Ponieważ ludność niemiecka protestowała przeciwko używaniu przez Polaków portu w Gdańsku, Reginald Tower, przedstawiciel Ligi Narodów, wystąpił do Rady tej organizacji o wydzielenie na obszarze miasta terenu na wojskową składnicę tranzytową. Miało to ułatwić Polsce morski transport, przeładunek oraz składowanie broni i amunicji.
14 marca 1924 r. Rada przyznała II Rzeczypospolitej teren na półwyspie Westerplatte, u ujścia kanału portowego do morza. Zgodnie z ustaleniami w składnicy miała prawo stacjonować wojskowa załoga. Mogła liczyć do 88 żołnierzy: dwóch oficerów, 20 podoficerów i 66 szeregowych. Obsada zmieniała się co pół roku. Na zewnątrz składnicę chroniła miejska policja portowa.
Polacy na Westerplatte wybudowali nowy basen portowy, 22 magazyny, linię kolejową, elektrownię, a z Poczty Polskiej w Gdańsku doprowadzili linię telefoniczną. Na koszary zaadaptowano budynki po dawnym kąpielisku. Żołnierze mieli też do dyspozycji boisko, przystań kajakową, kort tenisowy, bibliotekę i kaplicę.
