Tomasz Łysiak

Nie ma takiej rury, której nie można odetkać – śpiewał kiedyś w słynnym przeboju ulubieniec Salonu, niedawno zmarły aktor, Jerzy Stuhr. Nie ma też takiej bzdury, takiego „kota”, którego nie dałoby się wykręcić ogonem – można by dodać, patrząc na wszystkie „fikołki”, jakie wykonuje kółko obecnej władzy tuskobywatelskiej i jej akolitów oraz wyznawców. Wpadli na prowokacji Stanowskiego z filmikiem podesłanym Stonodze, jak śliwka w tęczowy kompot, a i tak – niczym oczadzeni jakimś szalejem – upierali się, że właściciel Kanału Zero sprzyja PiS-owi i Ziobry „nie chciał ruszać”. Ba, pojawiły się wprost formułowane sugestie, że to nieważne, czy film był prawdziwy, czy też był fejkiem, zgrywą, prankiem – gdyż i tak przekazywał prawdziwą treść o rzekomym sprzyjaniu prawicy.

28 czerwca 1914 roku w Sarajewie padły strzały. Kule wymierzone były w austro-węgierskiego następcę tronu, arcyksięcia Franciszka Ferdynanda. Zginął nie tylko on, ale także jego żona Zofia, śmiertelnie raniona w brzuch. Wydarzenia ze stolicy Bośni i Hercegowiny stały się kamykiem, który miał uruchomić lawinę – miesiąc później wybuchła I wojna światowa pochłaniając miliony istnień ludzkich. Czy wszystko potoczyłoby się inaczej, gdyby kierowca arcyksięcia nie pomylił drogi?

Jest taka znakomita scena w „1984” Orwella, gdy do przemawiającego polityka dociera informacja o nagłej zmianie układu sytuacji politycznej – a dzieje się to w momencie, w którym od dłuższego czasu przemawiał sprzyjając jednej opcji. Polityk natychmiast zmienia narrację, zaczynajac od wskazania, iż wszystko co mówił do tej pory to była jedynie parafraza, rodzaj sarkazmu. I nagle „wróg” okazuje się „przyjacielem”, rzeczywistość czarna staje się biała (lub na odwrót, wszystko jedno).