspólnej konferencji prasowej. W tym samym czasie w najlepsze trwała finalizacja prac nad gazociągiem Nord Stream 2, najważniejszym przedsięwzięciem niemieckiej chadecji, siły politycznej rozdającej karty w Europejskiej Partii Ludowej, formalnie rządzonej przez Donalda Tuska. Dziś, gdy Europa znalazła się w przededniu wojny, zasada „o Niemcach dobrze albo wcale” nadal obowiązuje u polityków Platformy. Czy za chwilę rozciągnie się ona również na Rosję, tak jak było kilka lat temu?
Zawsze po przegranych wyborach, opozycja, zwłaszcza ta spod znaku Platformy Obywatelskiej, wchodzi w moment autorefleksji. Trzeba rozmawiać z ludźmi, spotykać się, być bliżej ich problemów, nie wolno też gardzić zwykłym wyborcą, a zamiast tego pochylić się nad jego losem – można przeczytać i usłyszeć z wielu stron i łamów. Pojawiają się też zapowiedzi podróży po kraju, a także prób wykreowania bardziej stawnego dla zwykłego odbiorcy, nieelitarnego przekazu. Jednak takie podejście zderza się natychmiast z dwiema potężnymi przeszkodami.
Partie opozycji dzieli stosunek do uznania przywództwa Platformy Obywatelskiej. Jak łatwo się domyślić, za jest sama PO, przeciw – wszyscy inni. Nie jest to jednak jedyne pole sporu między partiami. W ostatnim czasie politycy, a także wyborcy, różnicują się na podstawie podejścia do Polskiego Ładu, co jest pochodną poglądów ekonomicznych i stosunku do liberalizmu. Co więcej, dzieli ich nawet podejście do Prawa i Sprawiedliwości, które dla jednych pozostaje wrogiem numer jeden, a dla innych może być potencjalnym koalicjantem lub przynajmniej partnerem w przeprowadzaniu reform.
Dziś krytycy władzy żadnych porównań sobie nie żałują, mamy więc Rosję, Koreę i Białoruś jako figury retoryczne.
Waldemar Pawlak przed laty uzależnił Polskę nie tylko od rosyjskiego gazu, gdy zamiast szukać alternatyw, podpisał z Gazpromem umowę na wiele lat. Tylko dzięki interwencji UE nie obowiązywała ona do 2037 r., jak planował ówczesny rząd.
Leszek Balcerowicz ostatni raz urząd ministra finansów przestał pełnić 8 czerwca 2000 r., tego samego dnia przestał być też wiceprezesem Rady Ministrów. W grudniu tego samego roku nie podjął walki o trzecią kadencję przywództwa w Unii Wolności. Kilka tygodni później objął funkcję prezesa Narodowego Banku Polskiego, którą sprawował do 10 stycznia 2007 roku. Potem był już tylko zawodowym autorytetem ekonomicznym dla jednej strony sceny politycznej, dla drugiej pozostając raczej straszakiem i czarnym charakterem czasów transformacji ustrojowej.
Końcówka mojej szkoły podstawowej przypadła na fascynujące dla początkującego nastolatka czasy upadku komunizmu.
Marszałek Senatu Tomasz Grodzki, lubiący podkreślać, że jest trzecią osobą w państwie, spotkał się w Watykanie z papieżem Franciszkiem. To wydarzenie wpisuje się w schematy polskiej polityki z czasów, gdy politycy każdej opcji, z komunistami włącznie, uważali, że opłaca im się religijność na pokaz.
Pierwsze przekazy medialne na temat Polskiego Ładu wskazywały na to, że mamy do czynienia z falstartem. Jednak choć start programu nie odbył się bez problemów, z których tłumaczyć muszą się dziś politycy Zjednoczonej Prawicy, ogólny pozytywny odbiór zmian pozostaje wyższy od stopnia wyborczego poparcia dla koalicji rządzącej. Wydaje się więc, że to tak mocna krytyka reformy podatkowej była medialnym falstartem. Tymczasem ruszają kolejne fronty medialnej krytyki działań PiS, mające jeden wspólny mianownik – wiarę w krótką pamięć wyborców.
Od kilku dni politycy i sympatycy opozycji żyją tematem podsłuchów, czy szerzej, inwigilacji, jakiej poddane miały być osoby związane z Platformą Obywatelską i po prostu – przeciwnicy obecnej władzy.
Dotąd liberałowie odwoływali się najczęściej do niewidzialnej ręki rynku. Walka klasowa w komunizmie zaostrza się w miarę postępu, w liberalizmie natomiast walka polityczna zaostrza się w miarę braku postępów, co widzimy po zachowaniu Platformy i wypowiedziach Donalda Tuska.
Nie widzę, przynajmniej na tym etapie sprawy, powodów, by nie wierzyć przedstawicielom polskich służb i instytucji w sprawie rzekomego podsłuchiwania i inwigilacji trójki osób za pomocą izraelskiego systemu Pegasus. Z jednej strony mamy bowiem informacje, według których ktoś, nawet nie wiadomo za bardzo kto, miałby szpiegować polityka, adwokata i prokurator, przeciw nim zaś wypowiedzi pod nazwiskiem i, przede wszystkim, pod groźbą przyszłej odpowiedzialności karnej i politycznej.
Z pomysłów PiS na Polskę w 2021 r. ostały się przede wszystkim duże projekty infrastrukturalne na różnym poziomie wcielania w życie, takie jak budowa dróg i obwodnic (w tym Via Carpatia i otwarty już brakujący fragment Południowej Obwodnicy Warszawy), przekop Mierzei Wiślanej, CPK czy polski atom. Jednak ten ostatni przykład każe zadać pytania, czy zrobiono wszystko, co można było zrobić, i czy działo się to w odpowiednim czasie.
Zawetowanie przez prezydenta Andrzeja Dudę ustawy medialnej zostało fatalnie przyjęte przez jego elektorat. Dla wielu wyborców to kolejna pozycja z listy, na której znajduje się też zablokowanie reformy sądownictwa i odebrania stopni wojskowych funkcjonariuszom komunistycznego reżimu.
Według przytaczanego przez Marcina Paladego zestawienia preferencji polskich wyborców, przygotowanego przez portal Politico, nie widać tak naprawdę większych zmian w porównaniu rok do roku. PiS zyskało 2 pkt proc., Koalicja Obywatelska – 3, a tyle samo stracił Szymon Hołownia. Pozostałe uwzględniane przez sondaże Politico ugrupowania zaliczyły równie niewielkie korekty – Lewica 2 pkt proc. w dół, a Konfederacja i PSL po jednym punkcie procentowym w górę. Tak jakby kończący się rok nie obfitował w ważne dla naszej polityki wydarzenia. Tak jakby rząd nie obrywał z każdej strony, Donald Tusk nie wrócił do polityki, a Lewica nie jednoczyła się i nie dzieliła.
Odkąd pamiętam Święta Bożego Narodzenia (Wielkanoc też, ale w mniejszym stopniu) powszechnie były uważane za czas dobry, rodzinny i ciepły – „choć grudniowy” od razu irytująco dośpiewuje ukształtowana w PRL podświadomość muzyczna – a więc kojarzący się dobrze.
Chciałem na Święta napisać neutralny felieton o choinkach, które z roku na rok są z nami coraz dłużej, najpierw stawiane nieprzyzwoicie wcześnie przez handlowców, a potem trzymane przez ludzi najdłużej, jak się da.
Kreml oczekuje od Zachodu wolnej ręki nie tylko w kwestii Ukrainy, lecz także całej Europy Środkowo-Wschodniej, należącej po II wojnie światowej do strefy wpływów Moskwy.
Gdy kilka dni temu pojawiła się informacja o odejściu grupy parlamentarzystów z klubu Lewicy, wywołała niemałe poruszenie nie tylko wśród lewicowych komentatorów. Zainteresowanie tematem nie wyniknęło jednak z racji dużych politycznych skutków tego zdarzenia, choć utrata przez Nową Lewicę senatorów jest wydarzeniem dość istotnym. Jednak najbardziej zajmującym opinię publiczną aspektem sprawy jest dość zaskakujący kierunek migracji zbuntowanych parlamentarzystów. Skonfliktowana z Włodzimierzem Czarzastym grupa, której najbliżej jest do Koalicji Obywatelskiej, postanowiła stworzyć koło… Polskiej Partii Socjalistycznej. Dlaczego właśnie PPS? Tego nie wie chyba nikt, z nimi samymi na czele.