W ostatni weekend na krakowskim Rynku aktywiści inicjatywy „Dość milczenia – stop klerykalizacji Polski” zbierali podpisy pod petycją ws. usunięcia abp. Marka Jędraszewskiego z kapituły najwyższego krakowskiego odznaczenia Cracoviae Merenti. „Podpisz petycję – wyrzuć Jędraszewskiego” – promują akcję językiem nienawiści i pogardy.
W przyszłym roku nastąpi zmiana warty w Pałacu Elizejskim. Tymczasem znad Sekwany płyną pozytywne sygnały w stronę naszego kraju. Zbliżenie Polski i Francji może stać się realną przeciwwagą dla dominacji Niemiec w Europie. Bardzo silne poparcie ze strony Paryża może zwiastować nowe rozdanie w stosunkach z Warszawą, które będzie realizowane poza formułą Trójkąta Weimarskiego.
Piszę te słowa z europarlamentu tuż po debacie z udziałem Mateusza Morawieckiego. Przemówienie polskiego premiera 21 razy przerywały oklaski. Umocnił on przekonanych, a może także zachęcił do odwagi tych europosłów z innych krajów, którzy ukradkiem przyznają nam rację i składają gratulacje.
Wystąpienie premiera Mateusza Morawieckiego w Parlamencie Europejskim nie miało na celu przekonania posłów co do rzeczywistej sytuacji w Polsce. Kto chciał ją poznać, zna ją od dawna; komu wygodniej głosić, że Polska gwałci standardy unijne, dalej będzie to głosił.
W Polskim Związku Piłki Nożnej powinna powstać specjalna komórka, która dbałaby o bezpieczeństwo związku, członków zarządu i zespołów reprezentacyjnych. Po odkryciu podsłuchu w gabinecie Cezarego Kuleszy, nowego szefa piłkarskiej centrali, okazało się, że odpowiedzialność za te kwestie jest od lat rozproszona i znajduje się m.in. w komórkach… administracyjnych.
Wysłany do przywódców UE list i wczorajsze przemówienie w Parlamencie Europejskim to dwa bardzo mocne wystąpienia premiera Mateusza Morawieckiego, które mogą zaważyć nie tylko na politycznej przyszłości naszego kraju, lecz i samego premiera. Morawiecki był konkretny, asertywny i stanowczy, w pełni oddał obawy nie tylko swojego elektoratu, lecz wszystkich zaniepokojonych kierunkiem, w jakim zmierza dzisiejsza Unia.
W czwartek 14 października w Bejrucie zawiązała się demonstracja libańskich szyitów, którzy poszli przed Ministerstwo Sprawiedliwości. Zwolennicy Hezbollahu i Amalu (Libańskie Oddziały Oporu) w trakcie przemarszu przez libańską stolicę domagali się dymisji Tareka Bitara – sędziego, który prowadzi śledztwo w sprawie eksplozji w bejruckim porcie. W tej największej nieatomowej eksplozji zginęło ponad 200 osób, a miasto zostało w znacznej mierze zniszczone. Na przejściu Tayouneh demonstracja została ostrzelana przez snajperów i doszło do kilkugodzinnych starć pomiędzy Hezbollahem i Amalem a niezidentyfikowanymi sprawcami. Zginęło siedmiu szyitów, kilkunastu zostało rannych.
W sobotę w RMF, w poniedziałek w tygodniku „Sieci”, a w środę u nas, w „Gazecie Polskiej” – prezes Jarosław Kaczyński udziela kolejnych wywiadów, w których bardzo ważne miejsce zajmują tematy relacji z UE i reformy wymiaru sprawiedliwości. Dziś premier Mateusz Morawiecki przedstawi stanowisko Polski w Parlamencie Europejskim, występując w ramach debaty po decyzji Trybunału Konstytucyjnego, potwierdzającego wyższość polskiej konstytucji nad wyrokami TSUE w dziedzinach nieobjętych traktatami. „Czy liberalno-lewicowa większość coś z niego zrozumie?” – pyta na Twitterze europosłanka PiS Beata Mazurek. Problem jednak nie w zrozumieniu słów premiera, a w tym, że role w tej sztuce rozpisane są od 2015 r.
Zjednoczona Prawica wyraźnie przegrywa dyskusję w sprawie rosnących cen. Duża część Polaków jest skutecznie przekonywana, że za wzrost cen odpowiada program 500+. Wielu naszych rodaków wierzy również liberalnym mitom.
Od kilku dni ktoś rozsyła po instytucjach państwowych (m.in. ministerstwach Aktywów Państwowych i Infrastruktury) pytania mające szkalować prezesa jednego z portów lotniczych. Są one związane z rzekomą publikacją w mediach. Problem w tym, że nie wiadomo, gdzie taki materiał się ukazał, a sama korespondencja jest podpisana imieniem i nazwiskiem dziennikarza, który… nie istnieje.
W czasie naszych zmagań o otrzymanie z Brukseli należnych nam pieniędzy z Funduszu Odbudowy warto przypomnieć pewną historię. Dawno, dawno temu, kiedy nad naszą częścią Europy unosił się zaduch czerwonej zarazy, trzech chrześcijan: z Niemiec – Konrad Adenauer, Francji – Robert Schuman i Włoch – Alcide De Gasperi, wymyśliło ponadnarodowy twór, nazwany później Europejską Wspólnotą Gospodarczą, a jeszcze później Unią Europejską.
Kanclerz Angela Merkel w wystąpieniu po otrzymaniu Europejskiej Nagrody im. Karola V ponownie zażądała prowadzenia wspólnej, europejskiej polityki migracyjnej. – Pomimo licznych utrudnień nie należy ustawać w wysiłkach aż do chwili uzyskania przełomu w tej sprawie – powiedziała, nawiązując do sprzeciwu m.in. Polski wobec podziału uchodźców między kraje UE.
Nawet dla postronnego obserwatora polityki międzynarodowej staje się jasne, że to nie Donald Trump i jego osobowość były przeszkodą dla poprawy relacji między USA a Europą, lecz istnieje strukturalny konflikt interesów. Trump tylko w swoim stylu go artykułował.
Kręciłem kiedyś dokument o klasztorze prawosławnym św. Onufrego w Jabłecznej. W przerwie zdjęć pożywialiśmy się z ekipą w barku położonym tuż nad Bugiem i staliśmy się świadkami niezwykłego zdarzenia. Oto z białoruskiego brzegu plusnął do rzeki młody psiak i zaczął płynąć ku nam.
Trudno przesądzać, czy sprawiająca wrażenie pojednawczej wypowiedź Angeli Merkel wzywająca polityków Komisji Europejskiej do negocjacji z Polską i Węgrami taka w istocie jest. Kanclerz mówi, że KE powinna odejść od konfrontacji i rozmawiać z Warszawą, ale dodaje, że szukanie kompromisu można rozpocząć po orzeczeniu TSUE, który ma ocenić legalność mechanizmu uzależnienia wypłaty z Funduszu Odbudowy od przestrzegania praworządności (jak wiemy, znaczyć to może właściwie wszystko, co nie podoba się niektórym politykom europejskim i liczącej na nich totalnej opozycji w kraju).
Gdy w lipcu 2010 r. Antoni Macierewicz został przewodniczącym zespołu zajmującego się Smoleńskiem, znajomy stwierdził, że to niedobrze, bo ten jego wizerunek... Spojrzałem mu w oczy i powiedziałem: „Każdy, kto uczciwie zajmie się Smoleńskiem, będzie miał za miesiąc równie zły wizerunek.
To słowo kiedyś miało neutralny wydźwięk, oznaczając po prostu zgrupowanie blisko siebie położonych wysp, ale później wkroczyła literatura. My mieliśmy „Archipelag ludzi odzyskanych”, socrealistyczne dzieło wielce utalentowanego Igora Newerlego, które utonęło w niepamięci po pojawieniu się napisanego 10 lat później „Archipelagu GUŁag” Sołżenicyna.
Nie trzeba było być prorokiem, by tuż po zakończeniu ogłoszonego wielkim sukcesem zgromadzenia w obronie polskiego członkostwa w Unii Europejskiej przewidzieć, że władze Warszawy będą chciały zabronić organizacji Marszu Niepodległości.