Autor nie dodał jeszcze swojego opisu.
Jednym z największych podstępów zła duchowego jest doprowadzenie do bagatelizowania go. W tych dniach widać szczególną aktywność tego zła. I słyszymy uspokajające zaklęcia dorosłych wyciągających pieniądze, by zaopatrzyć swoje dziecko w kolejny gadżet z trupią czaszką: „To przebieranki”, „Dzieci chcą się pośmiać”, „Chcą robić psikusy, to takie niewinne”.
Obraz ucieczki pana Piotra ulicami Śródmieścia w stolicy przed ścigającymi go funkcjonariuszami, utrwalony policyjną kamerą, przemawia mocno także swoją symboliczną wymową. Szczegóły tej dramatycznej, a nawet w jakimś sensie patetycznej sceny nie powinny być zapomniane.
Dlaczego został zabity ksiądz Stanisław Zbojnowicz z Jarosławia? Nikt na to pytanie nie potrafi odpowiedzieć. Nie poznano dotąd motywów nożownika z ukraińskim paszportem, który przyjechał do naszego kraju z Niemiec.
Czy pokój w mieszkaniu na Saskiej Kępie był naprawdę niewielki, czy może wydawał się taki mały, bo był wypełniony od podłogi do sufitu książkami? Dość ciemny, przypominał jaskinię, gdzie można się schronić, gdy schyli się głowę. Zgrzebna narzuta przykrywała łóżko, ascetyczne biurko, wąskie okno bez firanek – brak komfortu był uderzający w dzielnicy uchodzącej za luksusową. Ksiądz był skupiony, małomówny; nie zamierzał bynajmniej olśnić przybysza krasomówstwem i upewnić, że on „naprawdę wie”. Byłam wtedy dziennikarką prasy katolickiej i miałam kontakt z wieloma księżmi, ale w pamięci zapisał się najmocniej ten kapłan. Dlaczego właśnie on? Był przełom lat 80. i 90...
Szkoła w Polsce ma coraz większe ambicje. Nie tylko dba o zdrowie uczniów, by się nie przemęczali balastem niepotrzebnej wiedzy historycznej i religijnej, ale też by talerz był odpowiednio wypełniony – jedzeniem, które nie jest wsteczne, konserwatywne, zaściankowe.
20 lat temu dostałam dziwny list od córki dawnego sekretarza gminy Siemkowice (pogranicze ziemi łódzkiej i poznańskiej). Pisała, że jej ojciec przed wojną chadzał na polowania z Ksawerym Karśnickim, miejscowym dziedzicem – a ja przypomniałam jego postać w jakimś artykule. Autorka listu znała jego córkę, wygnaną po wojnie z rodzinnego dworu. I oto, choć minęło już tyle lat, postanowiła, ni mniej, ni więcej, „pobłogosławić mnie” za to, że tę rodzinę przypomniałam. Dlaczego?
Hilaire Belloc, słynny angielski pisarz, uświadamiał sobie jasno konsekwencje zdrady Polski przez Anglię i Francję w 1939 r. Próbował nazwać jej przyczyny. „Większość Anglików (w tym, oczywiście, polityków) nie ma pojęcia o historii Polski ani o roli, jaką Polska odgrywała również współcześnie, od czasu zaborów…
Chyba jesteśmy jedynym krajem na świecie, gdzie po ulicach stolicy swobodnie spacerują dzikie zwierzęta – dziki ze swoim licznym potomstwem. Trzeba ten nasz narodowy skarb chronić i umieć z niego skorzystać. Dlaczego nie wylansować dzików jako nowej marki Polski? To jest coś!
O czym dziś się rozmawia w eleganckim towarzystwie? Ano o tym, jak babcia przechowywała mleko w studni i mięso w komorze (w pomieszczeniu bez okien, gdzie zawsze był chłód). Słucham głośnej rozmowy dwóch pań w nowocześnie urządzonym sklepie ze zdrową żywnością w stolicy.
Są takie miejsca, w których przebywanie sprawia człowiekowi przyjemność. Miejsca tchnące ładem, za jakim tęsknimy. A gdy jeszcze ład ten posiada pewien estetyczny wdzięk i można tam coś naprawdę smacznego zjeść. Wtedy człowiek przez kilka kwadransów czuje się, jak kiedyś się mówiło, „jak w niebie”.
Jeśli ważny polityk, mąż stanu, prezentuje się publicznie wraz z żoną, para ta stanowi z reguły silnie oddziałujący przekaz. Podobnie jak niegdyś król i królowa, stają się oni naturalnym wzorcem postaw, którego wielu ludzi pilnie dziś potrzebuje. Przykład własny przemawia mocniej niż traktaty o małżeństwie, filmy o miłości, poradniki o relacjach męża i żony. Choć prezentacja takiej pary małżeńskiej to spektakl, wiele rzeczy jest starannie wyreżyserowanych i naiwnością byłoby szukać w tych obrazach pełnej prawdy o tych konkretnych ludziach i ich relacjach, to jednak nasza wyobraźnia rozpędza się tutaj, jest zachłanna, nienasycona, skłonna zatrzymywać się przy każdym szczególe garderoby i gestu, by odczytać jego znaczenie.
Głęboka znajomość naszych dziejów zrodziła sympatię G.K. Chestertona do Polski. Nasza historia była dla niego jedną z najbardziej budujących w dziejach świata. Zwłaszcza szlachecki rys kultury i rycerski etos, który przetrwał dłużej niż w jakimkolwiek innym kraju.
Sytuacja wokół Prawa i Sprawiedliwości przypomina dziś stan sprzed stu lat, gdy w Europie walczyły ze sobą dwa nurty – demokratyczny i autorytarny. Ten demokratyczny bywał nazbyt często kompromitowany korupcją i ostentacyjnym karierowiczostwem w partiach politycznych, autorytarny drażnił i niepokoił rządami silnej ręki, które przeistaczały się w dyktaturę. A jednak po stu latach budzimy się w podobnym stanie rzeczy: odczuwa się pewne znużenie demokracją, a wraz z nim nieufność wobec systemu partyjnego, jako nie tyle nieskutecznego, co zbyt kosztownego, wymagającego zbyt wiele zachodu, by zdobyć zaufanie niezbędnej większości. A zaufanie to rzadki klejnot.
Prezydent Karol Nawrocki przywołał podczas Narodowego Dnia Pamięci o Polakach – Ofiarach Ludobójstwa OUN i UPA słowa Zbigniewa Herberta: „niewiedza o zaginionych podważa realność świata”.
Tak krzyczą dzieci na podwórku, gdy chcą napiętnować kłamczucha w swoim gronie. Czerwony jak burak winowajca najczęściej ucieka i ukrywa się w krzakach. Płonie ze wstydu. Nie śmie stanąć wobec rówieśników z podniesionym czołem. Dziś taki okrzyk rozlega się często, ale zdemaskowani kłamcy tylko otrzepują ubrania i uśmiechnięci paradują dalej w szeregach elity.
„Dzietność”, „demografia”, „model myślenia o kryzysie demograficznym” i inne zwroty pojawiające się coraz częściej w ustach polityków, ekspertów, publicystów, zatroskanych, że w Polsce nie rodzą się dzieci, wywołują u przeciętnego człowieka specyficzne skutki. Jakie? Najczęściej głośne ziewanie, znużenie i niechęć. Im więcej podobnych słów, tym irytacja jest większa. Może debata publiczna powinna być prowadzona z większą werwą, żeby zelektryzować? Znowu pudło. Nikt już nie chce żadnych debat. Mamy ich dość.
Jeśli chcesz zostać oszołomem (psychopatą, fiśniętym, niespełna rozumu), musisz krytykować rząd i patrzeć krzywo na ościenne mocarstwa, naszych wypróbowanych sojuszników w walce z polską głupotą i zadufaniem. Musisz wspierać Wolne Media, upominać się o dziennikarzy wsadzanych do aresztu. Musisz chodzić na patriotyczne manifestacje.
Wasza szansa, Polacy, to odpady. Zbierajcie i noście plastikowe butelki, nakrętki i puszki, ciułajcie po parę groszy, może z głodu nie umrzecie. Zamieńcie uprawy w lasy i torfowiska. Zlikwidujcie kopalnie, przemysł, flotę. Pełzać możecie sami, kolej tylko do przewozu towarów.
Stało się. Rodzice, wychowawcy i nauczyciele wychodzą na ulicę. Chcą się spotykać bez pośredników, słuchać siebie nawzajem, wspierać się, pomagać sobie. Bo chodzi o powierzone im dzieci, o obronę bezbronnych zagrożonych deprawacją, moralnym zdziczeniem, wyzuciem z wiary, kultury, odebraniem szans na zdobywanie prawdziwej wiedzy, w zamian poddanie ideologicznej młócce. Wszystko w państwowej szkole.
Niedźwiedzie i dziki są prawdziwymi beneficjentami uśmiechniętej Polski. Czytać nie potrafią, a i tak wiedzą doskonale, że pod rządami KO i spółki włos im z łba nie spadnie, gdy obalają swoim cielskiem i zagryzają ludzi, gdy depczą, tratują, co człowiek zasiał.