Jak na złość pamiętam nie tylko o 10 maja sprzed dwóch lat, lecz także pewną propozycję Gowina, mającą w jego mniemaniu rozwiązać ówczesny kryzys polityczno-konstytucyjno-epidemiczny. Gdy bowiem Andrzej Duda notował w sondażach rekordowe poparcie, lecz zanosiło się też na absencję wyborców konkurentów, Jarosław Gowin zaproponował, by w związku z nadzwyczajnymi okolicznościami przedłużyć kadencję Dudy do 7 lat, pozbawiając go jednak prawa do ubiegania się o reelekcję. Gdyby plan ten został zrealizowany, prezydenta i zwierzchnika sił zbrojnych zmienialibyśmy w cieniu wojny. Zjednoczona Prawica zajęłaby się sobą jeszcze intensywniej niż obecnie, najpierw wybierając kandydata, a potem prowadząc mu kampanię. Kandydaci opozycyjni waliliby zaś w rząd jeszcze mocniej niż dziś, zbrojni w setki fejków, ruskie farmy trolli i wszystkie dobrodziejstwa, jakimi obrodziły nasze parszywe czasy. Prezydent straciłby zaś trzy lata prezydentury. Opozycja natomiast miałaby więcej czasu, by się dogadać, choć tu pewnie skończyłoby się tak samo jak dziś – brakiem efektu. Finalnie wybory przełożono, więc Platforma zamieniła fatalną kandydatkę na mającego większe szanse kandydata, w czym Gowin, niszczący już wówczas jedność koalicji, ma spory udział. Czy ówczesnemu wicepremierowi zależało w ogóle na wygranej Andrzeja Dudy? Zważywszy na to, że to z tego środowiska wywodziła się pani Turczynowicz-Kieryłło, która o mało co nie zdemolowała całej kampanii, jest to wątpliwe. Dziś Gowin nadal próbuje dogadać się z opozycją, ale na miejscu jego ewentualnych partnerów zaufanie dawkowałbym ostrożnie. Dlatego że pamiętam 10 maja 2020 roku.
Pamiętam, pamiętam
„10 maja 2020 – pamiętacie tę datę? Do dzisiaj, chociaż minęły już dwa lata, ciężko mi sobie wyobrazić, jak wyglądałaby Polska, gdyby wybory prezydenckie odbyły się tak, jak chcieli liderzy PiS: przeprowadzone przez wojsko” – pisze na Twitterze Jarosław Gowin.
