Ukraina od początku tej wojny wysyła kolejne listy, prośby i apele. Wysyła też dyplomatów z prostym komunikatem do naszych niemieckich sąsiadów: chcemy od was broni. W zeszłym tygodniu z dziennikarzami w Berlinie spotkał się kanclerz Scholz i postanowił pokazać raz jeszcze całemu światu, że w sprawie tej wojny Niemcy grają po stronie Rosji.
Izabela Leszczyna, jeden z czołowych polityków Platformy Obywatelskiej, przyznała, że na początku wojny „chciała oddać Donbas Putinowi”.
W tym tygodniu w felietonie dla „Gazety Polskiej” piszę o tym, jak Rosjanie na własne życzenie zyskali śmiertelnych wrogów. Brutalnie zaatakowali bowiem mówiących na ogół w tym samym języku wschodnich Ukraińców. Ludzi, którzy często mieli z Rosją silne związki rodzinne lub towarzyskie, nie zdradzali przesadnych ciągot ku zachodowi, a zapewne też samą granicę z sąsiednim państwem traktowali raczej czysto administracyjnie. Na pewno nie widzieli zaś w Moskwie swego przeciwnika, ba, jakiegokolwiek zagrożenia.
Rosja nie ustaje w groźbach. Ostatnio coraz częściej na jej ustach pojawia się ostrzeżenie przed zagładą atomową. Ostrzeżenie, które ubrane jest w religijne slogany.
Przestrzegam przed uznaniem, że Rosja jest słaba. Nie doceniać Rosji – to grzech ciężki w polityce międzynarodowej. Rzecz jasna, z drugiej strony nie należy jej demonizować i nie należy jej przeceniać, bo Moskwa zawsze gra powyżej tego, co ma w kartach. Jednak uznanie, że skoro Rosja radzi sobie słabiej na Ukrainie, niż to zakładała, to znak, iż rosyjski diabeł przestał ogonem machać w różnych częściach Europy i świata – to wielki błąd.
Od Gersdorf wam wara, a do Szydło możecie się przyczepiać do woli – głosi niepisany katalog zasad pismactwa III RP.
Finał Pucharu Polski w piłce nożnej od niemal 10 lat elektryzuje kibiców w trakcie tzw. długiego weekendu. Od sezonu 2013/2014 każdy mecz finałowy jest bowiem rozgrywany na Stadionie Narodowym w Warszawie i ma jednocześnie stałą datę – 2 maja. Tym razem będzie to już 68. finał PP, w którym zmierzą się obrońca tytułu Raków Częstochowa z Lechem Poznań. Kto zdobędzie to cenne trofeum, pozostanie zagadką do poniedziałkowego wieczoru.
Wszyscy się teraz zastanawiają, jak „zwycięstwa” będzie świętował Putin 9 maja i czy na pl. Czerwonym, czy w zmasakrowanym Mariupolu. A nikogo poza mną nie dziwi, że jego piąta kolumna w Polsce nie świętowała 27 kwietnia. No, jak to czego? Zawiązania tego dnia w 1792 r. konfederacji targowickiej, wbrew nazwie podpisanej przez zdrajców w Petersburgu, ówczesnej stolicy Rosji (podobnie jak komuszy rzekomo lubelski manifest powstał w Moskwie Stalina). Spadkobiercy zdrajców z 1944 r. do dziś szkodzą Polsce, ale skoro już dawno zdrady przestali się wstydzić, to dlaczego nie świętują otwarcie, jak ich moskiewski patron swoje zbrodnie?
Jednym z niepokojów, a nawet udręk człowieka poszukującego Boga, ale niekiedy też osoby wierzącej, jest poczucie, że Boga nie można doświadczyć, że jest daleki i nieznany. Nie zgadza się z tym wybitny myśliciel katolicki Romano Guardini (1885–1968), autor m.in. „Koniec czasów nowożytnych. Świat i osoba. Wolność, łaska, los”, „Bóg daleki, Bóg bliski” oraz słynnej książki o Jezusie „Bóg”, przekonując nas, że można go doświadczyć na wielu drogach.
Polska jest teraz jednym z kluczowych sojuszników USA, a już za kilka lat staniemy się w NATO jedną z największych sił w Europie.
W sierpniu 1981 r. ponad 12 tys. członków Organizacji Zawodowych Kontrolerów Ruchu Lotniczego (PATCO) w USA zrezygnowało z pracy po tym, jak załamały się negocjacje z Federalną Administracją Lotnictwa. Głównymi żądaniami związkowców były 32-godzinny tydzień pracy i 10 tys. dolarów podwyżki. W tym czasie kontrolerzy zarabiali od 20 do 50 tys. dolarów rocznie. Prezydent Ronald Reagan uznał strajk za nielegalny i zagroził zwolnieniem każdego kontrolera, który nie wróci do pracy w ciągu 48 godzin, z dożywotnim zakazem ponownego zatrudnienia. Oświadczył, że „nie będzie negocjacji ani amnestii”.
Cyrk, który odbywa się w polskich sądach wokół osób publicznych, pokazuje, że wciąż głęboko tkwią one w systemie sowieckim. Ludzie, którzy należą do układu, mają zapewnioną bezkarność i co najmniej przychylne traktowanie. A ci, którzy dążą do reformy sądów, często stają się ich ofiarami.
24 lutego ziściły się nie tylko nasze najgorsze obawy, coś, co w gruncie rzeczy uważaliśmy za niemożliwe. Wojna na Ukrainie zmieniła wszystko. W zamysłach Putina miała podporządkować Europę Środkowo-Wschodnią z powrotem Rosji. A paradoksalnie może stać się dla naszego kraju geopolityczną szansą, niespotykaną od dziesięcioleci.
Mostar wita deszczem i chorwacką gościnnością. To miasto, w którym, jak się okaże, zaraz po obiedzie jest kolacja. Zawsze ze świetnymi lokalnymi winami, ale też winiakami. Właściciel najbardziej znanej tutejszej winnicy, ale też sklepu z winami i restauracji Podrumi Andrija (Piwnica Andrzeja) tłumaczy, że nie jest to żaden winiak, tylko regularny koniak, tyle że Francuzi zastrzegli sobie prawo do tej nazwy, a więc on serwuje „vinjak”. Nie jestem fanem mocnych trunków, ale ten, nie powiem, niczego sobie...
Gościom zawsze może się przydać znajomość dorobku gospodarzy. Zwłaszcza tego, co w nim łączy!
Kiedy kluby „Gazety Polskiej” organizowały pierwszy marsz w proteście przeciwko rosyjskiej inwazji na Ukrainę, pojawiły się stare okrzyki z czasów walki z komuną: „Raz sierpem, raz młotem czerwoną hołotę!… Pasowało, ale jakoś nie do końca.
Putin zakręcił kurek z gazem. Polska została dobrze przygotowana do odparcia energetycznego szantażu. Inaczej niż wielu naszych sąsiadów mamy pełne magazyny, szybko rozbudowywany gazoport i liczne kontrakty na dostawy z bezpiecznych źródeł, a na jesieni ruszy Baltic Pipe, który połączy nasz kraj ze złożami gazu w Norwegii.
Co znaczą słowa papieża w sprawie Ukrainy? Znaczą tyle, że jego zdaniem nie istnieje prawda. Jeśli rzeczywistość przeczy naszym wyobrażeniom, tym gorzej dla rzeczywistości. Jezuici są w awangardzie modernizmu religijnego od dziesiątek lat. Zaprzecza on filozofii realistycznej na rzecz filozofii nowożytnej, która począwszy od Kanta, jest coraz bardziej subiektywnym wyobrażeniem na temat prawdy.