Autor nie dodał jeszcze swojego opisu.
„Gdzie byli przeciwnicy obecnej władzy, niby broniący obecnej konstytucji, wtedy, kiedy nie było pomocy dla żadnej rodziny, kiedy bezrobocie było na poziomie ponad 10 proc.?” – zapytał Andrzej Duda 31 sierpnia w Gdańsku. Pytanie mocne, choć retoryczne. Można wątpić, czy jego adresaci cokolwiek z niego zrozumieli i czy mieliby ochotę na nie odpowiadać.
„Gazeta Polska” i „Gazeta Polska Codziennie” sukcesywnie przyglądają się historii Ewy Gawor ze stołecznego ratusza, która w służbę publiczną wdrażała się jeszcze u Czesława Kiszczaka. Nigdy dość przypominać, że PRL stał na służbach, które specjalizowały się w czynieniu ludzi gorszymi. I dla własnych celów, ściśle związanych z poddaństwiem Moskwie, pasożytowały na ludzkich grzechach i szantażowały ludzi słabych.
Marek M. jest dla ruchu lokatorskiego symbolem wszystkiego, co najgorsze w stołecznej reprywatyzacji. A także, jak się wydawało, symbolem kompletnej bezkarności pewnego typu warszawskich biznesmenów. Marek M. był jednym z negatywnych bohaterów głośnej książki „Wszystkich nas nie spalicie” autorstwa Piotra Ciszewskiego.
Z billboardów rozwieszonych w kraju przez totalną opozycję straszy twarz Jarosława Kaczyńskiego, wykrzywiona w grymasie złości. Nie znajduję lepszej ilustracji fobii zestrachanych utratą władzy totalnych niż ta grafika. W gruncie rzeczy niewiele ona mówi o prezesie Prawa i Sprawiedliwości – ale o nich wszystko. Dzieci boją się czarnego luda wyglądającego z szafy – totalna boi się Jarosława Kaczyńskiego i nieudolnie próbuje swoim strachem zarazić społeczeństwo, kłamiąc przy tym jak z nut.
Powstanie Warszawskie jak w soczewce pokazuje najtrudniejsze aspekty polskości; przeplatają się w nim heroizm i beznadzieja, wola życia i walki zmaga się z nieubłaganą rzeczywistością. Kłamstwa silnych przeważają nad prawdą słabych. A jednak spośród pożogi wyłania się wciąż to samo pragnienie wolności: politycznej, wspólnotowej, osobistej.
Przed Pałacem Prezydenckim objawiła nam się ostatnio uśmiechnięta Polska. Nic to, że niemała część jej przedstawicieli wyglądała jak kieszonkowa wersja berserków, legendarnych, owładniętych szałem bojowym nordyckich wojowników. Nic to, że ci niespotykanie spokojni ludzie wykrzykiwali i malowali pod adresem prezydenta Dudy obelżywe hasła. Mam zrozumienie dla psychologii tłumu.
Wstępny koszt wprowadzenia minimalnych emerytur dla matek mających co najmniej czworo dzieci to 915 mln zł – poinformowała niedawno minister Elżbieta Rafalska. I znów liberalna opozycja i lewicujący liberałowie zaczęli zarzucać, że PiS „przekupuje społeczeństwo”. Bo jak to tak?
Urlopy spędzane trochę na uboczu głównych tras turystycznych dają dobry wgląd w realia peryferyjnej i prowincjonalnej Polski. Coraz wyraźniej widać, że także wieś ma już za sobą PRL-owską przaśność, szczególnie tam, gdzie obok rolnictwa rozwija się zaplecze (agro)turystyczne.
W ciągu kilkunastu dni złożono online ponad milion wniosków w ramach programu Dobry Start. 300-złotowa wyprawka dla dzieci, kolejny zrealizowany pomysł PiS, cieszy się znaczną popularnością.
Jeana Vaniera, założyciela Arki i ruchu Wiara i Światło, spotkałem tylko raz w życiu, w Krakowie, na przełomie tysiącleci. Już wówczas był żywą legendą w wielu chrześcijańskich wspólnotach ukierunkowanych na wsparcie i przyjaźń z osobami niepełnosprawnymi.
Miłośnicy III RP uwielbiają załamywać ręce nad demagogią swoich przeciwników. To nas wszystkich, niepogodzonych z kształtem potransformacyjnej rzeczywistości, uważają za największy problem – a nie korupcję elit, która uczyniła III RP dziurawym sitem. Z rozbawieniem patrzę, jak w sondażach elektorat Platformy Obywatelskiej ucieka w stronę Sojuszu Lewicy Demokratycznej.
Zmarły kilka dni temu prof. Jacek Tittenbrun, poznański socjolog, pozostawił po sobie fundamentalne dzieło o polskich przemianach gospodarczych. Jego czterotomowa praca „Z deszczu pod rynnę. Meandry polskiej prywatyzacji” to lektura obowiązkowa dla tych, którzy chcą zrozumieć tajniki III Rzeczypospolitej.
Dzisiejsze biadania nad podziałami w Polsce i radykalizacją poglądów mają w sobie coś ze strachu przed przemianami społecznymi. Przez trzy dekady III RP przyzwyczailiśmy się do panującego status quo. Dziś wszyscy wielcy aktorzy sceny publicznej, często kompletnie różni, mają poczucie, że coś się zmienia.
Walka z zanieczyszczeniem powietrza będzie się toczyła głównie na papierze, jeśli w poszczególnych regionach kraju komunikacja publiczna nadal będzie się rozpadała, a największy wpływ na planowanie przestrzenne zyskają deweloperzy. PiS nie powinien popełniać błędów elity III RP.
Wbrew katastroficznym wizjom liberałów niedziela niehandlowa okazała się wdzięcznym tematem do internetowych żartów i memów, a nie problemem społecznym i gospodarczym. Niedzielne ograniczenie handlu najpewniej przyjmie się w Polsce bez większych problemów.
„Czas postprawdy” Ralpha Keyesa to lektura obowiązkowa dla wszystkich świadomych uczestników debaty publicznej. I tych, którzy właściwie nie opuszczają Twittera i Facebooka, i dla tych, którzy wciąż wolą telewizję, radio, papierową gazetę. Autor zabiera nas w podróż po świecie medialnych oszustw nazywanych dziś postprawdą.
Jeszcze niedawno wydawało się, że brak rąk do pracy to ostatnia rzecz, o jaką będziemy musieli się martwić w skali mikro- i makrogospodarczej. Dziś już widać, że jedziemy na rezerwie. I nagle uświadamiamy sobie, że dobry pracownik to osoba wykwalifikowana, czyli znająca swoją wartość. A jego brak powoduje poważne problemy w funkcjonowaniu firmy.
Przez dekady III RP bardzo często słyszałem ze strony liczącej się lewicy i mainstreamowych liberałów, że Polacy powinni się oduczyć myślenia o rzeczywistości za pomocą symboli, że polityka historyczna jest passé, że nowoczesne państwa nie walczą o przyszłość, opierając się na historii. Ale to nie była i nie jest prawda.
PiS w sprawach społeczno-gospodarczych stoi przed rzadko spotykaną szansą. Ponieważ i tak nie dogaduje się z liberalnym mainstreamem, nic nie straci jako ambasador polskiej prowincji. Więcej jeszcze: może zyskać wdzięczność elektoratu przez dekady przyzwyczajonego do tego, że nikt się o niego faktycznie nie troszczy.
W Polsce nie istnieje prawidłowa komunikacja społeczna i sensowna debata publiczna dotycząca polityki zdrowotnej. Instytucje publiczne, ale także środowiska lekarskie, nie radzą sobie z opinią publiczną, gdy narasta medialny szum. Tzw. afera szczepionkowa jest tego najlepszym przykładem.