Peter i Paul Wentworth urodzili się w szlacheckiej rodzinie sir Nicholasa z Calais. Za namową ojca obaj kształcili się w dziedzinie prawa i rozpoczęli służbę publiczną w parlamencie angielskim za czasów Elżbiety I. Dorastając w burzliwych latach panowania Henryka VIII widzieli zmieniającą się dynamiki stosunków między monarchią a Parlamentem, i to ukształtowało ich poglądy dotyczące rządów i funkcjonowania władzy. Peter niepokoił się sprawą sukcesji po królowej, która nie była już młoda, a w dodatku nie wyszła za mąż i nie miała dzieci. Ostatni kryzys sukcesji, po śmierci Henryka VIII, doprowadził do niepokojów w państwie, więc słusznie obawiał się, że historia się powtórzy, jeśli Elżbieta nie ogłosi spadkobiercy.
Wykopaliska prowadzone w nekropoli z okresu grecko-rzymskiego starożytnego miasta Tios, leżącego w północnej Turcji, odkryły do tej pory: 96 sarkofagów, 23 komory grobowe oraz 1317 przedmiotów. Tios to, jak do tej pory, jedyna starożytna osada w regionie Morza Czarnego, które nie zostało zabudowane nowoczesnym miastem.
Masowy udział Polek w konspiracji niepodległościowej w czasie II wojny światowej nie był kwestią przypadku, ale konsekwencją ich aktywności na rzecz niepodległego państwa polskiego w latach wcześniejszych. W szeregach Ochotniczej Legii Kobiet walczyły one zarówno z wojskami zaborców w 1918 roku, jak i z bolszewikami w 1920 roku. W okresie międzywojennym kilkaset tysięcy kobiet przeszło szkolenie sanitarne i wojskowe organizowane najpierw przez Organizację Przysposobienia Kobiet ds. Obrony Kraju, a od 1939 roku przez Przysposobienie Wojskowe Kobiet. Do tej ostatniej organizacji należało przed II wojną światową ponad 47 tys. kobiet. One też w pierwszej kolejności włączyły się w prace konspiracyjne organizowane już jesienią 1939 r. przez Służbę Zwycięstwu Polski i wiele innych organizacji niepodległościowych.
