Niemcy na Opolszczyźnie walczą o przywrócenie trzech lekcji niemieckiego tygodniowo w szkołach. Pojawiły się billboardy: „Oddajcie język dzieciom!”. Akcję zorganizowali członkowie mniejszości niemieckiej na Opolszczyźnie.
W ramach manewrów wojskowych Rosja wypuściła na Bałtyk co najmniej 30 okrętów wojennych i kilka tysięcy żołnierzy. Scenariusz ćwiczeń zakłada m.in. „obronę interesów państwa”, czyli potencjalną konfrontację na morzu, gdyby satrapa z Kremla dopatrzył się jakiegoś „zagrożenia”.
Rafał Trzaskowski powiedział, że nie podpisze wraz z premierem Mateuszem Morawieckim listu do kanclerza Olafa Scholza w sprawie niemieckich reparacji dla Polski. Tłumaczy to tak, że „PiS robi na reparacjach politykę przed wyborami”. Bez cienia ironii można odpowiedzieć, że Platforma rzeczywiście nigdy nie zdecydowałaby się „robić polityki” na reparacjach od Niemiec.
Gdy w Przewodowie spadła rakieta, polskie władze zachowały się odpowiedzialnie i nie publikowały żadnych komunikatów, dopóki nie odbyły się konsultacje z sojusznikami i nie zebrano danych wskazujących na pochodzenie pocisku. Świat uznał takie podejście za wzorowe w sytuacjach kryzysowych. Niestety, potem było już gorzej – z zabłąkaną pod Bydgoszczą rakietą i ostatnio z naruszeniem polskiej przestrzeni powietrznej przez białoruskie śmigłowce.
Skrajności są groźne. Także w polityce międzynarodowej. Może zwłaszcza w relacjach między sąsiadami. Przez długi okres mieliśmy w stosunkach między Polską a Ukrainą bezkrytyczny – z naszej strony – obraz wieczystej harmonii na linii Warszawa–Kijów. Piękne to było, ale obraz ten nie chciał zakładać dość oczywistych między państwami pojawiających się różnic w interesach. Wspólnota celów strategicznych wcale przecież nie wyklucza różnic w bieżących sprawach gospodarczych czy zróżnicowanego nastawienia do innych państw.
Wszyscy interesujący się USA pamiętają słynny mur na granicy z Meksykiem, który zaczął budować Donald Trump. Mur, który w założeniu miał powstrzymać, a przynajmniej ograniczyć nielegalną emigrację, był krytykowany przez lewicę jako niehumanitarny i barbarzyński.
Tusk już dziś ogłasza, że w razie zdestabilizowania sytuacji na wschodniej granicy i konieczności wprowadzenia na tym terenie Polski stanu wyjątkowego przyłączy się do planu Kremla i wyprowadzi ludzi na ulicę
Litwa, Łotwa i Polska zwiększyły monitoring swoich granic i rozmieściły dodatkowe siły na terenach sąsiadujących z Białorusią. Powodem są ruchy Grupy Wagnera i doniesienia o możliwej prowokacji ze strony najemników.
Wszyscy – niezależnie od poglądów – powinniśmy dziękować Opatrzności, że od ośmiu lat rządzi obóz polityczny Jarosława Kaczyńskiego, a nie Donald Tusk i jego towarzystwo.
Niesłusznie większość komentatorów skupiła się na chamowatym stylu Donalda Tuska, gdy ten wypowiedział się na temat prezydenta Andrzeja Dudy. O wiele bardziej interesująca jest treść, którą przekazał nam przewodniczący Platformy: „Niektórym się wydaje, że prezydent Duda będzie wielkim problemem dla tych, którzy wygrają i będą chcieli utworzyć rząd…
Projekt „Joanna” Tuskowi nie wyszedł. Tym samym stracił on najważniejszy pretekst do zorganizowania Marszu „Miliona Serc” i pokazania siebie oraz PO jako jedynej realnej siły po stronie opozycji. To niezbyt wygodna sytuacja dla Tuska. „Na szczęście” PO ma do dyspozycji zawsze wierne tej partii media.
Przez dziesiątki lat 1 sierpnia odwiedzałem z rodziną kwatery powstańcze na Powązkach, co za komuny było jedyną możliwą formą uczczenia największego polskiego zrywu, bo nie tylko żadnych pochodów nie wolno było organizować, ale i flag narodowych wywieszać. Odkąd dzięki Lechowi Kaczyńskiemu zainicjowano obchody na wielką skalę, jeśli tylko mogę, uczestniczę w warszawskim pochodzie, ale przyznaję, że obserwując w telewizji ten tegoroczny, widzę zarazem zagrobowy triumf powstańców i klęskę złych sił. To był prawdziwy Marsz Miliona Serc! Herr Tusk, możesz pan odwołać swój cyrk z 1 października!
Rząd sprzeciwia się wizji naszego kraju jako wysypiska śmieci dla naszego zachodniego sąsiada. Warszawa zaskarżyła w tej sprawie Berlin do Komisji Europejskiej. Prawdopodobnie skończy się to postępowaniem przed Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Skarga dotyczy odpadów nielegalnie przywiezionych i nieodebranych przez właścicieli.
Porównajmy dwa zdjęcia. Pierwsze pochodzi z lutego 1945 roku. Zrobiono je w Jałcie. Przedstawia Stalina, Roosevelta i Churchilla. Drugie jest z tego samego roku, tylko kilka miesięcy później. Wykonano je w Poczdamie.
Ostatnie zgrzyty między Ukrainą i Polską pokazują jak bardzo – i komu - nie podoba się krzepnący sojusz obu naszych państw. Komu, wiadomo, ale oprócz tych jawnych wrogów, jak Moskwa i Mińsk, mamy inne stolice bynajmniej nie najlepiej nam życzące, jak nasi nader wątpliwi sojusznicy z Berlina i Paryża, a co najgorsze i Warszawa, i Kijów mają potężną rosyjsko-niemiecką V kolumnę wewnętrzną.
„Daliśmy się zagarnąć żulom i hołocie / Tłum tumanieje - chrust na stosy już się zbiera” – kilka lat temu rozpaczał nad Polską pod rządami PiS zespół Pidżama Porno. Piosenka „Hokejowy zamek” to jeden z tych tekstów, który przed laty nazwałem „wyśpiewaniem >>Gazety Wyborczej<<”, zresztą trudno mieć pretensję, artysta jest tu konsekwentny od lat. W innej piosence z tego samego czasu i na ten sam temat, ten sam zespół dodał zwrotkę, która od kilku dni bardzo mnie prześladuje. „Ci co jeszcze nie powstali już się pokłócili / Kto będzie najważniejszy przy stole na wigilii”. Nietrudno domyślić się, że autor miał pretensję do zbyt słabo zjednoczonej opozycji, łatwo też skojarzyć, czemu te słowa przyplątały się do mnie akurat teraz.
Czytana niedawno w kościołach przypowieść Jezusa o pszenicy i chwastach zawiera przynajmniej dwie doniosłe myśli: odnoszącą się do genezy zła oraz dotyczącą mądrego sposobu radzenia sobie z nim. „Sam Jezus – zauważa wybitny myśliciel francuski Paul Ricoeur – w jakimś momencie, jak mi się wydaje, całkowicie zgadza się ze zdaniem, że zło jest możliwe!
Nie narzekajmy na naszą opozycję! Kabarety są potrzebne w życiu narodów. A opozycja przecież koncertowo „śmieszy, tumani, przestrasza”. Można wskazać sto czy tysiąc różnic między obozem patriotycznym a opozycją, ale jedna z najbardziej wyrazistych to fakt, że patrioci idą razem, a opozycja – jak przystało na opozycje totalną! – totalnie podzielona. Media zaś sprzyjające opozycji z ich apelami o jedną listę przypominają chór w chińskiej operze, który przez trzy akty śpiewa „uciekajmy, uciekajmy”, ale nie rusza się z miejsca.