Autor nie dodał jeszcze swojego opisu.
Sprawa politycznych nadużyć w relacjach TSUE i polityków Europejskiej Partii Ludowej, zgodnie z przewidywaniami, zainteresowała tylko kilka europejskich tytułów prasowych i część polskiej klasy politycznej. Stara Europa udaje, że nie ma żadnego problemu. Tę ostatnią umiejętność ma przecież doprowadzoną do perfekcji.
Z okazji 40. rocznicy wprowadzenia stanu wojennego padło w naszej przestrzeni publicznej wiele ważnych i mocnych słów. W odpowiedzi na nie pojawiło się też trochę słów zakłamujących rzeczywistość i pamięć, mających tłumaczyć i usprawiedliwiać cudzą zdradę i własne zaprzeczenie wcześniejszym ideałom.
To nie jest najlepszy czas dla Europejskiej Partii Ludowej. EPL już w ostatnich wyborach do PE wypadła słabiej niż zazwyczaj, choć zachowała swą pozycję największej siły politycznej tego gremium. Polityka europejska jednak się zmienia, choć nie jest to proces jednokierunkowy. Nawet odwrotnie, można dopatrzyć się w nim, o zgrozo, pewnej dialektyki. Jeśli porównać wyniki wyborów do parlamentu Europejskiego z 2014 i 2019 roku widać osłabienie chadecji i socjaldemokracji, przy dużym wzroście znaczenia liberałów i trochę mniejszym, lecz również znaczącym, zielonych.
Wygląda na to, że skandal z udziałem unijnego wymiaru sprawiedliwości oraz polityków największej frakcji Parlamentu Europejskiego zainteresowanie budzi głównie w Polsce.
Zachowanie Marty Lempart podczas niedawnego najścia jej grupy na warszawską siedzibę Prawa i Sprawiedliwości wzbudziło wiele pytań o dalszą obecność tej feministycznej liderki w polskiej polityce. Niektórzy zdążyli już nawet ogłosić jej koniec, inni ostrożniej ograniczyli się do pytania, czy to już…? Na oba odpowiedź jest przecząca.
Zwrot „wielka chwila dziennikarstwa” przykleił się już na zawsze do Bartosza Węglarczyka, jednak szef Onetu nie jest jedynym, którego kolejne zawodowe kompromitacje lub tylko kontrowersyjne wypowiedzi są słowami tymi podsumowywane.
Ponieważ Barbara Kurdej-Szatan finalnie rozstała się nie tylko ze swoimi serialami, lecz także kontraktem reklamowym z Play, podniosły się z lewej strony glosy o polskiej wersji „cancel culture”, czyli kultury wykluczenia.
Widok sędziów, oklaskujących wystąpienie polityka i skandujących „zjednoczona opozycja” na fecie antyrządowego ugrupowania, bulwersuje. W teorii mamy prawo do uczciwego procesu, w praktyce bywa z tym… różnie
W ostatnich latach o rocznicach powstania Komitetu Obrony Demokracji mało kto pamiętał, dlatego huczne obchody z udziałem Donalda Tuska były dla wielu osób zaskoczeniem. Nie mniejszym niż sam fakt, że KOD w ogóle jeszcze istnieje. Ciekawe, ilu śledzących polską politykę, nawet z ponadprzeciętnym zainteresowaniem, wie, jak nazywa się obecny lider Komitetu Obrony Demokracji? Tusk, opromieniając KOD swoim blaskiem, odwołuje się do wyobrażenia czegoś, czego dawno już nie ma, pokazując przy tym, jak mocno tkwi w roku 2015. Coraz bardziej widać, że zmianę polityczną sprzed sześciu lat uważa on za niezawiniony przez tracących władzę wypadek przy pracy.
Komentarze, że będziemy jeszcze tęsknić za Angelą Merkel, pisane były nie z troski o Polskę, a ze skrajnego lizusostwa, jakie wobec pani kanclerz w ślad za Tuskiem przejawiali niektórzy komentatorzy. Nie znaczy to oczywiście, że w niemieckiej polityce może się cokolwiek zmienić z punktu widzenia Polski na lepsze, wręcz przeciwnie. Tyle tylko, że możliwe zmiany akcentów w politycznych planach naszego sąsiada bynajmniej nie są nie po myśli po-Merkelowych płaczek.
W poniedziałek zapadł wyrok w sprawie Krystiana O., który w 2019 r. na warszawskiej ulicy Sokratesa śmiertelnie potrącił mężczyznę, jadąc 135 km/h. Bandzior zza kółka skazany został na 7 lat i 10 miesięcy więzienia, a prawo kierowania pojazdami stracił na lat 15.
W czwartek w Warszawie odbyć miało się widowisko słowno-muzyczne „Chopin też był uchodźcą”. Zapowiedziano udział kilku weteranów polskiej estrady, aktorek i muzyków, a dochód obiecano przeznaczyć na pomoc dla koczujących w pobliżu polskiej granicy. Wydarzenie w poprzedzających je dniach było dość mocno promowane przez media, które wpisują się w doktrynę Iwony Hartwich („przyjmować jak leci”) i równie mocno krytykowane przez przeciwników wpuszczenia do Polski turystów z białoruskiego tranzytu. Tak czy inaczej, o koncercie było bardzo głośno, nim się odbył.
Pamiętają jeszcze Państwo na pewno brawurowe wejście Henryki Krzywonos do świata wielkiej polityki.
Sytuacja na granicy coraz wyraźniej przypomina wojnę, przebraną w kostium zamieszek. UE deklaruje pomoc, również finansową, jednak w parze z deklaracjami idzie skok na naszą kasę w postaci decyzji TSUE i kolejnych prób podważenia polskiego porządku prawnego.
Od początku zeszłego tygodnia nie da się już uciec od prostego stwierdzenia, że mamy do czynienia z pełzającą wojną. Oczywiście wciąż opisywać można ją przymiotnikiem „hybrydowa”, jednak jest to ryzykowne, ponieważ dla dużej części odbiorców wytrych ten pozwala odsuwać od siebie myśl o powadze sytuacji.
We wtorek, niemal w ostatniej chwili, doszło do kolejnego zwrotu akcji w sprawie Marszu Niepodległości. Kilka tygodni temu sugerowałem, by imprezę – jak w 2018 r. – patronatem objął prezydent RP.
Pojawienie się w Warszawie ronda Romana Dmowskiego nie powinno dziwić w kontekście historycznym, jednak był to fakt trochę zaskakujący. Przez większość czasu po 1989 roku w stolicy rząd dusz i władzę w Ratuszu sprawowały środowiska ukształtowane przez „Gazetę Wyborczą”, a dla tej Dmowski był symbolem zła, co gorsza – zła odradzającego się.
Niektóre media zachłysnęły się wiadomością, jakoby amerykański Kongres dyskutować miał o zagrożeniach demokracji w Polsce i na Węgrzech. Co więcej, konkluzja tej dyskusji miała być taka, że może warto zastanowić się nad sankcjami wobec Polski, w tym wycofania z naszego kraju wojsk amerykańskich, a nawet – wyrzucenia naszego kraju z NATO. Oczywiście prawda jest dużo mniej spektakularna.
Wszystkich Świętych bywało nieraz nie tylko świętem refleksji, lecz także odsłoną walki o prawdę i pamięć. U kogo na Powązkach Wojskowych będzie więcej zniczy i kwiatów, które groby otoczy wstydliwe zapomnienie, domknięte czasem jednym samotnym zniczem od rodziny?
Przez lata konserwatywne media zbyt łatwo szafowały określeniami typu „szokująca wypowiedź”, rzucanymi beztrosko wtedy, gdy osobom z drugiej strony barykady zdarzało się powiedzieć coś całkowicie zgodnego z ich światopoglądem, lecz kontrowersyjnego dla naszej strony. Ta gra na emocjach przekładała się na utrzymywanie odbiorcy w odpowiednim stanie zaangażowania. Skutkiem ubocznym jest jednak wytworzenie sytuacji znanej z mądrej przypowieści o chłopcu ostrzegającym przed wilkami. Gdy kolejna granica zostaje przekroczona, zaczyna brakować odpowiednio mocnych określeń. Tak jest w przypadku niedawnej wypowiedzi byłego RPO Adama Bodnara.