Autor nie dodał jeszcze swojego opisu.
Donald Tusk wstał wyjątkowo wcześnie rano, by na tle bloków Zduńskiej Woli apelować. Co nie daje mu spać? Smoleńsk. Obawa, że gdy kolejny raz zobaczyliśmy, iż Putin zdolny jest do wszystkiego, ze społecznej świadomości zniknie ten wyjątek, ta jedyna rzecz, z której polityczna i medialna tresura nakazują Rosjan rozgrzeszyć.
Tomasz Grodzki to polityk z największym ego w Polsce. Wbrew konstytucyjnemu podziałowi ról poszczególnych władz już wcześniej próbował prowadzić politykę zagraniczną. Dopóki ośmieszał się na własny rachunek, nie było to groźne dla całego państwa. Sytuacja wygląda jednak inaczej, gdy próbując lansować się wśród Ukraińców, wbija on klin między nasze narody i władze, kreując się na pierwszego sprawiedliwego i obrońcę Ukrainy. Marszałek Senatu idealnie wpisał się w potrzeby polityki rosyjskiej. I choć wywołał tym postępowaniem oburzenie wielu osób, to ma niemal pełne poparcie swojego środowiska politycznego.
Gdy tylko po raz pierwszy podczas obecnej napaści Rosji na Ukrainę skrzyknięto demonstrację pod ambasadą Federacji Rosyjskiej, pisałem na twitterze, ze równolegle zebrać powinny się tak naprawdę cztery takie zgromadzenia. Jedno tam, gdzie faktycznie pojawili się ludzie, pozostałe natomiast równolegle z nimi pod przedstawicielstwami Niemiec, USA i Unii Europejskiej.
Nie siedzę w głowie Matteo Salviniego, więc nie wiem, co dokładnie sobie myśli o Rosji i Putinie w ostatnich tygodniach. Ale dwie rzeczy mogę stwierdzić i bez tej wiedzy.
Jest taki kraj w Europie, który wciąż robi interesy z Rosją i blokuje tę najbardziej dla niej bolesną część sankcji. Jest taki kraj w Europie, który wymusił na całym kontynencie uznanie wyższości swego interesu, uzależniającego wszystkich od rosyjskiego gazu i kaprysów Moskwy.
Rosjanom nie należy wierzyć w ogóle i wydawałoby się, że dziś pod takim stwierdzeniem podpisałby się chyba każdy. Kto zaś podpisać by się nie chciał, spotkałby się z oskarżeniami o prorosyjskość. Nic bardziej mylnego. Nieufność wobec kremlowskich polityków w wielu głowach kończy się tam, gdzie zaczyna się szansa na uderzenie w PiS.
Jarosław Kaczyński z trójką premierów państw Europy Środkowo-Wschodniej udał się do Kijowa. Wydarzenie to przejdzie zapewne do historii, tak jak wcześniejsza, lecz powzięta w równie dramatycznych okolicznościach, wyprawa jego brata do Gruzji w 2008 roku. W tym samym czasie Donald Tusk również nie próżnował – udał się na Węgry, gdzie toczy się właśnie inna bitwa.
Premierzy Polski, Czech i Słowenii jadą do Kijowa. Skład delegacji reprezentującej Unię Europejską uzupełnia Jarosław Kaczyński. Gdy Kaczyńskiego w mediach było mało, bo kończył prace nad ustawą o obronie ojczyzny, bardzo go niektórym komentatorom brakowało i pytali o jego obecność mniej więcej co pięć minut.
Gerhard Schroeder nie jest ze swoim dobrowolnym zaangażowaniem w służbie Kremla jedyny ani wyjątkowy. Być może jest jednak najgorszy i dlatego nawet w kochających jeszcze miesiąc temu Rosję Niemczech stał się równocześnie symbolem, wrogiem numer jeden i kozłem ofiarnym. Byłego kanclerza opuścili współpracownicy, stracił też różne tytuły honorowe, a jego partyjni koledzy zastanawiają się, co zrobić, by wreszcie przestał być członkiem niemieckiej socjaldemokracji. Trochę przypadkiem, na fali wszystkich tych wydarzeń, dowiedzieliśmy się właśnie, że do 1 marca był też doradcą medialnego koncernu Ringier Axel Springer.
Spór o polityczną poprawność języka postanowił utworzyć swój nowy front w kwestii Ukrainy.
Po pierwszym zrywie zostało zarazem dużo i bardzo niewiele. Mamy kolejne sankcje, kolejne firmy wycofują się z Rosji, wydłuża się też lista osób, których dotykają na Zachodzie różnorakie nieprzyjemności… Zarazem jednak wciąż szerokim strumieniem w jedną stronę płynie gaz, a w drugą – pieniądze, za które morderca z Kremla kupi sobie kolejne dni napaści na Ukrainę, kolejne bomby i więcej amunicji.
Od pierwszych godzin napływu ukraińskich uchodźców Polska zdawała egzamin z gościnności. Pierwszym miastem, które zmierzyło się z wyzwaniem, był Przemyśl. Na sukces złożyły się ofiarność mieszkańców i ogromna pracowitość władz miasta, z prezydentem Wojciechem Bakunem na czele.
W sezonie teatralnym 1997/1998 sporo zamieszania zrobiła sztuka „Historia o Miłosiernej, czyli Testament psa”, wystawiona w warszawskim Teatrze Rozmaitości.
Zewsząd słyszymy o wojnie Putina, szaleństwie Putina, zbrodniach Putina, ofiarach Putina. Bardzo też chcemy wierzyć w innych Rosjan. Ale im bardziej szukamy, tym bardziej ich tam nie ma. Słyszymy o pojedynczych demonstracjach, deklaracjach, a sprzeciwiającym się polityce reżimu należy się ogromny szacunek.
„Jak to możliwe, że rząd PiS-u nie ma długoletniej umowy z Rosją na dostawy gazu? Na złość mamie odmrożę sobie uszy?!” – pytała pod sam koniec zeszłego roku Klaudia Jachira. Być może to jedna z tych jej publicznych wypowiedzi, których trochę żałuje. Ale być może nie, przecież tweety (a rzecz pojawiła się na Twitterze) można skasować, choć taki skasowany wpis też wygląda głupio, gdy każdy zdążył go już sobie zarchiwizować.
W ciągu pierwszego tygodnia inwazji Rosji na Ukrainę wyróżnić dało się kilka kierunków ataku na polskie władze ze strony opozycji i jej sympatyków. Można uznać je za grę na rzecz propagandy Moskwy lub po prostu próbę radzenia sobie z nową rzeczywistością, która potwierdziła słuszność wieloletniej polityki zagranicznej PiS i pokazała skuteczność naszych działań dyplomatycznych na arenie międzynarodowej.
Zachód, którego co światlejsi przedstawiciele jeszcze kilka dni temu zastanawiali się, czy zachowanie Putina nie jest wynikiem typowej arogancji uprzywilejowanych białych mężczyzn, okazał się idealnym celem dla kolejnej propagandowej operacji Kremla.
Na początku tygodnia, gdy w sprawie Ukrainy pytanie „czy” już zmieniło się w „kiedy”, a i odpowiedź „już” była dla wszystkich jasna, w Warszawie wylądowała delegacja Komisji Europejskiej. Delegacja zajęła się tym, co dla Unii w czasie wojny w Europie jest najważniejsze, czyli badaniem polskiej praworządności.
Rosja zaatakowała Ukrainę, co było do przewidzenia. Niestety równie przewidywalne jest zachowanie Zachodu. W dniu, w którym pierwszą, najdalej drugą, informacją w serwisach powinna być ta o rezygnacji z uruchomienia Nord Streamu 2, politycy naszej opozycji spotykają się z przedstawicielami Unii Europejskiej, by alarmować. Nie w sprawie rosyjskiego zagrożenia, lecz rzekomych naruszeń praworządności w Polsce.
W środę TSUE oddalił skargi Polski i Węgier, dotyczące uzależnienia wypłaty unijnych funduszy od tzw. mechanizmu praworządności. Naszą prawicową debatę publiczną zdominował przekaz emocjonalny i bardzo wobec decyzji Trybunału krytyczny, jednak pojawiły się również opinie, że wbrew pozorom nie jest ona wcale zła dla Polski.