Są takie filmy, które zostają z nami na długo. I takim pozostaje, bez wątpienia, obraz „Kapitan Wołkonogow uciekł” reżyserskiego duetu Nataszy Mierkułowej i Aleksieja Czupowa. O czym jest ten film? Na pierwszy rzut oka to opowieść o ucieczce enkawudzisty przed śmiercią, na którą skazać go chcą jego dawni towarzysze.
Zachowanie Marty Lempart podczas niedawnego najścia jej grupy na warszawską siedzibę Prawa i Sprawiedliwości wzbudziło wiele pytań o dalszą obecność tej feministycznej liderki w polskiej polityce. Niektórzy zdążyli już nawet ogłosić jej koniec, inni ostrożniej ograniczyli się do pytania, czy to już…? Na oba odpowiedź jest przecząca.
Ostatnio złożyłem wizytę w Turcji jako przewodniczący EU–Turkey Friendship Group. Poza spotkaniami na szczeblu rządowym i parlamentarnym, a także sportowym, co w moim przypadku jest nieuniknione, gościłem również w siedzibie międzynarodowej organizacji związanej jednak ściśle z kulturą i historią Turcji oraz jej językiem.
Jesteśmy obecnie świadkami i zarazem uczestnikami dwóch sposobów przeżywania rzeczywistości i jej interpretacji. Mimo że chrześcijanie wydają się przytłoczeni narracją liberalno-lewicową i antychrześcijańską oraz nieco zagubieni, to jednak do nich należy przyszłość, ponieważ to ich nadzieje mają solidne ugruntowanie i to oni są otwarci na Wielką Nadzieję.
30 lat temu Polska jako jeden z pierwszych krajów na świecie uznała niepodległość Ukrainy. To wtedy ostatecznie rozpadł się Związek Sowiecki. Dla prawie wszystkich krajów powstałych na gruzach komunistycznego imperium to chwalebna data. Jak i dla całego świata, bo rozpad ZSRS uczynił na lata świat bezpieczniejszym. Tylko właściwie dwa kraje uważają rozpad sowieckiego państwa za zło – Rosja i Białoruś (rozumiana jako reżim Łukaszenki, a nie naród białoruski).
Spotkanie na The Warsaw Summit liderów partii prawicowych i konserwatywnych z całej Europy, zwołane przez prezesa Prawa i Sprawiedliwości Jarosława Kaczyńskiego, jest pierwszym krokiem w nowej, zasadniczej grze, jaka rozpoczyna się w Europie.
dy miesiąc temu przeczytałem wywiad prezesa TSUE, barona Koena Lenaertsa, w którym powiedział on w płaczliwym tonie, że „praworządność oznacza bardzo wiele w UE, właściwie wszystko”, pokiwałem głową.
Ileż szumu wywołał niegdyś ten znakomity plakat „Gazety Polskiej” oskarżeń o polski szowinizm i pogardę wobec innych narodów. Ale to nie my, a sami Rosjanie wynaleźli termin „raszyzm”, zręcznie łączący rasizm z istotnie dość pogardliwym zniekształconym z angielskiego Russia - „Rasza”, czy jak wolą Ukraińcy - „raszka”.
Zwrot „wielka chwila dziennikarstwa” przykleił się już na zawsze do Bartosza Węglarczyka, jednak szef Onetu nie jest jedynym, którego kolejne zawodowe kompromitacje lub tylko kontrowersyjne wypowiedzi są słowami tymi podsumowywane.
Debata, która odbyła się w zeszłym tygodniu w Parlamencie Europejskim na temat kryzysu na polsko-białoruskiej granicy, nie przyniosła żadnych rozstrzygnięć. Przynieść ich nie mogła, bo te debaty z zasady o niczym nie rozstrzygają.
Nienarodzone dzieci opisywane są poprzez wulgaryzmy, tak prymitywnie odczłowieczane, że aż trudno wyobrazić sobie, by można było odnaleźć jeszcze niższe poziomy chamstwa i prostactwa. Chodzi rzecz jasna o wywołanie niechęci do macierzyństwa i poprzez to propagowanie aborcji na życzenie.
Decyzja parlamentu, by odrzucić kolejny z wielu projektów Fundacji Pro Prawo do Życia, wbrew pozorom i zamysłom serc wielu jest - z perspektywy obrony życia (bo inna mnie nie interesuje) jest słuszna. Ani to ten czas, ani nie ta treść prawa, ani metoda osiągania celów.
Dziś nie o polityce, a lekturze z gatunku obowiązkowych. Czytelnikom „Niezależnej” chciałbym gorąco zarekomendować zbiór wywiadów z naszymi olimpijczykami „Gdy milkną oklaski. Opowieści weteranów polskiego sportu”.
Rozbuchany w mniemaniu o sobie Adam Michnik nie może pogodzić się z rzeczywistością, która coraz wyraźniej pokazuje mu jego właściwe miejsce w dzisiejszej Polsce.
Ponieważ Barbara Kurdej-Szatan finalnie rozstała się nie tylko ze swoimi serialami, lecz także kontraktem reklamowym z Play, podniosły się z lewej strony glosy o polskiej wersji „cancel culture”, czyli kultury wykluczenia.
Mało jest w Polsce zjawisk tak patologicznych, a jednocześnie przemilczanych i nieopisanych w debacie publicznej, jak badania słuchalności stacji radiowych.
Podczas zwycięskiej ofensywy azerskiej rok temu na trudnym, górzystym polu boju w Karabachu, odwojowywanym po 30 latach armeńskiej okupacji, specjaliści odnotowali całkowicie nowe taktyki, których analiza ważna jest i dla nas. Z dwóch powodów. Pierwszy – sytuacja geopolityczna pogarsza się, a w naszym regionie bliska jest wybuchu wojny. Tej prawdziwej, bo do tzw. hybrydowej już się niestety przyzwyczailiśmy. Drugi powód to nadal niedostateczny po latach zaniedbań i świadomego niszczenia przez rządy PO stan liczebny i poziom uzbrojenia Wojska Polskiego. Nie można dopuścić, by najnowocześniejsze w tym względzie rozwiązania pojawiły się za późno, jak w 1939 r., gdy polskiego nieba musiały bronić przestarzałe samoloty, bo nowe były na etapie prototypów.
Znów historia powtarza się jako farsa. Rafał Trzaskowski przed jedną z kilkuset podkomisji Izby Reprezentantów USA rozpoczął swoje wystąpienie słowami Lecha Wałęsy z jego historycznego przemówienia z 1989 r. Przy całej złożoności postaci Wałęsy miał on mandat do wypowiedzenia słów: „My, naród” („We the people”) nawiązujących do preambuły amerykańskiej konstytucji.