Donald Tusk bardzo lubi ostatnio organizować swoje imprezy niejako w kontrze do dużych państwowych obchodów. Pokazuje to po raz kolejny, wcześniej mogliśmy zauważyć to 11 listopada.
Co dwie głowy to nie jedna – mówi znane porzekadło. I jest w tym sporo prawdy. Współpraca opłaca się w wielu sytuacjach. Także w biznesie. Przeważnie firmy działające w tej samej branży traktują siebie nawzajem jako konkurencję, rywalizują o klientów i pozycję na rynku. To zupełnie naturalne podejście. Czasem jednak warto zmienić punkt widzenia i spojrzeć na konkurenta jak na potencjalnego partnera. Ta perspektywa może przynieść liczne korzyści.
Tak, to prawda, Judasz był Żydem. Kłopot polega na tym, że z wizerunkiem spalonym w Pruchniku miał niewiele wspólnego.
Przemówienie Donalda Tuska z 3 maja było na tyle przełomowe i historyczne, tak głęboko zapisze się w historii Polski, jak niektórzy twierdzą, że aż do dzisiaj więcej mówi się o antyklerykalnym wyskoku Leszka Jażdżewskiego. Publicysta sam określił się „supporterem” byłego premiera, choć prędzej pasowałoby porównanie do niespodziewanego giermka.
Czasem kamera czy aparat fotograficzny zarejestrują sceny, które na zawsze potrafią zachować i zdefiniować wydarzenia i zachowania ludzi. Nie na darmo chińskie przysłowie mówi: „Jeden obraz wart więcej niż tysiąc słów”. Bo żadne zaklęcia nie wymażą z pamięci Polaków sceny podczas spotkania Donalda Tuska z Władimirem Putinem tuż po tragedii smoleńskiej. To przybicie piątki i zadowolenie malujące się na twarzy obu panów mówią więcej niż ustalenia w śledztwie smoleńskim.
Sputnik, rosyjskie rządowe medium należące do założonej w 1941 roku w celu propagandowego wspierania Armii Czerwonej agencji RIA Novosti, włączył się do kolejnego informacyjnego ataku na Polskę. Tym razem z troską nad „losem Polski” zapłakali pracownicy rosyjskiego ministerstwa propagandy, wykorzystując „Sąd nad Judaszem” w Pruchniku.
Pruchnicki eksces i słuszna jego krytyka to nie powód, by rzucać się bezmyślnie na krytykujących.
Gdzieś w tle wszystkich politycznych sensacji, rewelacji oraz nudnych rytuałów trwa przedwczesny casting na nowego prezesa Prawa i Sprawiedliwości. Kandydatów nie ma zbyt wielu, a jak już się ujawnią, to szybko się zużywają. W ciągu czterech lat taki los spotkał Beatę Szydło, Andrzeja Dudę i Patryka Jakiego, choć ten ostatni chyba sam nie wierzył, że może zajść tak daleko.
Europa ma wejść w fazę spowolnienia gospodarczego. Widać to szczególnie po Niemczech, gdzie wzrost PKB per capita rocznie dotąd wynosił 1,5 proc., a więc był ponad trzy razy mniejszy niż w Polsce. Nasza gospodarka urosła o 5,1 proc.
Trzeba przyznać, że Broniarz to prawdziwy człowiek sukcesu. Nie miał wiele czasu, a ma na koncie kilka osiągnięć, na które mniej uzdolnione osoby musiałyby pracować latami. Zdołał zrobić ze strajku, który w początkowej fazie popierała większość społeczeństwa, jedną wielką parodię. Udało mu się w oczach większej części społeczeństwa skompromitować nauczycieli. Dał radę doprowadzić do wściekłości rodziców.
Zbliżaniu się decyzji o zwiększeniu obecności wojsk USA w Polsce towarzyszy nasilenie się rosyjskiej propagandy. Już od warszawskiego szczytu NATO prorosyjscy autorzy pisali, że marines mają zagarnąć złoża naszych surowców, utopić we krwi bunt narodu polskiego przeciwko władzy PiS, dokonywać prowokacyjnych zamachów bombowych, sprowokować wojnę z Rosją w celu wygubienia młodego pokolenia Polaków, a teraz doszło jeszcze wymuszenie wypłaty roszczeń żydowskich.
Do tej pory mogło się wydawać, że największy atak na Kościół w Polsce przyjdzie ze strony zdeklarowanej nowej lewicy. Wygląda jednak na to, że w miniony weekend na Uniwersytecie Warszawskim Leszek Jażdżewski z „Liberté” nie tylko ukradł show Donaldowi Tuskowi, ale wszedł też w buty Sławomira Sierakowskiego z „Krytyki Politycznej”.
Donald Tusk wychodził na mównicę Uniwersytetu Warszawskiego ze sterczącym mu z pleców rdzawym nożem, wbitym kilkadziesiąt godzin wcześniej przez przewodniczącego Komisji Europejskiej. W rezultacie stos kartek ściskany przez Tuska pod pachą stał mu się zgoła nieprzydatny, bo skoro Juncker stwierdził, że Polska bynajmniej nie zamierza z Unii Europejskiej występować, to wszystkie tezy jego przemówienia rozsypały się w proch.
Rozbawiła mnie zapowiedź Grzegorza Schetyny zwiększenia budżetu UE dla Polski o 100 mld zł w kolejnej siedmioletniej perspektywie. Lider partii, która pokornie zgadzała się dotąd na cięcia w programach spójności i polityki rolnej, nagle ogłasza, że zdobędzie i da Polsce dodatkowe 100 mld zł. Można by tylko przyklasnąć, gdyby nie to, że 100 miliardów Schetyny to jak niegdyś 300 milionów Wałęsy.
W latach 90. zarzucano Jarosławowi Kaczyńskiemu, że mówi zbyt akademickim językiem o sprawach dla ludzi abstrakcyjnych. Kaczyński wyciągnął wnioski: stworzył program, który połączył niepodległość z aspiracjami zwykłych Polaków. Jego język stał się mniej akademicki, a i trochę bardziej akademicki stał się język ulicy. Tymczasem wykład Donalda Tuska dowiódł, że zajmując wysokie stanowisko w UE, nie rozwinął się on, nie poszerzył horyzontów, nie zyskał nowych atutów.
Co rok, z początkiem maja, w mediach społecznościowych toczy się dyskusja, czy powinniśmy nadal obchodzić jednoznacznie kojarzące się z komunistycznym zniewoleniem Polski Święto Pracy. Zwolennicy jego utrzymania podnoszą głównie praktyczny, a nie ideowy aspekt zasadności utrzymania tej daty na czerwono w naszym kalendarzu, ponieważ mamy dzięki temu tzw. długi weekend majowy. Przeciwnicy twierdzą natomiast, że należy wreszcie zlikwidować ten peerelowski relikt nie oglądając się na żadne względy.
Strajk nauczycieli został zawieszony ponad tydzień temu, ale jego opłakane skutki wciąż się ujawniają. Najpierw okazało się, że część maturzystów, którzy nie zdołali podciągnąć negatywnych ocen, do egzaminu dojrzałości przystąpi dopiero za rok. Lider ZNP nie pierwszy raz odwraca kota ogonem i twierdzi, że nauczyciele nie zrobili niczego złego, a uczniowie są sami sobie winni, bo „pracowali na jedynkę” przez trzy lata.
Jeśli ktoś zastanawiał się, o czym pisał Benedykt XVI w tekście poświęconym skandalom seksualnym w Kościele, gdy zwracał uwagę na to, że homokliki wdarły się do Kościoła, to wystarczy, żeby przeczytał najnowszy wywiad z kard. Josephem Tobinem. Kardynał ten, uchodzący w amerykańskich mediach za człowieka Franciszka, jasno pokazał, że opowiada się po stronie homorewolucji w Kościele, i oznajmił, że ma nadzieję, iż język Katechizmu Kościoła katolickiego, którym opisuje on homoseksualizm, ulegnie zmianie. O co chodzi?