Wyniki wyborów w Polsce mają kolosalne znaczenie na arenie międzynarodowej. To, co napisałem, nie jest objawem narodowej megalomanii ani uznania, że nasz kraj odgrywa niebotyczną globalną rolę, lecz jest po prostu stwierdzeniem faktu. Na Polskę skierowana była uwaga państw naszego regionu i całego Starego Kontynentu, ale nie tylko.
Wciąż widać wyborczy podział na Polskę zachodnią i wschodnią. Po okrągłym stole coraz bardziej utrwalało się istnienie dwóch obozów: wyłonionego z Solidarności liczniejszego „obozu Kaczyńskiego” i „obozu Michnika”, antyprawicowego i sprzymierzonego z postkomunistami.
Alaksandr Łukaszenka żalił się podczas szczytu tzw. Wspólnoty Niepodległych Państw w Kirgistanie, że coraz mniej młodych ludzi w krajach b. ZSRS mówi po rosyjsku, a jeśli mówią, to słabo. Żalił się też na rosnący zasięg angielskiego.
19 października 1991 roku w Warszawie zmarł ks. Jan Zieja, kapelan wojskowy podczas wojny polsko-bolszewickiej, a potem we wrześniu 1939 roku i w trakcie Powstania Warszawskiego (posługiwał na Mokotowie w pułku „Baszta”).
Chyba nie było kampanii wyborczej w historii Polski, która zaangażowałaby w takim stopniu organizacje pozarządowe. Jeżeli w Polsce istniałoby stowarzyszenie broniące żuków gnojowników, to jestem pewien, że i ono oskarżyłoby PiS o to, że żuczki nie mogą swobodnie toczyć kuleczek z odchodów.
Druga w październiku sesja europarlamentu upłynęła w cieniu debaty na temat Rosji. Chodziło o skuteczność sankcji nałożonych przez Unii Europejskiej na Moskwę. W swoim wystąpieniu podkreślałem, że można i trzeba wprowadzać kolejne pakiety sankcji skierowanych przeciwko Kremlowi – obecnie procedowany jest pakiet nr 12 – ale trzeba pamiętać o zamknięciu „furtek”, które zostały wprowadzone z korzyścią dla Rosji i niektórych państw członkowskich przy poprzednich pakietach sankcyjnych.
„Wiedziałem, że niepowodzenie w znalezieniu broni masowego rażenia zmieni postrzeganie wojny. Chociaż świat był niewątpliwie bezpieczniejszy po odejściu Saddama, rzeczywistość była taka, że wysłałem wojska amerykańskie do walki w dużej mierze na podstawie informacji wywiadowczych, które okazały się fałszywe. To był ogromny cios dla naszej wiarygodności – mojej wiarygodności – który mógł zachwiać zaufaniem narodu amerykańskiego. Nikt nie był bardziej zszokowany ani zły niż ja, kiedy nie znaleźliśmy tej broni. Za każdym razem, gdy o tym myślałem, źle się z tym czułem. I tak jest cały czas”.
To, co najbardziej szokuje w wyniku wyborów, to fakt, że ludzie określający się jako wierzący masowo poparli postulaty liberalnych ugrupowań, takie jak legalizacja aborcji, likwidacja Funduszu Kościelnego, edukacja w stylu gender, in vitro i legalizacja związków tej samej płci.
W wypadku, gdyby opozycji udało się jednak za jakiś czas skleić dziwaczną koalicję złożoną z miliarda partii, których jedynym spoiwem jest antypisowskość, to czekać nas będzie jeden z najweselszych okresów politycznych w naszych dziejach. Z jednej strony będzie można obserwować zadziwiające piruety, walki, zakulisowe rzucania się sobie do gardeł, toczenie piany na zmianę z jej biciem, a z drugiej nastąpią róże zmiany prowadzące nasz piękny kraju ku temu, by stał się wreszcie „krainą pieczonych gołąbków”, czyli wymarzoną przez zwolenników Tuska krainą szczęśliwości.
Wybory z 15 października 2023 r. były kluczowe nie tylko dla Polski, lecz także dla Europy. Interesowano się nimi w krajach naszego regionu i w całej Unii Europejskiej, bo miały pokazać, czy tendencja przesuwania się Starego Kontynentu w prawo – co wcześniej pokazały elekcje w Szwecji, Finlandii, Włoszech, na Węgrzech i w Czechach – się utrzyma. Komunikat Państwowej Komisji Wyborczej dał jasną odpowiedź. W Polsce – podobnie jak w Hiszpanii – prawica wygrała matematycznie, ale nie oznacza to jeszcze zwycięstwa stricte politycznego.
Kampania wyborcza pozostawi na pewno głęboki ślad na morale dużej części mieszkańców naszego kraju. Dla osób, dla których ważne są takie wartości jak prawda, godność i szacunek, ojczyzna i jej niepodległość, wiele elementów tej rywalizacji było trudnych do zniesienia oraz zrodziło w nich niepokój i lęk o przyszłość naszego narodu i państwa.
Pani Anju Schouten! W Polsce, gdy pisze się listy, zwykle używa się w tym miejscu zwrotu „Szanowna Pani”, ale nie będę nawet udawał, że mam do Pani choćby krztę szacunku po Pani antypolskich wypowiedziach.
Codziennie docierają nowe informacje o barbarzyństwie terrorystów z Hamasu, którzy 7 października zaatakowali Izrael. Wśród setek ofiar po stronie Izraelczyków są też dzieci. Izraelska armia ujawniła, że część z najmłodszych miała poucinane głowy. Ekstremiści nie tylko zabili, lecz także porwali wiele dzieci, które są teraz przetrzymywane w Strefie Gazy.
Nie trzeba sięgać daleko pamięcią, aby przypomnieć sobie powtarzane przez przedstawicieli opozycji hasło o „końcu demokracji” pod rządami PiS. Blisko 75-proc. frekwencja w niedzielnych wyborach, najwyższa w dziejach III RP, to najlepszy dowód na głupotę powielanych w przestrzeni publicznej tez.
PiS musi przemyśleć swoją strategię. Trzecia Droga ewidentnie zabrała mu kluczowych wyborców centrowych. Poza własną inwencją partia Jarosława Kaczyńskiego może jednak liczyć w próbach odzyskania władzy na trzech poważnych sojuszników.
Minister spraw zagranicznych Węgier Peter Szijjarto już piąty raz był w Rosji od rozpoczęcia pełnowymiarowej rosyjskiej agresji na Ukrainę. Przypomnijmy, Węgry to kraj NATO i Unii Europejskiej.
Na odprawie Hitlera dla generałów przed napaścią na Polskę w 1939 r. niemiecki przywódca ogłosił im prowadzenie nowego rodzaju kampanii – wojny totalnej: można, a nawet trzeba niszczyć bombami miasta z ludnością cywilną, można wbrew wszelkim konwencjom mordować jeńców, rozstrzeliwać kobiety i dzieci, a wszystko w zbożnym celu ustanowienia władzy „Herrenvolku”, narodu panów. Natychmiast po przegranych z kretesem wyborach prezydenckich i parlamentarnych 2015 r. ówczesny szef PO ogłosił opozycję totalną. Nie ma najmniejszej wątpliwości, skąd czerpał wzory tej retoryki, pełnej porównań przeciwników politycznych do szarańczy, chorób i innych plag.
Jeden z portalów-córek „Gazety Wyborczej” z dumą ogłasza: gdyby migranci mogli głosować, PiS nie miałby szans! Tę „rewelację” podchwytują wiadome media, rozpisując się o tym, jak kochana są Lewica i Koalicja Obywatelska (w przytoczonym badaniu na te partie głosować chciało, kolejno, 50 i 40 proc.).