Niemcy mają w sobie taki gen, który sprawia, że niegromieni co pięćdziesiąt lat dochodzą do przekonania, że muszą nauczyć Europę porządku. Bo przecież ta Europa właśnie ma koniecznie maszerować w rytm germańskich marszy i teutońskich urojeń.
Decyzja 143 państw głosujących za przyjęciem rezolucji ONZ potępiającej aneksję przez Moskwę części terytorium Ukrainy pokazuje, w jak wielkiej izolacji znalazła się Rosja. Przeciw głosowały państwa nic nieznaczące i totalitarne albo całkowicie uzależnione, jak Białoruś, od Moskwy. Zresztą tych państw było tylko pięć, z Rosją licząc.
Z królem Lesotho Letsie III rozmawiam w jego rezydencji. Jest skromniejsza niż budynek, w którym mieści się rząd z kancelarią premiera i MSZ na czele. Tak jakby w ten sposób ktoś chciał zaznaczyć, która władza – królewska czy wybieralna – jest ważniejsza. A przecież monarcha ma tu wielokroć większą rolę niż król Karol w Zjednoczonym Królestwie Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, którego Lesotho było kiedyś kolonią. Tam, nad Tamizą – 10 Downing Street – siedziba premiera Jego Królewskiej Mości jest znacznie skromniejsza, o czym mogłem się naocznie przekonać, niż królewskie pałace brytyjskich monarchów. I właśnie w Londynie, jak i w Maseru, stolicy Lesotho, ci ze skromniejszych rezydencji mają realną władzę...
Elon Musk objawił się jako „realista” w polityce międzynarodowej. Jako pierwszy spośród nich zaproponował konkretne rozwiązania, które w jego opinii doprowadzą do końca wojny na Ukrainie. Szkopuł w tym, że są one nie tylko niekorzystne, lecz wręcz szkodliwe dla Ukrainy i wolnego świata. Wyglądają, jakby spisano je rosyjskim alfabetem. Trudno się dziwić oburzeniu, jakie wywołał miliarder, prezentował bowiem zupełnie inną postawę po rozpoczęciu inwazji. Niestety i nad Wisłą nie brakuje naśladowców Muska. Boją się jednak powiedzieć głośno o tym, o czym przynajmniej napisał amerykański przedsiębiorca.
Na pozór tylko spór w łonie Rady Polityki Pieniężnej wygląda na typową dla polityków totalnej opozycji wojenkę w piaskownicy na grabki i łopatki. Oto dwoje członków RPP powołanych głosami opozycji zapomniało schować partyjne legitymacje i rozpoczęło publiczną kampanię dyskredytacji organu, który przecież współtworzą.
Rosyjscy propagandyści dostali ekstazy po ostatnich zbrodniczych atakach na cywilów oraz infrastrukturę cywilną w ukraińskich miastach. Choć przecież to było bez sensu z punktu widzenia wojskowego, politycznego i gospodarczego.
Australijska gimnastyczka, olimpijka Barbara Cage powiedziała, że „nauczyciel odmienia życie każdego dziecka, całych rodzin, jak i przyszłość nas wszystkich”. To tylko jedna z wielu myśli, które wskazują na doniosłą rolę nauczycielskiego powołania.
Wykorzystywanie Rady Polityki Pieniężnej jako narzędzia do bieżącej walki politycznej jest skrajnie nieodpowiedzialne i bardzo szkodliwe dla państwa. Podważa wiarygodność tego istotnego organu Narodowego Banku Polskiego, jak i samego banku centralnego.
13 października 1984 roku komuniści podjęli pierwszą próbę zamordowania ks. Jerzego Popiełuszki, kiedy wracał samochodem z Gdańska z kościoła św. Brygidy do Warszawy. W okolicach Olsztynka funkcjonariusze MSW, przyszli oprawcy księdza, planowali spowodować wypadek, rzucając kamieniem w przednią szybę jadącego samochodu.
Do historii, która nie daje jednak o sobie zapomnieć, przeszła wymiana uprzejmości między Donaldem Tuskiem a dworem Putina, w wyniku której pierwszy stał się już na zawsze „naszym człowiekiem w Warszawie”, a ten drugi „naszym człowiekiem w Moskwie”. Czy Putin jest dziś człowiekiem Platformy w Moskwie?
We wtorek do Moskwy udał się po raz pierwszy jako prezydent Zjednoczonych Emiratów Arabskich Muhammad ibn Zajid. Oficjalnie z Putinem miał poruszyć temat wzajemnych relacji, rynku naftowego oraz wojny na Ukrainie.
Właśnie mija piąta rocznica zamordowania na Malcie dziennikarki śledczej Daphne Caruany Galizii. Stało się to powodem raptem dwóch debat w europarlamencie: jednej po zabójstwie, a druga ma się odbyć w przyszłym tygodniu niemal w rocznicę jej śmierci. W innym kraju członkowskim UE, na Słowacji, zamordowano dziennikarza śledczego Jana Kuciaka i jego narzeczoną. Europarlament wysłał do Bratysławy komisję śledczą i przeprowadził na ten temat... jedną jedyną debatę!
Pofatygowałem się na pogrzeb Jerzego Urbana. Pisali o nim, że to wielki umysł naszych czasów, który wychował całe pokolenia czytelników i był dla nich jak busola. Uroczystości funeralne nie wskazywały jednak, że odszedł ktoś wielki. Nie było tłumów czytelników, a raczej wariaci, którzy z jakiegoś powodu, dla mnie niezrozumiałego, czytają jeszcze tygodnik „Nie”. Było trochę warszawki i wiele słów o tym, jakim to doskonałym publicystą i dziennikarzem Urban był.
Bywają postaci, w których – mówiąc językiem Sienkiewicza (gdy brał się do opisu chorążego orszańskiego) – tyle dobrego co i złego mieszka. Do takich osób zaliczam niektórych niegdysiejszych opozycjonistów, którzy wykazali się mężnością w walce z komuną, a dziś zachowują się tak, że jedynie pogarda może być im oceną. Wśród dawnej, solidarnościowej i przedsolidarnościowej opozycji takich postaw jest niestety sporo. Z czego to może wynikać? Otóż przyczyn może być kilka.
Mawia się, że niemal wszyscy Polacy znają się na medycynie i futbolu. Od niedawna można by do tej listy dodać znajomość najnowszej historii Polski. Dziennikarze, politycy, celebryci, zwykli Polacy zaczęli się bawić w recenzentów profesora, historyka, autora wielu publikacji Wojciecha Roszkowskiego i uważają, że często lepiej wiedzą, co autor miał na myśli. W ostatnim czasie w przestrzeni publicznej obserwujemy także nowe zjawisko – polowanie na nauczycieli, którzy z podręcznika do HiT profesora Roszkowskiego nie zamierzają rezygnować, polowanie, które jest obliczone na zastraszenie „niepoprawnych politycznie” pedagogów.
Pod koniec zeszłego tygodnia niczym wybuch prawdziwej bomby konserwatywne media, a wraz z nimi ich czytelnicy i politycy partii rządzącej przyjęli informację o wyborze przez Senat ławników do Sądu Najwyższego. Spośród 30 osób 26 to nominaci Komitetu Obrony Demokracji, kandydatów wskazują bowiem „organizacje społeczne”, choć w tym przypadku mamy przecież do czynienia z ruchem politycznym. Jednak taki, a nie inny wybór senatorów to problem bardzo poważny, ale nie jedyny. To, co się wydarzyło, było bowiem możliwe do przewidzenia od dwóch lat, i nie sposób nie postawić pytania, czemu nie pojawiła się żadna próba niedopuszczenia do tego skandalu.
Jeśli potwierdzą się coraz mocniejsze przesłanki, że zamachu na most Kerczeński dokonały osoby związane z rosyjskimi służbami, może to znaczyć, że w Rosji jest coraz bliżej do zmiany władzy. Nawet jeśli ktoś uważa, że chodziło o wywołanie jeszcze większej nienawiści do Ukraińców i pretekst do krwawego odwetu na ukraińskich cywilach, co niestety się dzieje, to zniszczenie jedynej lądowej drogi z Rosji na Krym jest czymś więcej.
O neoliberalnym Kongresie Kobiet, który fetował Donalda Tuska, powiedziano już wiele. Ku zdumieniu zwolenników lidera Platformy głosy krytyki popłynęły z naprawdę różnych stron. Nawet ludzie, którzy wolą publicznie tonować swoją niechęć wobec Tuska, nie wytrzymali tego popisu cynizmu i klakierstwa. Ale chodzi nie tylko o sprawy społeczne. W zeszłym roku, gdy Putin z Łukaszenką zaczęli hybrydową przygraniczną wojnę przeciw Polsce, Tusk przynajmniej starał się tonować nastroje.