O tym, że Białoruś celowo sprowadza za duże pieniądze migrantów i oferuje im nielegalne przekroczenie zielonej granicy, wiadomo już od miesięcy. Dla opozycji wojna w Afganistanie stała się natomiast pretekstem do wykorzystania problemu uchodźców do wojny z rządem. Rosjanie i Białorusini osiągnęli dokładnie to, co chcieli.
Joe Biden nie rządzi długo, a już widać, że jest fatalnym prezydentem. Republikanie stoją teraz nie tylko przed szansą odbicia Kongresu w przyszłym roku, Białego Domu za 3 lata, lecz także odbicia Ameryki na dziesięciolecia.
W sprawie imigrantów podsyłanych przez reżim w Mińsku na granicę białorusko-polską władze RP zachowują się, jak trzeba. Jakiekolwiek otwarcie granicy, choćby dla kilkudziesięciu osób, oznaczałoby, że wkrótce zjawiłyby się tam tysiące, już nie tylko dostarczanych przez Łukaszenkę, lecz także przybyłych z własnej inicjatywy.
Poseł Franek pojechał na granicę. Jak wszyscy jego koledzy posłowie przejechał się na Podlasie, aby pokłócić się ze strażnikiem granicznym i usłyszeć, że migranci z Bliskiego Wschodu siedzą po stronie białoruskiej. Poseł Franek dowiedział się, że nie można sobie ot, tak przekraczać granicy i że nie każda granica jest płynna jak tożsamość płciowa Margot. Ale zaskoczeń było więcej.
Nie od dziś wiadomo, jakie emocje budzą zmiany w kanonie lektur szkolnych. Nie inaczej było tym razem. Korekty na ministerialnej liście lektur spowodowały medialną burzę, w której dominowały zarzuty, że zmiany mają uczynić szkołę bardziej patriotyczną i katolicką.
Sytuacja w Afganistanie wymknęła się spod kontroli Stanów Zjednoczonych. Nie jest to pierwszy, a kolejny akord polityki słabości Joego Bidena, której my doświadczyliśmy już wspólnie z Ukrainą przy okazji gazociągu Nord Stream 2. Na sytuację w Kabulu i upadek porzuconego sojusznika patrzy cały świat.
Powrót Donalda Tuska do czynnej polityki przyniósł to, co zwykle ten człowiek przynosi – nienawiść.
Ostatnie antykościelne i antykatolickie dywagacje Donalda Tuska (usunąć religię ze szkół!) przypomniały mi historię z XIX-wiecznej Francji. Rzecz się działa za panowania króla Ludwika XVIII (1830–1848).
Wczoraj minęła 82. rocznica podpisania paktu Ribbentrop-Mołotow, porozumienia Hitlera ze Stalinem wprowadzającego w Europie zupełnie nowy porządek. Bez Polski. Nasi ówcześni tzw. sojusznicy, Anglicy i Francuzi, „zapomnieli” nas poinformować o kilku bardzo ważnych dotyczących Polski ustaleniach dwóch wąsatych przywódców. W efekcie Polska podjęła nierówną walkę z wojskami Niemiec i Sowietów, bezskutecznie czekając na jakąkolwiek pomoc z Zachodu.
Zmuszacie nas do wycofania się z deklaracji. Wyznajecie zasadę „róbta, co chceta”. Można narkotyzować się i tarzać w błocie przez dwa dni, ale co dalej? – pytał Jan Duda, radny Sejmiku Województwa Małopolskiego i ojciec prezydenta Andrzeja Dudy podczas debaty o tzw. deklaracji anty-LGBT. – To jest debata wywołana przez byłego, mam nadzieję, wicemarszałka Tomasza Urynowicza, afera obserwowana przez całą Polskę – mówił radny Bogdan Pęk. O co chodziło?
Zintensyfikowane podważanie każdego działania polskiego rządu przez partie antypolskie po przybyciu do kraju potencjalnego generalnego gubernatora obnażają nie tylko ich wrogość wobec własnego państwa, ale i zadziwiającą głupotę.
Wieloletni prezes Jagielonii Białystok i twórca jej sukcesów (m.in. dwa wicemistrzostwa Polski) Cezary Kulesza został nowym szefem Polskiego Związku Piłki Nożnej. Nie znamy szczegółów jego programu, bo rywalizacja z innym kandydatem, Markiem Koźmińskim, toczyła się bardziej w oparciu o hasła.
Przy takich kryzysach, jak ten sprowokowany przez działającą pod patronatem Kremla Białoruś, a konkretnie dyktatora nią rządzącego i jego służby, z próbą nielegalnego przekroczenia polskiej granicy, widać jak na dłoni strefę wpływów Moskwy.
Gdy „Gazeta Wyborcza” tłumaczy, że wypowiedź Tuska o dziecku jako „udręce na najbliższe 20 lat życia” zmanipulowano, to brzmi to tak, jakby zrobiła wywiad z Nergalem, by wystawił Tuskowi świadectwo, że nie jest satanistą, albo wydrukowała zapiski Zdzisława Najmrodzkiego, w których z podziwem pisał on, że Tusk nie jest złodziejem.
Oczywiście tytuł tego felietonu jest trochę szyderczy i odwołuje się do kuriozalnych sloganów, które na Zachodzie okazują się remedium na każdą tragedię. Niemniej groteskowe hasła mogą się na coś przydać.
„Pora umierać” – dźwięczy mi w uszach to powiedzonko od momentu, gdy dowiedziałem się, że na sejmowej komisji, w trakcie awantury wywołanej projektem nowelizacji ustawy medialnej, Seweryn Blumsztajn przywoływał moje nazwisko w pozytywnym kontekście.
Nie pisałem tym razem o rocznicy naszego zwycięstwa w Bitwie Warszawskiej, ale myśli o niej nie opuszczają mnie ani na chwilę, podobnie jak o wrześniu 1939 r. i o sytuacji tuż przed pierwszym rozbiorem Polski. Z bardzo prostego powodu: co prawda historia nigdy nie powtarza się dosłownie, ale pewne mechanizmy dziejowe są powtarzalne i pozwalają, czy raczej pozwalałyby, znającemu je politykowi unikać błędów poprzedników, popełnionych w analogicznych sytuacjach.
Zaproponuję wejście w świat filmu, i to filmu niesamowitego, takiego, który stawia pytania fundamentalne i zostaje w człowieku na długo. Mowa o filmie „Ojciec” Floriana Zellera, z oscarową rolą Anthony’ego Hopkinsa.