Na zakończonym we środę Instanbul Security Conference – międzynarodowej konferencji poświęconej bezpieczeństwu – mówiłem o zmianach w światowej geopolityce po agresji Rosji na Ukrainę. Wzrosła rola Stanów Zjednoczonych, a z organizacji międzynarodowych – NATO (które przecież przechodziło kryzys po upadku ZSRS).
Laureat Pokojowej Nagrody Nobla za 2022 r. i szef niezależnego białoruskiego Centrum Praw Człowieka „Wiasna” Aleś Bialacki oraz dwaj jego najbliżsi współpracownicy zostali we wtorek wywiezieni przez łukaszystów z aresztu do kolonii karnych.
Media, w tym polskie, obiegła sugestia o rzekomej radykalnej zmianie nastawienia Chin do Rosji. Świadczyć miało o tym głosowanie Chin za rezolucją ONZ o współpracy z Radą Europy, tam zaś, w niezwykle obszernym dokumencie, wśród zadań Rady, a nie ONZ, wspomniano o zadaniach związanych z agresją Rosji na Ukrainę.
Już się zaczęło! Podmawiany przez Putina i jego zachodnich fanów cysorz Xi dość obcesowo zaproponował prezydentowi Zełenskiemu swoje usługi jako arbitra w wymarzonych przez to tchórzliwe tałatajstwo rokowaniach pokojowych pomiędzy Moskwą a Kijowem, o co go ostatnio pokornie upraszała dobrana parka, pajac zgrywający Napoleona i eurooszustka, pielgrzymujący na kolanach do Bramy Niebiańskiego Spokoju. A spokój to dla nich uległa Ukraina i odnowienie biznesów z Rosją. Dla Ukrainy zawarcie takiego pokoju to wyrok śmierci odłożony w czasie.
Zbrodnia w Smoleńsku była przebiegłą inwestycją w przyszłość. Po latach widać – nieudaną.
W ostatnim czasie doszło do dwóch symptomatycznych zdarzeń w Stanach Zjednoczonych. Pozwalają one zobaczyć, jak wiele szkód mogą poczynić dla bezpieczeństwa nie tylko USA, ale potencjalnie też amerykańskich sojuszników – wydawałoby się – zwykli ludzie. Mowa o osobach młodych lub względnie młodych, samotnych, sfrustrowanych i niezrównoważonych, których życie koncentruje się na funkcjonowaniu w licznych sieciach społecznościowych. Zachód ma problem.
Niezmiennie zadziwia mnie ta nieliczna, acz hałaśliwa mniejszość, która nieustannie wrzeszczy, że reprezentuje poglądy polskiej elity, tak naprawdę reprezentując jedynie agresywny margines.
Uprowadzanie lub wyniszczające przesiedlanie grup ludzkich czy niemal całych narodów jest elementem każdej agresji rosyjskiego państwa od wieków. Równolegle z atakiem militarnym Moskwa prowadzi działania mające na celu dezintegrację podbijanego narodu lub wprost dokonuje destrukcji znaczącej jego części.
Piszę ten felieton na kilka dni przed 1 maja, gdy Państwo go czytają, święto pracy zbliża się już nieubłaganie, a Donald Tusk zastanawia się pewnie kolejny dzień – iść czy nie iść. Demonstracja czerwcowa za niewiele więcej niż miesiąc, tymczasem politycy Lewicy uparcie wybrać się, przynajmniej oficjalnie, nie planują. Mówią za to, że jeżeli wcześniej zobaczą Tuska na pochodzie, to kto wie.
Długi weekend zapowiada się niezwykle ciekawie, zwłaszcza ze względu na finał Pucharu Polski. Ale po drodze czeka nas jeszcze kolejna ligowa kolejka. W Gdańsku niestety nastroje kibiców z wiadomych względów najlepsze nie są. Sytuacja Lechii z meczu na mecz wydaje się coraz bardziej tragiczna, a w piątek gramy przecież z liderem. Większość kibiców Biało-Zielonych przestała już nawet wierzyć w cud ewentualnego utrzymania się w ekstraklasie.
W XVII wieku Szwecja zrabowała Polsce tysiące dzieł sztuki, z których prawie nic nie oddała.
„Taka jest prawda o polskim premierze” – z dumą oświadczył kilka dni temu Onet. Co się okazało? Otóż jeden z dawnych nauczycieli premiera Mateusza Morawieckiego wypowiedział się o swoim wychowanku niepochlebnie.
Bez żartów! Jako młodzian pochłonąłem jednym tchem przedwojenne wydanie, w PRL zaciekle tępionej, wspaniałej opowieści Ferdynanda Ossendowskiego „Przez kraj ludzi, zwierząt i bogów” i na zawsze zakochałem się w tej krainie mitycznej, bo nie dość że położonej na krańcach świata, to całkowicie niedostępnej dla zwykłego Polaka, choć też należała do „rodziny państw socjalistycznych”.
W jednym z kazań ks. prof. Józef Tischner powiedział: „To bardzo ważna sprawa, żeby człowiek umiał odczytywać znaki, jakie mu Bóg daje. Bo Bóg daje znaki. One nie są nigdy całkiem wyraźne, całkiem jednoznaczne. Zawsze są trochę niejasne.
Zakładam się, że 99 proc. (!) europosłów nie przeczytało całego pakiety „Fit for 55”. Przecież te 13 regulacji mają w sumie aż 4500 stron. Zdecydowana większość z nich pisana jest językiem hermetycznym. Poza tym, że eurobiurokraci uwielbiają „eurospeak” czyli europejską mowę-trawę, to brak prostego języka w tego typu aktach prawnych sprzyja upychaniu do nich różnych spraw i sprawek, które są elementem lobbingu narodowego czy korporacyjnego.
W styczniu Sejm przyjął zmiany w podatku od darowizn, które mogą być niekorzystne dla wielu beneficjentów zbiórek charytatywnych. Chodzi o podatek, który obdarowany (osoba fizyczna) musi zapłacić od darowizny. Obowiązek podatkowy powstaje wtedy, gdy wartość darowizn od jednej osoby w okresie pięciu lat przekroczy określony w ustawie limit, zwany kwotą wolną.
Donald Tusk wzywa zwolenników na wielki marsz 4 czerwca. Data oczywiście symboliczna, i to z podwójną wymową – wybory kontraktowe, efekt zgody z PZPR i o trzy lata późniejsze obalenie rządu Jana Olszewskiego, znów w zgodzie z komunistami.
Teoretycznie polski PKB w pierwszym kwartale przestał rosnąć, co jest efektem walki z inflacją, czyli znacznego podniesienia stóp procentowych. Inflacja wreszcie zaczęła spadać, ale, jak widzimy, nic nie jest za darmo.