Czy my, Polacy, dzieląc się opłatkiem, potrafimy usłyszeć to, co jest prawdziwą treścią przesłania płynącego do nas wraz ze światłem betlejemskiej stajenki?
W równą rocznicę wybuchu Powstania Listopadowego, 29 listopada 1860 roku, pod kościołem karmelitańskim w Warszawie zebrał się patriotyczny tłum. Wspólne modlitwy i śpiewy przed statuą Matki Boskiej (postawionej tam rok wcześniej), zorganizowała grupka studentów z Karolem Nowakowskim na czele. Notabene, jeśli ktoś kiedyś będzie w Warszawie w okolicy owego kościoła, zwanego też przesuwnym, niech zajrzy „za plecy” tej Matki Boskiej: nadal jest tam wyryty napis z datą 1859.
„Legiony to żołnierska nuta, Legiony to straceńców los” – śpiewali legioniści Piłsudskiego, jadąc wagonami do miejsc internowania w roku 1917. Beliniacy mieli ze sobą ułańskie czaka. Nawiązywały one kształtem do tych sprzed stu lat, do tych które mieli na głowach żołnierze Legionów Polskich bijących się o Rzeczpospolitą w blasku napoleońskich orłów.
Zapewne wielu Polaków czuje dumę patrząc na poczynania swojego prezydenta. Obstawiam (nawet jeśli sondaże tego jakoś nie pokazują), że tę dumę czuje ich coraz więcej – mają bowiem ku temu powody. Owszem, będą pluć, jątrzyć i sarkać ci, dla których „okrągły stół” to nie zabytkowy mebel, ale artefakt o jakiejś wielkiej mocy, istna relikwia ludu z Czerskiej i Wiertniczej. Tak, będą plwać jadem i gotować się ze złości. Ale dla normalnych ludzi takie posunięcie, jak oddanie owego symbolu transformacji do Muzeum Historii Polski, to po prostu ruch mądry i racjonalny.
Cesarz Oktawian August zdawał sobie doskonale sprawę, że podczas drogi na szczyt władzy musi otoczyć się zaufanymi ludźmi. Jednym z nich był wierny przyjaciel jeszcze z czasów szkolnych, „homo novus”, Marek Wipsaniusz Agrypa – zwycięzca spod Akcjum, budowniczy akweduktów i wielu budynków użyteczności publicznej w Rzymie. Dzisiaj jego imię znane jest każdemu turyście zwiedzającemu Wieczne Miasto, który robi sobie zdjęcie Panteonu – na frontonie widnieje bowiem napis poświęcony Agrypie. Czy jednak ów turysta wie, że to samo miano mogłoby być wypisane na fontannie di Trevi?
