Niedawno rzecznik praw obywatelskich Adam Bodnar uznał, że należy bronić praw anonimowego trolla. Troll ten bowiem został zablokowany na Twitterze przez portal TVP Info. Rzecznikowi nie bardzo przeszkadzał fakt, że ów anonimowy troll zajmował się głównie wyzywaniem ludzi, określając ich najgorszymi możliwymi wulgaryzmami.
Ilekroć w przestrzeni publicznej pojawia się temat szkoły, jak bumerang powracają obiegowe opinie o niej, o nauczycielach i uczniach. Internet huczy od rewelacji o wysokich zarobkach pedagogów czy legendarnych 18 godzinach pracy tygodniowej. Tymczasem według różnych kalkulacji nauczyciele pracują ponad 45 godzin w tygodniu. Niestety, do dyżurnych medialnych złośliwców dołączają też nieroztropni politycy, którzy powielają „opowieści z mchu i paproci” o zarobkach dorównujących uposażeniu parlamentarzystów.
ACTA 2 są papierkiem lakmusowym wiarygodności Platformy Obywatelskiej. Trudno o bardziej spektakularne samozaoranie się niż sprawa głosowania polityków PO w Parlamencie Europejskim za unijną dyrektywą o prawach autorskich. Ci ludzie mają usta pełne frazesów o wolności, o tym, że są za swobodą wypowiedzi i że są demokratyczni oraz europejscy. Tymczasem okazuje się, że ta „europejskość” i „wolność” w wydaniu Platformy Obywatelskiej to pilnowanie interesów wielkich i silnych kosztem praw indywidualnych odbiorców i małych podmiotów.
W Brukseli zakończył się kolejny szczyt UE, który udowadnia całemu światu, że wyjście z Unii Europejskiej łatwiej jest zadekretować niż zrealizować. Okazuje się, że nie tylko nie jest to proces prosty do przeprowadzenia, lecz trudno nawet jednoznacznie określić, kto tak naprawdę go przeprowadza, a także kto za niego odpowiada.
Dokument, który wzbudził w Polsce takie emocje, przewiduje m.in. edukację seksualną w żłobkach i przedszkolach oraz wskazówki, jak kilkulatki mają się onanizować.
W pierwszych słowach mego listu pozdrawiam serdecznie „obrońców konstytucji”, którzy dostarczają mi codziennej dawki dobrego humoru. Ich działalność jest równie udolna i poważna jak początek mojego felietonu, który zostałby podkreślony na czerwono przez panią od polskiego. Powtarzające się schematy bezproduktywnych działań całkowicie wypruły z emocji spór o „wolne sądy”.
Wojna hybrydowa przeciwko Polsce wrze w internecie, a jej głównymi uczestnikami wcale nie są opłacani trolle z Petersburga, lecz rodzimi ochotnicy występujący pod hasłem: „Trzeba myśleć po polsku”. Okazuje się jednak, że owo „myślenie po polsku” jest suflowane z Łubianki. Paliwa dostarczyło przedsiębiorstwo Holocaust, amerykańskie poparcie dla roszczeń do mienia bezspadkowego i strusia polityka władz. Czynniki te umożliwiły rozwinięcie propagandy prorosyjskiej na niespotkaną dotąd skalę.
Jest taki stary PRL-owski dowcip, opowiadany chyba nie tylko przez robotników: oni udają, że nam płacą, my udajemy, że pracujemy. Przypomina mi się ten żart, ilekroć słyszę narzekania, że budżetówka ma za dobrze. Widzę to inaczej.
Rzucili się na nas za okładkę „Gazety Polskiej”, na której pokazaliśmy „wiecznego związkowca” Wincentego Sławomira Broniarza jako terrorystę biorącego dzieci na zakładników. Broniarz groził nam procesem. A zaraz potem zapowiadał, że jak nie będzie podwyżek, to – wicie, rozumicie – dzieci mogą nie przejść z klasy do klasy. Tymczasem Wincenty Broniarz idzie o krok dalej i grozi strajkami w przedszkolach. Co następne? Żłobki?
W czwartek 28 marca odbyło się pierwsze w tym roku kalendarzowym posiedzenie Rady Muzeum II Wojny Światowej w Gdańsku. Zawsze tego typu spotkania są okazją do pewnych podsumowań i zarazem sformułowania wyzwań, jakie czekają na tę placówkę w bieżącym roku. A mowa przede wszystkim o 80. rocznicy wybuchu wojny, w której straciliśmy blisko 6 mln obywateli Rzeczypospolitej.
Po marcu 1968 roku Stefan Michnik wyjechał do Szwecji. Wcześniej starał się o wizę do USA (w Nowym Jorku od 1956 roku mieszkał jego brat Jerzy), ale amerykańskie władze odmówiły ze względu na jego komunistyczną przeszłość. Z kolei Szwecja okazała się przyjazna dla 2500 Żydów, którzy w latach 1969–1971 przyjechali tam z PRL. Aż do emerytury w połowie lat 90. Michnik pędził spokojne życie bibliotekarza na uniwersytecie w Uppsali. Wcześniej współpracował z Wolną Europą, publikował – pod pseudonimem Karol Szwedowicz – w paryskiej „Kulturze”.
Od tygodni w Warszawie trwa burza o to, czy w szkołach będą pracować tzw. latarnicy, którzy mają uświadamiać młodzież w kwestii dyskryminacji oraz prowadzić edukację seksualną. W całej dyskusji ideologicznej umyka podstawowa kwestia – czy działania, które podejmuje Rafał Trzaskowski, mają w ogóle jakikolwiek sens? Czy jest jakikolwiek kraj na świecie, gdzie środki zaproponowane przez prezydenta Warszawy dały efekt i w rzeczywistości rozwiązały realne problemy?
Zewsząd słychać nawoływania: „Zero tolerancji dla księży pedofilów!”, „Należy wypalić zło gorącym żelazem!”. A mnie się zapala czerwone światełko. Postulat wypalenia wszelkiego zła, w tym aktów pedofilnych, gorącym żelazem jest bowiem oparty na myśleniu utopijnym – fałszywej wizji świata i natury ludzkiej. Niestety, zło jest nieusuwalnym składnikiem świata, a ułomność i grzeszność człowieka nie jest przypadkowa; wszyscy jesteśmy grzesznikami.
W ciągu paru dni Polacy dowiedzieli się o dwóch faktach, które pozornie nie mają ze sobą nic wspólnego. Najpierw usłyszeliśmy, że 15 maja Trybunał Sprawiedliwości UE ma ogłosić werdykt w sprawie przeciwko Polsce, Węgrom i Czechom odnośnie do nieprzyjmowania imigrantów spoza Europy. Tuż po tym o muzułmańskich gangach, które terroryzują Berlin.
Platforma Obywatelska ostatnio dużo obiecuje w kwestiach społecznych. Ale to obietnice bez pokrycia, bo za liberalną opozycją od zawsze stały i stoją zachwycone balcerowiczowskim modelem transformacji grupy p.o. elit w III RP.
Dyskusja o legalizacji homoseksualnych związków nie przekona już przekonanych. A gdyby spróbować dyskusji opierającej się jedynie na faktach? Gdyby debatować o historii ruchów LGBT?
Stan negocjacji ws. brexitu jest opłakany. Jeszcze gorzej wygląda przygotowanie do opuszczenia UE przez brytyjskie państwo. Rząd i parlament po prostu nie mają realnego scenariusza. Te problemy jednak nie wynikają tylko z polityki Londynu. Europa zachowuje się wobec rozwodzących się z nią Brytyjczyków jak porzucona żona.
Warto obejrzeć zapis konferencji prasowej europosłów PO w Parlamencie Europejskim tuż po głosowaniu w sprawie ACTA2. Wybuchu radości, wręcz euforii, nie da się udawać.