W badaniach społecznych jest dosyć znany test pokazujący stopień sympatii lub zaufania do danego polityka. Badanych pyta się, czy chcieliby spędzić w jego towarzystwie święta albo czy powierzyliby mu swój portfel.
W tym roku mija 230. rocznica II rozbioru Rzeczypospolitej. Właściwie nikt o tym nie wspomina, a szkoda, bo uważam, że za mało się o rozbiorach mówi nie tylko w Polsce, ale i na świecie. Rozbiory Rzeczypospolitej to była haniebna, krzycząca niesprawiedliwość, której, tak się złożyło, nie zaakceptowali tylko Osmanowie.
Nikt się nie spodziewał, że Barcelona wygra trzy klasyki z rzędu z Realem Madryt, a za czwartym razem dostanie srogie lanie. 4:0 na Camp Nou od Królewskich w półfinale Pucharu Króla to katastrofa, a mogło być gorzej. Przed Barcą dużo pracy, ale już widać, że Robert Lewandowski – wciąż piłkarski gigant – nie jest tym samym napastnikiem co w Bayernie Monachium.
Bezpardonowy atak na marszałek Elżbietę Witek, której mąż leży w ciężkim stanie w szpitalu w Legnicy, to kolejne przekroczenie granic dziennikarstwa, które powinno służyć dobrej sprawie, a nie szukać sensacji i niszczyć osoby poprzez bliskich, zwłaszcza jeśli ci bliscy znajdują się w tak dramatycznej sytuacji.
Wartościowy sojusznik, partner, przyjaciel – w taki sposób o relacjach z Polską wypowiedziała się amerykańska wiceprezydent Kamala Harris, która w Białym Domu podjęła premiera Mateusza Morawieckiego.
O wizycie prezydenta Ukrainy w Polsce napisano już wiele. Nawet w opozycyjnych mediach chwalono przemówienia prezydentów Dudy i Zełenskiego. Powszechne było też odczucie, że mieliśmy do czynienia z naprawdę ważnym wydarzeniem. Jednak już mniej powszechna jest świadomość, że to warszawskie spotkanie było częścią dużo poważniejszego procesu, wykraczającego daleko poza bilateralne relacje obu państw – procesu zmiany geopolitycznej o światowym wymiarze.
Świetny amerykański film „Marsjanie atakują!” mimo gwiazdorskiej obsady okazał się w USA i w Europie klapą finansową. Oglądając go kolejny raz, zrozumiałem wreszcie, w czym rzecz: wytresowanym w politpoprawności zachodniakom nie spodobało się, że przyjmowane z sercem na dłoni przez Ziemian odrażające zielone ludziki okazały się – zgodnie z ostrzeżeniami armii – po prostu krwiożerczymi agresorami.
Po napaści Rosji na Ukrainę świat zaczął dostrzegać rzecz dla nas oczywistą – że 10 kwietnia 2010 r. mogło dojść i zapewne doszło do zamachu, za który odpowiedzialne są władze Federacji Rosyjskiej.
„WP” podała nazwy części firm, które miały kupować zboże z Ukrainy. Wyszło na to, że polskich rolników oszukali głównie inni rolnicy. Najczęściej ci, którzy protestowali przeciwko tzw. piątce dla zwierząt. „WP” próbuje temu nadać konotacje polityczne, jednak to tylko część prawdy.
Do zespołu, który ma się zająć kredytowaniem odbudowy Ukrainy po zniszczeniach wojennych, Europejski Bank Odbudowy i Rozwoju (EBRD) wyznaczył cztery osoby: dwóch Rosjan, Bułgara i Węgierkę. Jeden z najważniejszych bankowców ukraińskich skomentował to następująco: „To tak, jakby do odbudowy za międzynarodowe pieniądze Polski po II wojnie światowej wyznaczyć Niemca i Austriaka” (jako historyk przypomnę, że procentowo najliczniej reprezentowaną nacją w administracji i wśród kapo w niemieckich obozach śmierci byli Austriacy)!
Według amerykańskich przecieków Egipt szykował się do dostarczenia Rosji 40 tys. rakiet oraz innych materiałów wojskowych. Zgodnie z zaleceniem prezydenta Abdela Fattaha al-Sisiego cały transport egipskiej broni dla Putina miał być utrzymany w tajemnicy, aby „uniknąć problemów z Zachodem”.
Ostatnie tygodnie przed świętami Wielkanocy przyniosły medialną burzę z udziałem przerażonych publicystów i zatroskanych autorytetów. Pierwszym akordem tej polityczno-moralnej paniki był tzw. sondaż obywatelski, którego wyniki „Gazeta Wyborcza” ogłosiła tuż przed pierwszym dniem wiosny. Badanie pokazało dość słabą kondycję opozycji, a wszyscy zgodnie uznali, że jego celem nie było przedstawienie autentycznych nastrojów wyborczych, a wsparcie, wymuszenie wręcz, realizacji postulatu jednej listy wyborczej Koalicji Obywatelskiej, Lewicy, Polski 2050 i PSL. Efektem ubocznym było odkrycie, że poza głównym sporem w siłę rośnie Konfederacja, a za nim poszło pytanie, skąd wziął się ten problem klasy politycznej i co można z nim zrobić.
W Azji Środkowej trwa wielki geopolityczny mecz, w którym ścierają się wpływy Rosji, Chin, Turcji, Iranu oraz szeroko rozumianego Zachodu. Sytuacja jest dynamiczna i można zaryzykować tezę, że powoli – może nazbyt powoli – kończy się około 200-letni okres, w którym dzielił tu i rządził najpierw Sankt Petersburg, a potem Moskwa.
W związku z zapowiadanym przez kraje OPEC ograniczeniem wydobycia ropy od maja do końca roku spodziewany jest wzrost cen surowca, która może przekroczyć 100 dol. za baryłkę. Ta kontrowersyjna decyzja została podjęta, jak twierdzą kraje arabskie, w związku ze spodziewaną recesją gospodarki światowej i potrzebą zachowania „stabilności rynkowej”.
Na Białorusi przeprowadzono kolejny sprawdzian gotowości bojowej wojsk. Nawet najbardziej wnikliwy obserwator tamtejszej sceny może mieć problem z doliczeniem się, który to już raz Łukaszenka „sprawdza” armię.
Najpierw niemieccy europosłowie zagłosowali za wykluczeniem tradycyjnych samochodów spalinowych (pewnie zresztą ku wściekłości niemieckich wyborców).
To, co wyprawia lewica w USA w kwestii okrutnego mordu dokonanego przez osobę transpłciową na dzieciach uczęszczających do katolickiej szkoły, to jedna z najbardziej obrzydliwych rzeczy, jakie można sobie wyobrazić.
Podczas pobytu w Warszawie prezydent Ukrainy Wołodymyr Zełenski powiedział: „Zapraszamy polskich biznesmenów do aktywnego wejścia na ukraiński rynek. Kto będzie wcześniej, ten z pewnością więcej zarobi”. Oprócz wielu innych temat odbudowy Ukrainy i udział w nim Polski był ważnym punktem rozmów pomiędzy liderami obu krajów.