Magdalena Łysiak

Prokurator Oddziałowej Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu w Rzeszowie umorzył śledztwo w sprawie decyzji o przesiedleniu w 1947 roku, w ramach akcji „Wisła”, mieszkańców południowo-wschodniej Polski. Było ono prowadzone przez Oddziałową Komisję Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu w Rzeszowie na mocy zawiadomień o popełnieniu przestępstwa złożonych przez prezesa Związku Ukraińców w Polsce, przewodniczącego Prezydium Zjednoczenia Łemków i jednego z przesiedlonych. Jak dodaje IPN, postanowienie o umorzeniu śledztwa nie jest prawomocne.

17 listopada 1948 r. przed sądem w Warszawie stanęło 4 polskich aktorów, którzy wystąpili w nazistowskim filmie propagandowym „Heimkehr” („Powrót do ojczyzny”). Akcję filmu umieszczono na Wołyniu, Polaków przedstawiono w nim jako podstępnych i brutalnych gnębicieli, Niemców natomiast jako szlachetnych i bezradnych, których tylko kanclerz Adolf Hitler mógł uratować i wyprowadzić do tytułowej ojczyzny – III Rzeszy. W założeniach pomysłodawców film miał spełnić dwa zadania. Po pierwsze usprawiedliwić atak na Polskę w 1939 r., po drugie uzasadnić okrutne traktowanie Polaków przez Niemców. Po premierze film zajął 5 miejsce na liście bestsellerów kina niemieckiego w epoce III Rzeszy.

W nocy z 7 na 8 listopada 1981 r., płk. Ryszard Kukliński wraz z żoną i dwoma synami został potajemnie wywieziony z Polski przez amerykańskie służby specjalne. Jack Strong określany był mianem najcenniejszego źródła informacji w obozie sowieckim oraz „pierwszym polskim oficerem w NATO”. W ciągu dziewięciu lat przekazał Amerykanom około 40 tys. stron dokumentów dotyczących PRL, ZSRS i UW. Nie pobierał od Amerykanów żadnych honorariów. Ujawnił sowieckie plany agresji na Europę Środkową, co pomogło państwom NATO przygotować adekwatną odpowiedź. Uważa się, że przekazywane przez płk. Kuklińskiego informacje uchroniły świat przed wybuchem III wojny światowej. Na początku lat 80. uczestniczył też w przygotowaniach planu do wprowadzenia w PRL stanu wojennego.

Noc z 29 na 30 października 1937 r. jest uważana za jedną z najczarniejszych w historii Białorusi. W ramach stalinowskiej czystki funkcjonariusze NKWD zamordowali wtedy około 130 osób: literatów, poetów, dziennikarzy, nauczycieli, naukowców i działaczy kultury.