Pani Joanna Mucha odniosła się do nowych propozycji programowych PiS. Stwierdziła, że właściwa piątka PiS to „dwie wieże, koperta, Kujda, KNF i PCK”. Przytaczam to, bo pani Mucha zapewne nie wymyśliła tego sama – jacyś ludzie odpowiadający za propagandę PO-stkomuny napisali to prawdopodobnie w przekazach dnia i teraz politycy totalnej będą to recytować.
Ostatni weekend otworzył kolejny rozdział krwiożerczego, polskiego antysemityzmu. Tym razem sama francuska minister wstrząśnięta faktem, że Polacy, którym nie podoba się oskarżanie całego narodu polskiego o Zagładę (przy jednoczesnym wybielaniu Niemców i tych, którzy z nimi kolaborowali), wystosowała żądanie do Gowina, by zajął się polskimi antysemitami, którzy przeszkadzają Grossom i innym Grabowskim wygłaszać swoje brednie na paryskich konferencjach.
Dwanaście lat temu ukazała się w Polsce głośna książka amerykańskiego historyka Thomasa Franka zatytułowana „Co z tym Kansas?”. Autor wyjaśniał w niej, dlaczego liberałowie w USA stracili zaufanie znacznej części Amerykanów, także spośród niższej klasy średniej, czyli lepiej zarabiających robotników, drobnych przedsiębiorców, ciężko pracujących ludzi z amerykańskich przedmieść.
Planowanie przez ZNP strajku w przeddzień egzaminu gimnazjalnego i ósmoklasisty jest nie tylko nieodpowiedzialne, ale też z punktu widzenia interesu nauczycieli całkowicie irracjonalne. Już sama intencja protestu w tak ważnym dla dzieci i ich rodziców czasie musi spotkać się z negatywnym odzewem Polaków.
Grupa polityków związanych z Koalicją Europejską wystosowała apel „Wprowadźmy w Polsce euro”. Zdaniem podpisanych pod listem osób wśród argumentów przemawiających za przystąpieniem Polski do strefy euro znalazł się też taki, że „członkostwo w strefie euro zwiększy nie tylko bezpieczeństwo ekonomiczne, ale również polityczne Polski”.
W czasach prezesury profesora Kurtyki IPN postrzegany był jako największy sukces wolnej Polski.
Jesteśmy już po głównych uroczystościach upamiętniających bohaterów antykomunistycznego powstania z lat 1944–1963. Wprawdzie w wielu miejscach Polski odbędą się jeszcze okolicznościowe wykłady, pokazy czy marsze pamięci, warto jednak pokusić się o kilka uwag podsumowujących, związanych z tegorocznymi obchodami Narodowego Dnia Pamięci Żołnierzy Wyklętych.
Ideowa deklaracja tak zwanych liberałów, czytaj neomarksistów, zawarta w jednym tytułowym zdaniu, to jedyna reakcja na nowy program socjalny PiS. Rzecz jasna żaden europejski neomarksista nie odważył się w takiej formie zilustrować swojej bezsilności, ale oni niczego nie muszą mówić, żeby przyzwoity człowiek wiedział, co im się marzy. Przez blisko 25 lat, z małymi przerwami, był wdrażany wyłącznie jeden program, polegający na ekonomicznym zaszczuwaniu Polaków i zamianie narodu na tanią siłę roboczą dla zachodniego kapitału.
Ataki Izraela i amerykańskich Żydów na Polskę wywołują słuszne oburzenie i zapotrzebowanie społeczne na obronę przed tą agresją i kampanią dyfamacyjną. Wielu czytelnikom wystarczy, że ktoś opisuje knowania przeciwko Polsce (roszczenia, nasz rzekomy udział w Holocauście) oraz amerykańskie wsparcie dla próby wyłudzenia od nas haraczu (uchwała 447), i nie zauważa różnicy we wnioskach wysuwanych przez autorów. Po prostu ma być o Żydach, gdyż takie jest zapotrzebowanie patriotów.
Wybitny francuski filozof, którego bardzo cenił św. Jan Paweł II, Paul Ricœur mówi: „W totalitaryzmie chodzi o projekt stworzenia nowego człowieka”. Mamy za sobą dwa totalitaryzmy: komunizm i niemiecki narodowy socjalizm. Mieszkańcy sytego oraz zaczadzonego intelektualnie i odrętwiałego moralnie Zachodu są na 100 proc. pewni, że totalitaryzmy należą już tylko do przeszłości. Tymczasem na naszych oczach powstaje nowy totalitaryzm, który ma kształt wielogłowej hydry. Wielu go jeszcze nie zauważa, ponieważ ukrywa się za atrakcyjnymi maskami: nowoczesności, postępu, liberalizmu, praw człowieka, tolerancji, walki z dyskryminacją itd.
Łatwiej dziś wyjść trzeźwym z góralskiego wesela niż nie natrafić na jedną z tysięcy uczonych dyskusji o internetowych trollach, fake newsach czy innych brudnych sztuczkach, których używa Rosja, by destabilizować zachodnie demokracje.
Naczelny mufti Rosji Rawil Gajnutdin powiedział podczas konferencji w rosyjskim parlamencie, że za 15 lat 30 proc. mieszkańców Rosji będą stanowili muzułmanie. Obecnie to mniej więcej 12 proc. Prawosławny arcybiskup Dmitrij Smirnow poszedł dalej i powiedział, że w 2050 r. „nie będzie już żadnych Rosjan” (etnicznych, prawosławnych Rosjan).
Tytuł felietonu mi się podoba. Fajny, nie za oryginalny, ale prawdziwy. O co chodzi? Ano od pewnego czasu siedzę godzinami w bibliotece, studiując prasę z lat 90. Przy okazji poszukiwań nie mogę oprzeć się lekturze artykułów poświęconych sprawom politycznym i okołopolitycznym.
Kiedy zmieniło się postrzeganie Żołnierzy Niezłomnych? Proces był bardzo długi i skomplikowany. Trudności wynikały stąd, że na polskich żołnierzach komuniści dokonali podwójnego morderstwa. Najpierw wyeliminowali ich fizycznie, a potem starali się zabić pamięć o nich.
Nakładem wydawnictwa Dwie Siostry ukazała się książka dla dzieci „Odpowiedz mi! Dzieci pytają o intymne sprawy”. Jednak pozycja sprowadzająca miłość do seksu i posługująca się wulgarnym językiem jest – wbrew intencjom autorek – żywym przykładem tego, jak o tych delikatnych sprawach z dziećmi nie rozmawiać. A także niejedynym przykładem takiego przekroczenia granic w wytworach popkultury adresowanych do najmłodszych.
Ponad 100 mkw. paraklasztornego pomieszczenia, w którym zgromadzono 80 tys. książek. Wszystkie zamiast banalnie stać, leżą jedna na drugiej na regałach wysokich na siedem metrów, „ponieważ tak lepiej widać tytuły”. – Piękna tapeta, nieprawdaż? – pyta gospodarz tej niezwykłej, mieszczącej się w paryskim mieszkaniu biblioteki, zachwalając przy okazji jej walory akustyczne. Podobno dźwięk w tych ścianach rozchodzi się nie gorzej niż w operze wersalskiej. Kto wie, a może nawet lepiej.
Wolne kraje Zachodu, które opierają się na wartościach chrześcijańskich, mają wiele przewag nad dyktaturami i oligarchiami. Mogą wymieniać elity polityczne, mają swobody życia codziennego, zazwyczaj żyją dostatniej i stabilniej niż sąsiedzi pod rządami Łukaszenków, Putinów czy Chomeinich.
Przyznam, że pierwszą moją reakcją na ogłoszenie Piątki Kaczyńskiego było uczucie wkurzenia. Nie na samą treść propozycji oznaczających kolejne zwiększenie egzystencjalnego bezpieczeństwa Polaków, lecz na fakt, że stało się to tak późno. Jeżeli bowiem w ciągu trzech lat w miarę rozsądnego gospodarowania wspólną skarbonką (choć bynajmniej dalekiego wciąż do ideału) możliwe stało się zwielokrotnienie sumy transferów społecznych i to bez ryzyka dla budżetowej stabilności, to oczywiste staje się pytanie, co robiły poprzednie ekipy rządzące i wspierający je władcy umysłów przez minione blisko 30 lat?